Pytania pacjentów (494)

Bardzo dziękuję państwu za odpowiedźi ,macie rację powinnam się spotkać ze specjalistą sama sobie z tym nie poradzę i tak już długo wytrzymuje . Jesteśmy razem 10 lat są dni jak jest dobrze ale i są ,że partner wybucha . Potrafi o wszystko się czepiać , krzyczy i wyzywa w miejscach publicznych,w domu…

Jak pokonać nawracające uczucie niepokoju? Stosowałam Dulsevia 60mg w ciągu kilku tygodni zeszlam do dawki 30 mg, było dobrze. Teraz od kilku dni znowu uczucie niepokoju w trakcie dnia i bezsenność

Czy FOMO może prowadzić do depresji? Czuję, że jestem zawsze w tyle.

Nie umiem już skupić się na książce czy filmie – muszę w międzyczasie sprawdzać telefon. Co się ze mną dzieje?
Próbuję obejrzeć serial, ale w połowie odcinka łapię się na tym, że odruchowo biorę telefon. To samo z książką – czytam jedną stronę i sprawdzam powiadomienia. A muszę niedlugo wziąć…

Mam pytanie boje sie wyjsc z pokoju wszystko dusze w sobie do kogo mam sie udac . Siedze juz tak z dwie godziny w pokoju nic nie jadlam nie pilam . Prosze mi pomoc

Witam co mam zrubić mam ślub kościelny jestem 8 lat po ślubie mąż od czerwca 2025 roku nie śpi w domu wynajął mieszkanie pojawił się z dwa razy i nie odbiera telefonu tak jakby ktoś pisał z jego telefonu same przykre rzeczy niewiem czy sekta go nie zwerbowała mąż w wcześniej był szczęśliwy niemam żadnej…

Mój były partner z którym mam kontakt pracuje za granicą. Ma etapy w życiu że pije nałogowo i wtedy mnie wyzywa, grozi, szantażuje ja w takich sytuacjach go blokuje i nie mamy kontaktu przez kilka tygodni. Czy to jest złe że wtedy dbam o swój komfort psychiczny a jego zostawiam samego z nałogiem bez…

Jesteśmy z mężem już 15 lat. 7 stażu małżeńskiego. Mam 3 córki. Ostatnia ma 10 miesięcy ale ponad rok temu jak byłam w ciąży dowiedziałam się przypadkiem że mąż ogląda filmy pornograficzne. Bardzo mi się zrobiło przykro. I chciałam urozmaicić nasze życie erotyczne i zaczęłam eksperymentować... Tylko…

witam, chciałam bym obiektywne spojrzenie i wsparcie jak to pogodzić. pomoc nam zwrocic uwage na to co jest wazne.
Partner:
Czuję, że moje potrzeby (granie, wyjazd na narty) często stają się powodem konfliktów. Mam wrażenie, że każda aktywność dla mnie kończy się napięciem. Staram się…

Witam. Z moją narzeczoną znamy się od kilkunastu lat a oficjalnie od ponad roku, dodam że przedtem byłem żonaty i byliśmy tylko kochankami. W końcu widząc jak cierpi i po jej sugestiach rozwiodłem się i zaczęliśmy oficjalnie się spotykać. Ale szybko zaczęło się stopniowo psuć. Zaczęła oskarżać mnie o…

Jak reagować na krytykę ? Chodzi mi o złośliwą krytykę, np. Mój brat komentuje za każdym razem piegi u mojego syna ; Ale cię wysypało ma on 9 lat i nie jest dla niego to jakiś super tekst zamiast z nim porozmawiać to zaraz atakuje jego wygląd jakby było to czymś złym i od razu dopowiada do mnie ty też…

Czy ciągłe poddenerwowanie, irytacja, brak cierpliwości, smutek, który trudno wytłumaczyć warto skonsultować?

Mój mąż zaczął się wycofywać z życia. Stroni od ludzi ode mnie również. Przestał mnie dotykać całe dnie potrafi leżeć i patrzeć w okno. Przed znajomymi udaje że jest ok. Przestały go obchodzić jego ulubione zainteresowania. Powtarza, że czuje w środku pustkę socjalnego świata. Życie nie ma dla niego sensu. To nie jest ten sam człowiek. Stracił iskrę życia. On zawsze duszą towarzystwa nagle przygasł. Wciąż próbuje mnie do siebie zniechęcić. Nie chce pomocy specjalisty. Co mogę w tej sytuacji zrobić. Narazie po prostu jestem obok, do niczego nie zmuszam i nie naciskam.

dzień dobry. czy jeśli mam najlepszą przyjaciółkę i ona często a nawet bardzo często się o mnie martwii tęskni i np jeśli powiem coś że np muszę gdzieś jechać bo coś się wydarzyło to ona reaguje tak że się martwi o mnie i jest załamana czy to znaczy się że ona po prostu się o mnie troszczy? nigdy w życiu nie doświadczyłam takiej relacji mam wrażenie że dosłownie odczuwamy to samo zawsze i wszędzie

Mam 16 lat. Kilka lat temu doświadczyłam silnego bullyingu, przez co straciłam przyjaciół i przez pewien czas byłam samotna. To bardzo wpłynęło na mnie i moje zdrowie.

Później zbudowałam bardzo bliską więź z jedną koleżanką, ale po około dwóch latach ta relacja się zakończyła. Od około 8 miesięcy znów jestem samotna. W szkole mam tylko powierzchowne kontakty, głównie z osobami, z którymi wcześniej miałam trudne doświadczenia, z powodu bullyingu.

Mieszkam w małym mieście, gdzie wszyscy się znają, dlatego trudno mi nawiązać nowe znajomości.

Zastanawiam się, czy przyjaźń może być na zawsze i czy z czasem życie oddala nawet bliskie koleżanki? Myślę też o tym, że później pojawiają się inne rzeczy – jak rodzina i obowiązki – i ludzie stają się sobie mniej bliscy niż kiedyś. Może nowe znajomości pojawią się, gdy wyjadę na studia.

Czesc,
chciałbym opisać sytuację, z którą od dłuższego czasu się mierzę, ponieważ zaczyna ona wpływać na moje samopoczucie i funkcjonowanie w związku. Będę wdzięczny za przeczytanie i ewentualną pomoc lub wskazówki.

Jestem w zwiazku z dziewczyną 4 miesiące a znamy sie od 5. Gdy poznalismy sie na poczatku mialem ją za anioła, wrecz idealną wersje dziewczyny jaką bylem sobie w stanie wyobrazic.

Kiedy juz weszlismy w zwiazek (po miesiacu od poznania sie) dowiedzialem sie ze miala innych chlopaków:
- Szymon
- Tomek

(przy czym ja przed nią nikogo nie miałem)

Z Szymonem była tylko tydzien w zwiazku on jej przez rok nie odpisywał - to z nim pierwszy raz sie pocałowała

Jeśli chodzi o Tomka to z nim była miesiąc i on jej pozniej napisal ze stracil uczucia, ona przez 8 miesiacy nie umiała sie pozbierac i go opłakiwała.

I właśnie po tym miesiącu naszego zwiazku dowiedziałem się o tym że masturbowała go.

Dodatkowo podczas 18. urodzin kuzyna poznała Kamila. Była wówczas w stanie znacznego upojenia alkoholowego. Doszło między nimi do pocałunków oraz do manualnej stymulacji jej narządów płciowych przez niego (ona niewiele z tego pamięta, według jej relacji odsuwała jego rękę cały czas).

Kiedy to usłyszałem doznałem głębokiego szoku, było mi bardzo przykro, nie wiedziałem co mam myślec. Jak mi o tym powiedziala to bylo wieczorem przez telefon. Płakalem przez cala noc ale ona to widziala i cala noc wspierala mnie przez telefon i byla przy mnie mimo dystansu.

Po okolo miesiacu te obawy znaczaco sie zmniejszyly

W trzecim miesiącu związku dowiedziałem się, że Tomek również raz doprowadził do manualnej stymulacji jej narządów płciowych. Informacja ta ponownie wywołała u mnie silną reakcję emocjonalną, podobną do tej wcześniejsze . Plakalem pozniej, nie umialem sobie z tym poradzic. Dziwilem sie dlaczego mi za pierwszym razem wszystkiego nie powiedziala, wytlumaczyla sie mowiac ze jakby mi wtedy powiedziala to by mnie stracila i ze chciala w moich oczach kreowac sie na taka porządną, jak najlepszą wersje.

Od tego czasu mam bardzo złe myśli w głowie które cały czas wracają i nie moge skupic sie na terazniejszosci i cieszyc tym zwiazkiem majac swiadomosc co sie stalo w przeszlosci.

Obawiam się że mogę cierpiec na zazdrosc wsteczną bo juz nieco o tym czytałem.

Oto obawy które przyszły mi do głowy w trakcie tygodnia:

Boje się ze jak będzie mowa o jakiś pierwszych wspomnieniach to ona jako pierwsze będzie wspominała te chwile z Tomkiem jako ten bajkowy czas a nie ze mną. A ja na odwrót że to ja pomyślę o niej w pierwszej kolejności ale ona o mnie już nie.

Boje się że jak przeżywamy jakieś wspólne chwile razem to ona takie same przeżywała z Tomkiem i jej się on przypomina. Że nie jestem już taki wyjątkowy .

Moja głowa bardzo często porównuje mnie z Tomkiem. Chce być od niego lepszy ja każdej płaszczyźnie a mam takie podświadome przekonanie że nie jestem lepszy. Ciągle się z nim porównuje jako ten gorszy.

Szkoda że nie jestem jej pierwszą miłością. Może to wynika z tego że ona jest moja pierwsza miłością i czuje się gorzej bo nie miałem nikogo wcześniej. Może to wynika z tego że moja mama i tata było swoją pierwszą miłością i tak zostali.

Nie umiem sobie wyobrazić że ktoś wcześniej dotykal w intymny sposób, jestem o to zazdrosny.

Boli mnie to że ktoś ją już miał wcześniej przede mną.

Obawiam się, że podczas współżycia mogę odczuwać dyskomfort lub niechęć wynikającą ze świadomości, że jej poprzedni partner doprowadził do manualnej stymulacji jej narządów płciowych. Trudno mi zaakceptować, że nie byłem pierwszy.

Kiedy po raz pierwszy usłyszałem od niej o wcześniejszych zachowaniach o charakterze intymnym, w tym o wzajemnej stymulacji manualnej, poczułem się bardzo zraniony i przytłoczony emocjonalnie. Było mi bardzo przykro, reagowałem płaczem i pojawiło się u mnie poczucie, że nie jestem dla niej tą jedyną osobą.

Boje się że bedzie do mnie ta myśl wracać przez całe życie ze ktoś wcześniej jej robil intymne rzeczy a teraz jestem ja. Przez to nie czuje się chyba już taki wyjątkowy że tylko my we dwoje robimy takie rzeczy.

Kiedy po raz pierwszy doszło między nami do manualnej stymulacji jej narządów płciowych, byłem przekonany, że jest to dla niej również pierwsze takie doświadczenie. Przywiązałem do tego dużą wartość i odbierałem to jako coś wyjątkowego dla nas obojga. Kilka miesięcy później powiedziała mi jednak, że jej poprzedni partner również raz doprowadził do takiej sytuacji. Wtedy poczułem się bardzo zraniony i rozczarowany. Miałem poczucie, że zostałem wprowadzony w błąd. To było dla mnie trudne, ponieważ wcześniej traktowałem to doświadczenie jako coś szczególnego i wyłącznie naszego.

Nie wiem czemu ale akurat ja duża uwagę przywiązuje do cielesności, to powinien być moim zdaniem taki wyróżnik.

Boje się że do końca życia będę sobie pluć w brodę że nie zdążyłem na czas że nie byłem jej pierwszy i ona przez ten czas zdążyła zrobić te wszystkie złe rzeczy.

Zauważyłem że jak pisze mi jakiś podtekst to pierwsze co mi się w głowie nasuwa to Tomek i kamil, że to nie jest już takie jak wcześniej jak mi pisała takie rzeczy.

Możliwe że też boli mnie to i jestem zazdrosny o to że ona kochała innego faceta wczesniej.

Mam takie myśli że jak mówi mi że mam najpiękniejsze oczy to że Tomkowi tak samo mówiła identycznie (ogólnie bardzo często sam siebie prównuje do niego)

Trudno mi funkcjonować ze świadomością, że moja partnerka, którą postrzegam jako tę jedyną, miała wcześniej doświadczenia intymne z innymi osobami, w tym związane ze wzajemną stymulacją manualną.

Co jak już nie będę umieć spojrzeć na nią w taki sam sposób jak kiedys?

Mój mózg cały czas wraca do jej przeszłości nie umiem się skupic.

Obsesyjne myśli na temat jej przeszłości. Postrzeganie całej jej przeszłości przez pryzmat tych sytuacji z tamtymi chłopakami( np. jakieś jej stare zdjęcia to mój mózg patrzy na datę i patrzy na to pod takim względem czy wtedy była z Tomkiem i czy jest to zdjęcie przed sytuacja z 18 kuzyna)

Nie mam dnia gdzie bym nie pomyślał kim ona była w przeszłości i co robiła.

Ciężko mi sobie to wyobrazić że ktoś inny ją kiedyś mial, czuje się zazdrosny.

Pojawiają się u mnie również takie myśli podczas zbliżeń. Kiedy dochodzi między nami do manualnej stymulacji jej narządów płciowych, zdarza się, że pojawia się u mnie skojarzenie, że w podobny sposób doświadczała tego wcześniej z poprzednim partnerem.

Już od samego początku byłem przekonany że zostaliśmy sobie przeznaczeni przez Boga. To dlaczego od początku nie byliśmy razem tylko ona wcześniej miała Tomka?

Jak pozbyć się tych myśli? Dręczą mnie one, nie pozwalają się skupić na teraźniejszości i się nią cieszyć.

Mam nadzieję że to wszystko nie zauważy na moim samopoczuciu w tym związku oraz że będę mógł się cieszyć chwila teraźniejsza a nie ciągle wracać do tej przeszłości która sprawia że czuje się smutno i niekomfortowo.

Mam wrażenie, że zacząłem inaczej postrzegać jej przeszłość, zwracając większą uwagę na jej bardziej imprezowy styl życia w tamtym okresie, kiedy często wychodziła ze znajomymi i spożywała alkohol. Jednocześnie porównuję to do swojego ówczesnego trybu życia, który był bardziej domowy i skoncentrowany na pracy.

Jest mi z tym wszystkim źle, jest mi przykro, nie wiem jak to przezwyciężyć. Kocham ją najbardziej na swiecie, jest ona dla mnie najważniejsza osoba w życiu. Chce się cieszyć życiem, a nie zamartwiać tym ale nie umiem. To wszystko tak niszczy teraźniejszość że na nie jestem w stanie cieszyć się tym związkiem jak kiedyś kiedy jeszcze nie widziałem o tych rzeczach.

Widzę na codzień jak bardzo się o mnie troszczy, widzę że zależy jej na mnie, jest najlepsza dziewczyną na świecie nie mógłbym sobie wymarzyć lepszej. Nie chce jej stracić i boje się że jeśli nie uda mi się przezwyciężyć tych myśli to jest to realne zagrożenie dla naszego związku

Czy da się jakoś pozbyć tych dręczących myśli? Męczą mnie one, sprawiają że czuje się nieszczęśliwy.

Potrzebuje porady i wsparcia w kwestii mojego zachowania…
Po pierwsze, nie wiem co odpowiedzieć jak jakiś starszy znajomy z pracy się mnie pyta co tam? Wiem, że to z grzeczności ale i tak mam pustkę w głowie co na to odpowiedzieć, nie umiem w small talk,
z aktualnym szefostwem mam ogromny stres jeśli chodzi o rozmowę ,
ludzie widzą że się stresuje i jestem nieśmiała co też mi bardzo przeszkadza bo chciałabym się kreować na osobę pewną siebie i odważna i znająca swoją wartość a nie podważać wszystko co robię.
Przejmuje się opinią innych za bardzo
chce dobrze wypaść ale i tak czuję że nie wypadam dobrze.
Chciałabym czuć większy luz w rozmowie z innymi ludźmi, przestać się obwiniać o wszystko i chciałabym żeby ludzie dobrze o mnie myśleli. Stwarzam aurę niedostępnej lub zestresowanej osoby z którą ciężko się rozmawia. Chodzi tu głównie o pracę, studia. Ja bardzo chce wypaść dobrze a czasami mam schize że każdy mnie obgaduje i myśli o mnie w negatywny sposób. o co chodzi? czy to jest jakieś zaburzenie? jak sobie z tym radzić co mi pomoże? Dodam też że jestem bardzo wrażliwa i trochę wręcz przewrażliwiona na swoim punkcie i bardzo często się porównuję do innych ludzi.
Marzę o byciu konkretną, stanowczą osobą, która wie czego chce od życia i przez to zyskuje szacunek innych.
Za dużo myślę o innych a nie o sobie….

Dzień dobry wczoraj Byłam odwiedzić kolegę i akurat gdy u niego byłam zadzwoniła do mnie babcia i się pytała gdzie tam jestem No to powiedziałam że jestem odwiedzić kolegę a później jak Zadzwoniła mama to powiedziałam że jestem w kinie No i oczywiście jak zwykle Babcia musiała powiedzieć mamie że byłam z kolegą i jak Później wracałam jakoś po około 20:00 to akurat Mama zadzwoniła i się pytała co to za kolega i oczywiście musiała wszystko się wypytać a dzisiaj rano jak wstałam o jakoś po 9:00 zadzwoniła do mnie babcia i się zaczęła pytać A co to za kolega a ile ma lat skąd się znamy no i owszem wszystko jej wyjaśniłam że to kolega z pracy że jest trochę starsza a ona takie że zaczęła do mnie a co ty wiesz co robisz .A wiesz co się teraz w telewizji dzieje że to tamto zaczęła mi to tłumaczyć i w ogóle .Czy jest to w ogóle normalne że po prostu chciałam odwiedzić kolegę?

Mam 20 lat i od dłuższego czasu czuję się psychicznie bardzo źle. Mam ogromny lęk o przyszłość, bardzo niską wiarę w siebie mimo tego, że dbam o wygląd, trenuję siłowo od lat i dobrze wyglądam fizycznie. Ciągle porównuję się do innych mężczyzn i mam wrażenie, że jestem gorszy, bo nie mam prawa jazdy, nie mam wysokiego statusu społecznego, mam mało znajomych i prawdopodobnie będę pracował w zwykłej pracy magazynowej.
Bardzo boję się, że zostanę samotny do końca życia. Byłem raz w związku i po rozstaniu kompletnie przestałem wierzyć, że jeszcze kiedyś będę miał normalną relację. Mam wrażenie, że atrakcyjne dziewczyny są poza moim zasięgiem i że gdyby dowiedziały się o moim życiu, pracy czy sytuacji finansowej, to od razu by mnie odrzuciły.
Często odczuwam bardzo silny stres i lęk. Mam problemy ze snem, budzę się z uciskiem w żołądku, mam derealizację i poczucie utknięcia w życiu. Nawet zwykłe rzeczy, jak pójście do pracy, potrafią wywoływać u mnie ogromny niepokój i fizyczny dyskomfort.
Czuję, jakbym żył ciągle pod presją, że jako mężczyzna muszę dużo zarabiać, mieć status, prawo jazdy i idealne życie, żeby zasługiwać na miłość i szacunek. Przez to mam coraz mniej nadziei, że moje życie może wyglądać normalnie.
Nie jestem całkowicie zamknięty w sobie, potrafię rozmawiać z ludźmi, mam kilku kolegów i pasję do treningu, ale psychicznie czuję się coraz bardziej przeciążony i zagubiony. Chciałbym zrozumieć, czy to, co czuję, jest normalne i jak przestać patrzeć na siebie jak na kogoś niewystarczającego.

Lat mam 20, jestem dziewczyną, mieszkam z rodzicami ze względu na to że dopiero ukończyłam technikum. Parę miesięcy temu moi rodzice prawie przeszli rozwód, od lat mają problemy związkowe, to była druga taka sytuacja, ale zostali jednak razem (znowu) bo chcą nad tym 'pracować' (powtarzam, znowu). Ja za to mam dosyć, od dziecka siedzę po nocach, wysłuchując kłótni w razie jakby któraś stała się znowu 'fizyczna'– bo to się zdarza, do tego stopnia że teraz jest to u mnie zakodowane. Mogę mieć słuchawki na uszach w ciągu dnia ale jeżeli tylko usłyszę poważny ton muszę sprawdzić czy rozmowa jest spokojna czy nie, jeśli słyszę stukot u góry, muszę natychmiast sprawdzić co się dzieję. Potrafię nie spać pół nocy z samych obaw że coś się złego wydarzy. I tak właśnie jest teraz, może dwa miesiące wytrzymali, teraz znowu się kłócą, a ja mam tu być do października aż nie zaczną się studia. Cały Maj niedość że mam matury to czuję stres ze względu na nich. Już powoli nie czuję takiego pełnego współczucia dla mojej mamy, lecz bardziej czuję irrytację, bo obserwuję świadomie to wszystko od lat. Ja sama regularnie wchodzę w konflikty z ojcem, nie dogadujemy się zbyt często, on nie stara się mnie zrozumieć, i z tego względu nie planuję utrzymywać znaczącego kontaktu jak tylko będę samodzielna. Rozumiem też że w takich związkach nie jest to łatwe, i często jest kilka prób do odejścia, ale mój układ nerwowy jest tak przebodźcowany, a ja czuję że muszę udawać że wszystko jest okej. Nie wiem co zrobić do października, na ten moment próbuję skupić się na maturach które mi pozostały, i wmawiać sobie że to nie mój obowiązek, ale nadal to nie zmienia faktu że jestem w ciągłym stanie stresu od dobrych 3 miesięcy, i nie śpię po nocach, czasem do 4 rano, zwyklę przynajmniej do 3.