Mój były partner z którym mam kontakt pracuje za granicą. Ma etapy w życiu że pije nałogowo i wtedy
Mój były partner z którym mam kontakt pracuje za granicą. Ma etapy w życiu że pije nałogowo i wtedy mnie wyzywa, grozi, szantażuje ja w takich sytuacjach go blokuje i nie mamy kontaktu przez kilka tygodni. Czy to jest złe że wtedy dbam o swój komfort psychiczny a jego zostawiam samego z nałogiem bez możliwości kontaktu ze mną? Co zrobić żeby otworzył oczy że przez alkohol traci relacje, prace a przede wszystkim zdrowie
9 odpowiedzi
To, co Pani robi, nie jest złe. To jest dbanie o swoje zdrowie psychiczne i stawianie granic. Ma Pani prawo chronić się przed wyzwiskami, groźbami i szantażem – to jest forma przemocy emocjonalnej. Nie jest Pani odpowiedzialna za jego nałóg ani za jego decyzje. Nie da się „uratować” drugiej osoby, jeśli ona sama nie chce się leczyć. Może Pani jasno powiedzieć, że kontakt jest możliwy tylko wtedy, gdy jest trzeźwy i szanujący, ale reszta należy do niego. Dbanie o siebie nie jest egoizmem. To jest konieczność.
To, że w takich momentach dbasz o swój komfort psychiczny i stawiasz granice, jest zdrowe i konieczne – to nie jest egoizm, tylko ochrona przed przemocą emocjonalną. Jego picie, wyzwiska i groźby to konsekwencje jego choroby, ale to on ponosi za nie odpowiedzialność, nie Ty. Blokowanie kontaktu w sytuacji nadużyć jest formą zatrzymania spirali przemocy, a nie „porzuceniem” go. Nie masz realnej mocy, by go „otworzyć oczy”, jeśli on sam nie chce zobaczyć problemu. Możesz powiedzieć mu jasno i spokojnie: „Kiedy pijesz i mnie obrażasz, tracisz mnie – nie będę w tym uczestniczyć”. To, co najbardziej motywuje do zmiany, to konsekwencje, a nie ratowanie. Im bardziej go chronisz przed skutkami jego picia, tym dłużej on nie musi się konfrontować z problemem. Warto, żebyś rozważyła stałe granice: brak kontaktu, gdy pije lub jest agresywny. Jeśli kiedykolwiek groźby będą realne – traktuj je poważnie i dbaj o swoje bezpieczeństwo. Najważniejsze: nie jesteś odpowiedzialna za jego trzeźwość, ale jesteś odpowiedzialna za swoje zdrowie psychiczne.
Jest to poprawna reakcja, dba Pani o swoje bezpieczeństwo, granice, i stawia konswekwencje wobec nadużywania alkoholu. Ukazywanie konsekwencji nadużywania alkoholu, jest najlepszym co może Pani zrobić, aby dostrzegł błędy w swoim zachowaniu. Jeśli były partner pozostaje w etapie nałogowego picia, nie jest możliwa pomoc, a nawet jeśli jest w etapie "trzeźwości", wybór należy tylko do niego. Możesz przedstawić mu dotępne rozwiązania, możliwość, miejsca (Spotkania AA, terapia uzależnień, inne) gdzie może się udać, ale on sam musie chcieć z nich skorzystać.
Dzień dobry, to, że dbasz o siebie i swój komfort psychiczny nie jest złe. W sytuacji, kiedy nie mamy na coś wpływu, warto skoncentrować się na sobie, ponieważ na siebie zawsze mamy wpływ. Osoba uzależniona musi sama chcieć zmiany i wyjścia z uzależnienia. Wsparcie bliskich jest oczywiście bardzo ważne, ale nie można za kogoś wyjść z uzależnienia. Osoba uzależniona bardzo często musi poczuć konsekwencje swojego uzależnienia, żeby faktycznie podjąć walkę z nałogiem. Dlatego ważne, aby nie przejmować za osobę uzależnioną odpowiedzialności, ona sama musi zmierzyć się ze skutkami swoich działań. Jest to często bolesne i trudne, ale to konieczne w procesie leczenia z uzależnienia. Dlatego warto, abyś ty zadbała o siebie i swoje zdrowie psychiczne, jednocześnie stawiając granicę partnerowi. Trzymam za ciebie kciuki i życzę powodzenia. Pozdrawiam serdecznie, Joanna Szlasa-Więczaszek
Dbanie o swoje bezpieczeństwo w relacji nigdy nie jest złe. Żeby partner otworzył oczy to niestety sam musi podjąć leczenie oraz terapie. Pani może jedynie go do tego zachęcać i przede wszystkim sama stawiać granice przed nim. Odchodzenie od osób, które nas krzywdzą czasami jest jedyną motywacją dla tych osób do podjęcia pracy nad sobą. Pozostawanie z takimi osobami, niestety często nie jest pomocne dla nich, ponieważ one same nie mają możliwości doświadczyć konsekwencji swojego działania. A my jako ludzie uczymy się na własnych błędach. Pozdrawiam i trzymam za Pana/Panią kciuki!
Dzień dobry Pani. Niestety, nasz wpływ na inne osoby jest bardzo ograniczony. Dopóki były partner nie poprosi wprost o pomoc, Pani wysiłki będą najprawdopodobniej bezproduktywne. Mogą wręczy wywoływało wrogość lub złość. Pani postawa jest słuszna. Dobrze pani robi stawiając granice i dbając o swój komfort. Podstawowa zasada pomagania, jest zapewnienie sobie bezpieczeństwa i komfortu. Uzależnienia jest bardzo poważnym problemem i do czasu aż osoba której to dotyczy nie podejmie decyzji i zdecydowanych działań nie można wiele zrobić. Pierwszym krokiem jest zwrócenie się przez taką osobę do specjalisty który będzie miał kompetencje w tym zakresie. Proszę dbać o siebie i swoje granice.
Nie, blokowanie kontaktu w sytuacji wyzwisk, gróźb i szantażu nie jest czymś złym. To dbanie o własne bezpieczeństwo i zdrowie psychiczne. Nie jest Pani odpowiedzialna za jego picie, leczenie ani za konsekwencje jego zachowań. Kontakt z Panią nie zatrzyma nałogu, a pozostawanie w rozmowie, gdy jest agresywny, może tylko utrwalać przekonanie, że może przekraczać granice bez skutków. Nie ma sposobu, który sprawi, że „otworzy oczy”, jeśli sam nie jest gotowy uznać problemu. Może Pani spokojnie przekazać jedną jasną informację, kiedy jest trzeźwy: „Nie będę rozmawiać, gdy pijesz, wyzywasz mnie, grozisz mi lub mnie szantażujesz. Jeśli chcesz pomocy, możesz jej szukać w leczeniu uzależnień. Ja nie będę uczestniczyć w tej sytuacji”. Potem najważniejsza jest konsekwencja, a nie dalsze tłumaczenie czy przekonywanie. Warto zachowywać wiadomości z groźbami i poinformować zaufaną osobę, co się dzieje. Jeżeli groźby dotyczą Pani bezpieczeństwa, są nasilone albo były partner próbuje Panią śledzić czy zastraszać, proszę zgłosić sprawę odpowiednim służbom i skorzystać z pomocy dla osób doświadczających przemocy. Jeśli natomiast mówi o zrobieniu sobie krzywdy, nie bierze Pani na siebie roli ratowniczki. Należy powiadomić służby ratunkowe w miejscu, w którym przebywa, lub bliską mu osobę, jeśli jest to możliwe i bezpieczne. Ma Pani prawo zakończyć kontakt całkowicie, jeśli jest on dla Pani krzywdzący. Współczucie dla osoby uzależnionej nie wymaga rezygnowania z własnych granic.
Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym bardzo wyraźnie: nie robi Pani nic złego, blokując byłego partnera w sytuacji, kiedy po alkoholu Panią wyzywa, grozi i szantażuje. To nie jest porzucenie chorego człowieka. To jest stawianie granicy wobec zachowania, które Panią krzywdzi. Uzależnienie może częściowo wyjaśniać jego zachowanie, ale go nie usprawiedliwia. Alkohol nie daje prawa do obrażania, zastraszania ani wymuszania kontaktu. Co więcej, ciągłe pozostawanie dostępną właśnie wtedy, kiedy on pije i zachowuje się agresywnie, może nieświadomie podtrzymywać układ, w którym on doświadcza niewielu konsekwencji swojego picia. Pije, niszczy relację, potem sytuacja się uspokaja, Pani wraca, a po jakimś czasie cykl rozpoczyna się ponownie. Nie jest Pani odpowiedzialna za jego trzeźwość To chyba najważniejsza rzecz do przyjęcia. Nie może Pani: - przekonać go do niepicia, - pilnować, ile wypił, - kontrolować jego zdrowia, - „uratować” pracy, - sprawić, żeby dostrzegł problem, jeśli sam konsekwentnie go zaprzecza. Może Pani natomiast decydować, w jakich warunkach będzie miała z nim kontakt. Na przykład: „Chcę mieć z Tobą kontakt, kiedy jesteś trzeźwy i odnosisz się do mnie z szacunkiem. Kiedy pijesz, wyzywasz mnie, grozisz albo próbujesz mnie szantażować, przerywam kontakt. Nie będę prowadziła wtedy rozmów ani próbowała Cię uspokajać.” I najważniejsze: potem trzeba tę zasadę stosować konsekwentnie. Nie dziesięć ostrzeżeń. Nie tłumaczenie przez dwie godziny. Nie próba przekonania pijanego człowieka. Jedno przekroczenie granicy → zakończenie rozmowy. „Ale wtedy zostawiam go samego z nałogiem” Tak — ale jego nałóg należy do niego. To może brzmieć surowo, ale w pracy z bliskimi osób uzależnionych właśnie to rozróżnienie jest kluczowe. Może Pani być życzliwa. Może Pani podać informacje o leczeniu. Może Pani powiedzieć, że wesprze go w szukaniu specjalisty. Ale nie może Pani stać się jego leczeniem. Pani kontakt nie zastąpi psychiatry, lekarza ani terapii uzależnień. A jeżeli jedynym sposobem, żeby on nie czuł się samotny podczas picia, ma być znoszenie przez Panią wyzwisk i szantażu, koszt jest zdecydowanie za wysoki. Co zrobić, żeby „otworzył oczy”? Najtrudniejsza odpowiedź brzmi: nie ma sposobu, żeby zagwarantować, że je otworzy. Czasem rodzina i partnerzy miesiącami próbują: tłumaczyć, płakać, prosić, grozić odejściem, pokazywać badania, wskazywać utracone pieniądze i relacje. A osoba uzależniona nadal mówi: „mam wszystko pod kontrolą”. Dlatego dużo skuteczniejsze od wielokrotnego przekonywania bywają naturalne konsekwencje. Jeżeli pije i Panią obraża → traci kontakt z Panią. Jeżeli z powodu alkoholu zawala pracę → Pani nie kontaktuje się z pracodawcą i nie wymyśla usprawiedliwień. Jeżeli wydaje pieniądze na alkohol → Pani nie finansuje później skutków. Jeżeli podczas picia wywołuje konflikty → Pani nie zostaje jego całonocnym „pogotowiem emocjonalnym”. To nie jest kara. To jest zaprzestanie amortyzowania konsekwencji. Można przeprowadzić jedną rozmowę na trzeźwo Nie kiedy pije i nie bezpośrednio po awanturze. Powiedziałabym bardzo konkretnie: „Widzę powtarzający się schemat. Kiedy zaczynasz pić, po pewnym czasie pojawiają się wyzwiska, groźby i szantaż. Wtedy blokuję kontakt, ponieważ muszę chronić siebie. Nie będę już uczestniczyć w rozmowach, kiedy jesteś pijany. Jeśli uznasz, że alkohol wymyka Ci się spod kontroli, będę wspierała Cię w podjęciu profesjonalnego leczenia, ale nie będę sama Cię z tego wyciągała.” Nie trzeba później udowadniać mu, że jest alkoholikiem. Jeżeli odpowie: „przesadzasz”, „to przez ciebie”, „każdy pije”, można powiedzieć: „Nie musimy zgadzać się co do nazwy problemu. Ja wiem, jak Twoje zachowanie wpływa na mnie i na taki kontakt się nie zgadzam.” To bardzo mocna granica. Groźby i szantaż trzeba potraktować osobno Jeżeli groźby dotyczą Pani bezpieczeństwa, przyjazdu do Pani, pobicia, zniszczenia rzeczy, publikowania prywatnych materiałów albo innych działań przeciwko Pani, nie traktowałabym ich wyłącznie jako „gadania po alkoholu”. Warto zachowywać wiadomości, nie wdawać się w eskalujące rozmowy i powiedzieć o sytuacji komuś zaufanemu. Jeśli zagrożenie stanie się konkretne lub bezpośrednie, potrzebna jest pomoc odpowiednich służb. Jeżeli natomiast szantaż brzmi np.: „jak mnie zablokujesz, coś sobie zrobię”, również nie powinna Pani sama brać odpowiedzialności za jego bezpieczeństwo. Przy konkretnych groźbach samobójczych należy potraktować je poważnie i skierować informację do odpowiednich służb lub kogoś znajdującego się fizycznie blisko niego. Nie trzeba pozostawać w przemocowym kontakcie dlatego, że druga osoba wykorzystuje groźbę samouszkodzenia do zatrzymania Pani przy telefonie. Warto też przyjrzeć się temu, dlaczego Pani wraca do tego układu Pisze Pani o byłym partnerze, czyli formalnie relacja już się zakończyła, a mimo to jego kolejne epizody picia nadal bardzo mocno wciągają Panią emocjonalnie. Warto zadać sobie pytanie: „Czy ja nadal próbuję uratować jego życie, ponieważ trudno mi zaakceptować, że nie mam nad nim kontroli?” Bliscy osób uzależnionych bardzo często żyją w rytmie: „pije — ratuję” „nie pije — mam nadzieję” „znów pije — rozpaczam” „przeprasza — wracam”. Z czasem całe życie psychiczne zaczyna obracać się wokół stanu drugiej osoby. Pani również ma prawo z tego wyjść. W GRUPIE EMITBERG przy takim problemie możemy pracować nie tylko nad relacją z osobą pijącą, ale przede wszystkim nad granicami, poczuciem odpowiedzialności za partnera, lękiem, poczuciem winy i mechanizmem wciągania Pani z powrotem w jego kryzysy. Można też ustalić bardzo konkretny plan: kiedy kontakt jest możliwy, kiedy go Pani natychmiast przerywa i jak reagować na groźby czy szantaż. Najważniejsze zdanie zostawiłabym Pani takie: Może Pani kochać lub martwić się o człowieka uzależnionego i jednocześnie odmawiać uczestniczenia w jego piciu. Odcięcie kontaktu w momencie, kiedy Panią krzywdzi, nie jest brakiem serca — jest ochroną własnych granic.
Dzień dobry, nie, to nie jest złe, że w takich sytuacjach blokuje Pani byłego partnera i dba o swój komfort psychiczny. Ma Pani prawo chronić siebie przed wyzwiskami, groźbami i szantażem. Jego uzależnienie jest poważnym problemem, ale nie oznacza, że musi Pani być dostępna dla niego kosztem własnego zdrowia i poczucia bezpieczeństwa. Przerwanie kontaktu nie jest porzuceniem go — jest postawieniem granicy. Niestety, nie może Pani sprawić, by partner „otworzył oczy”, jeśli sam nie jest gotowy dostrzec problemu i podjąć leczenia. Można spokojnie powiedzieć mu, jakie konsekwencje picia Pani obserwuje, jak jego zachowanie wpływa na Panią oraz na jakich zasadach może odbywać się kontakt. Warto jednak pamiętać, że nawet najlepsze argumenty nie muszą go przekonać. Odpowiedzialność za zmianę i leczenie należy do niego. Może Pani jasno określić, że nie będzie prowadzić rozmów, gdy jest pod wpływem alkoholu, ani tolerować wyzwisk, gróźb czy szantażu. Jeśli zdecyduje się szukać pomocy, może Pani zachęcić go do kontaktu ze specjalistą terapii uzależnień, ale nie musi Pani przejmować roli osoby, która go ratuje. Warto też rozważyć wsparcie dla siebie, np. konsultację psychologiczną lub grupę dla bliskich osób uzależnionych. Jeśli groźby dotyczą Pani bezpieczeństwa, proszę potraktować je poważnie, zachować wiadomości i nie spotykać się z nim sam na sam, jeśli czuje się Pani zagrożona. W sytuacji bezpośredniego niebezpieczeństwa należy szukać pilnej pomocy. Proszę pamiętać: może Pani troszczyć się o niego i jednocześnie nie zgadzać się na krzywdzące traktowanie. **Nie musi Pani cierpieć, żeby udowodnić, że jest Pani osobą, której na nim zależy.**
Podobne pytania
- Witam serdecznie. Stanęła przed mną Ciężka sytuacja. Mam w weekend urodziny i mąż zabiera mnie na w
Dzien dobry!! Jestem samotną matką niepełnosprawnego synka który jest fizycznie i umysłowo chory, k
Mój partner ogląda porno i się masturbuje nie chce się kochać bo twierdzi że to przez nasze kłótnie
Dzień dobry chciala bym porozmawiać co robić mam przyjaciela co oby dwoje cos czujemy do siebie , ni
Jak się zachowuję osoba upośledzona w pracy jeśli chodzi zdolność manualne i ogólnie relację z praco
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.




