Lat mam 20, jestem dziewczyną, mieszkam z rodzicami ze względu na to że dopiero ukończyłam technikum

Dzień dobry,
konflikty rodzinne, czy kłótnie między rodzicami bardzo często powodują stres u dzieci. To, że czujesz ciągłe napięcie i nie możesz spać jest wynikiem tego, że martwisz się o rodziców. Jednak tak, jak napisałaś to nie jest twoja odpowiedzialność, aby ich godzić i łagodzić atmosferę w domu. Rodzice są dorośli i muszą sami uporać się ze swoimi problemami. To, co ty możesz zrobić to zadbać o siebie, swoje bezpieczeństwo fizyczne i psychiczne tak, aby nie przejmować na siebie problemów rodziców. Spróbuj skoncentrować się na tym, co przed tobą. Skoro dopiero w październiku zaczynasz studia i się wyprowadzasz, to zastanów się, jak możesz spędzić najbliższe miesiące. Może warto podjąć jakąś pracę, aby mieć swoje własne oszczędności. Byłaby to dobra możliwość, aby nie przebywać w domu i nie angażować się w sprawy rodziców. Pamiętaj, że nie masz na nich wpływu. Masz wpływ na siebie i na to, aby siebie w tej sytuacji ochronić. Jeśli potrzebujesz o tym szczerzej porozmawiać, to zachęcam do spotkania z psychologiem.
Trzymam kciuki i życzę powodzenia!
Pozdrawiam serdecznie,
Joanna Szlasa-Więczaszek

Pani reakcje i emocje są zupełnie naturalne, biorąc pod uwagę trudną i niebezpieczną sytuację, w której znajduje się Pani od lat. W takich warunkach organizm często pozostaje w ciągłym napięciu, dlatego pomocne może okazać się znalezienie choć jednego miejsca, w którym nie musi Pani udawać, że wszystko jest w porządku. Przestrzeni, w której Pani układ nerwowy będzie mógł choć trochę odpocząć, miejsca fizycznie bezpiecznego, gdzie nie będzie Pani musiała nasłuchiwać agresywnych zachowań, będzie mogła spokojnie skupić się na nauce, ale też pozwolić sobie na przeżywanie i wyrażanie emocji. Jeśli nie ma Pani możliwości zatrzymania się u bliskich osób, warto sprawdzić, jakie formy wsparcia są dostępne w Pani mieście. Istnieją placówki oferujące zakwaterowanie i pomoc młodym dorosłym znajdującym się w trudnej sytuacji życiowej.

To ważne, że potrafi Pani dostrzec, iż nie jest odpowiedzialna za emocje rodziców, choć wyobrażam sobie, jak trudno jest naprawdę w to uwierzyć i kierować się tym na co dzień. W takich sytuacjach pomocna może być także rozmowa ze specjalistą, który będzie mógł wesprzeć Panią w tym wymagającym okresie.

Wyobrażam sobie, że dzieje się bardzo wiele jednocześnie. Trudności w domu nakładają się na nowe wyzwania związane z maturą, studiami i stopniowym usamodzielnianiem się. To ogromne obciążenie. Jednocześnie widzę w tym czasie szansę na budowanie spokojniejszego, bardziej bezpiecznego życia.

Szanowna Pani. Rozumiem, że mierzy się Pani z wieloma trudnościami. I również szuka Pani zrozumienia dla Siebie. Często dobrym pomysłem jest znalezienie kogoś kto razem z Panią zrozumie na czym polega Pani problem. Sytuacja, którą Pani opisuje może mieć głębokie źródło, do którego należało by dotrzeć razem z psychologiem lub terapeutą lub psychotraumatologiem. Wszystkiego dobrego

To, co opisujesz, brzmi jak życie w bardzo długotrwałym napięciu i ciągłej gotowości „na wypadek kolejnej awantury”. Organizm może wtedy działać tak, jakby cały czas spodziewał się zagrożenia — stąd trudność ze snem, nasłuchiwanie, czujność na ton głosu czy odgłosy z domu. To nie wygląda na przeciążony układ nerwowy po latach funkcjonowania w stresującym środowisku.

Bardzo ważne jest też to, co napisałaś: „to nie mój obowiązek”. To prawda. Konflikty i relacja między Twoimi rodzicami nie są czymś, co powinnaś dźwigać emocjonalnie sama ani kontrolować nocami. Dzieci (również dorosłe dzieci) często w takich sytuacjach przejmują rolę osoby „czuwającej”, próbującej przewidywać napięcie i utrzymać bezpieczeństwo w domu. Z czasem organizm uczy się stałej gotowości i bardzo trudno go „wyłączyć”, nawet gdy próbujesz odpocząć albo skupić się na sobie.

To, że zaczynasz odczuwać irytację wobec mamy, też jest zrozumiałe. Przy wieloletnim przeciążeniu emocjonalnym często obok współczucia pojawia się zmęczenie, złość, bezradność czy poczucie utknięcia.

Na ten moment najważniejsze wydają się dwie rzeczy: zadbanie o własne bezpieczeństwo psychiczne i fizyczne, ograniczenie ciągłego „monitorowania” sytuacji w domu na tyle, na ile jest to możliwe.

Spróbuj potraktować najbliższe miesiące jako okres przejściowy, w którym Twoim głównym celem nie jest naprawienie relacji rodziców, ale ochrona siebie i dokończenie matur. Czasem pomocne bywa: spanie w słuchawkach z białym szumem lub spokojnym dźwiękiem,
wychodzenie do biblioteki / kawiarni / znajomych, żeby uczyć się poza domem,
ustalenie choć jednej osoby, z którą możesz regularnie rozmawiać o tym, co przeżywasz.

Jeśli masz możliwość, bardzo warto byłoby skorzystać z konsultacji psychologicznej — nawet kilku spotkań. To, co opisujesz, wygląda na przewlekły stres i nadmierne pobudzenie organizmu, a z tym naprawdę nie trzeba zostawać samemu.

Dzień dobry,
Sytuacja, którą Pani opisuje, jest bardzo obciążające psychicznie i trudno się dziwić, że organizm funkcjonuje w ciągłym napięciu. Wieloletnie życie w atmosferze konfliktów i konieczności „czuwania”, czy sytuacja nie stanie się niebezpieczna, może prowadzić do nadmiernej czujności, problemów ze snem i przewlekłego stresu. A więc dokładnie do tego, co Pani opisała.
Warto pamiętać, że relacja rodziców i ich decyzje nie są Pani odpowiedzialnością, nawet jeśli emocjonalnie trudno się od tego odciąć. Na ten moment dobrze byłoby skupić się przede wszystkim na sobie, maturach i szukaniu choć krótkich momentów wyciszenia poza domową atmosferą. Jeśli napięcie i bezsenność będą się utrzymywać, pomocna może być również rozmowa z psychologiem dla własnego wsparcia. Pomoże ona wypracować metody na skoncentrowanie się na sobie, czy to bardziej instrumentalne, jak szukanie momentów fizycznego oddalenia się od konfliktów, jak i psychiczne.
Pozdrawiam,

Szanowna Pani,

Sytuacja, o której Pani wspomina musi być dla Pani bardzo trudna - szczególnie z uwagi na fakt, że sytuacje te powtarzają się cyklicznie. Długotrwały stres czy lęk może prowadzić do naprawdę poważnych trudności w przyszłości, włączając w to wszelkie somatyzacje z organizmu tj.: problemy układu trawiennego, choroby układu sercowo-nacczyniowego, problemy hormonalne, tarczyca itd.. Odpowiednia higiena snu również odgrywa kluczową rolę w Pani okresie, odpowiedni sen reguluje wiele procesów w organizmie oraz dba o prawidłowy rozwój np. połączeń neuronowych w mózgu. Podczas wchodzenia w okres dojrzałości i młodej dorosłości istnieje, także wiele konfliktów wewnętrznych, które mogą być trudne jeżeli środowisko nie jest dla Pani wspierające (decyzje odnośnie przyszłości, własnej tożsamości, poglądów). Kłótnie rodziców, które niekiedy prowadzą do rękoczynów muszą być dla Pani trudne do obserwowania/słuchania. Warto w tej sytuacji przemyśleć, czy posiada Pani możliwość skonsultowania się z psychologiem specjalistą, który w tym procesie wesprze Panią - jako potencjalnie jedno z niewielu środowisk w obecnej chwili (brak/małe wsparcie od strony rodziców). Okres maturalny przez wiele osób uznawany jest jako najbardziej stresujący, w którym powinna być to jedna z niewielu rzeczy, wymagająca od Pani pełnego skupienia i poświęcenia. Sesje z psychologiem/psychoterapeutą mogłyby Pani pomóc radzić sobie w sytuacjach konfliktowych rodziców oraz zadbać o Pani dobrostan psychiczny na co dzień - szczególnie w okresie maturalnym. Warto dobrać psychologa pod swoje indywidualne potrzeby i wymagania.

Rozumiem, że żyje Pani w trybie ciągłego napięcia, połączonego z czuwaniem nad tym, czy w domu nie dzieje się nic złego. Prawdopodobnie jest to tzw. hiperczujność układu nerwowego, który w nocy non stop skanuje otoczenie (dom) w poszukiwaniu zagrożenia. Często dzieję się tak przy tzw. parentyfikacji- sytuacji, w której to dziecko (nawet dorosłe) musi zadbać o rodziców, a nie odwrotnie. Często jest to mechanizm, który początkowo pozwala przetrwać, natomiast w dłuższej perspektywie generuje cierpienie. W przypadku dłuższej psychoterapii, mogłaby się Pani wspólnie ze specjalistą przyglądać co takiego się stało, że się Pani znalazła w tej roli. Na ten moment kluczowe jest zadbanie o Pani poczucie bezpieczeństwa i odpoczynek. Rekomendowałbym Pani spędzanie jak najwięcej czasu w miejscu poza domem gdzie czuje się Pani bezpiecznie. Jeżeli poziom lęku stałby się nie do zniesienia, może Pani również zadzwonić na telefon zaufania dla młodzieży (116 111), gdzie uzyska Pani natychmiastowe wparcie.