Witam co mam zrubić mam ślub kościelny jestem 8 lat po ślubie mąż od czerwca 2025 roku nie śpi w dom
Witam co mam zrubić mam ślub kościelny jestem 8 lat po ślubie mąż od czerwca 2025 roku nie śpi w domu wynajął mieszkanie pojawił się z dwa razy i nie odbiera telefonu tak jakby ktoś pisał z jego telefonu same przykre rzeczy niewiem czy sekta go nie zwerbowała mąż w wcześniej był szczęśliwy niemam żadnej pomocy czekam na, męża ale pisze różne scenariusze że, wróci za 10-15 lat w innym SMS że nie chce boję o męża niemamy rozwodu do tego w bloku jest trudno mieszkać mąż Z Miłości brał ślub ja też wcześniej tego nie było nagle to się stało jakby ktoś za tym stał Proszę o Pomoc bo niewiem co myśleć i poprostu czekam na męża.żona Zielonej Góry
6 odpowiedzi
Dzień dobry Pani, scenariuszy odnośnie tego dlaczego mąż się tak zachowuje jest wiele począwszy od depresji, być może psychozy lub romans, a nawet wpływ grupy (sekty tak jak Pani to ujęła). Co mogę doradzić? pomyślał bym o skontaktowaniu się z bliskimi męża i zapytaniu czy wobec nich również się tak zachowuje. Po drugie, pomyślał bym o zawiadomieniu policji jeśli mąż deklaruje np: skłonności samobójcze. Po trzecie pomyślał bym o terapii par. Pozdrawiam Psycholog Adrian Szafrański.
Sytuacja, w której się Pani znalazła, jest skrajnie trudna i nosi znamiona nagłego urazu emocjonalnego, ponieważ gwałtowne zniknięcie bliskiej osoby po ośmiu latach zgodnego małżeństwa narusza podstawowe poczucie bezpieczeństwa i stabilności życiowej. Tak radykalna zmiana zachowania męża, polegająca na unikaniu kontaktu bezpośredniego i wysyłaniu raniących wiadomości, które w Pani odczuciu nie brzmią jak jego własne słowa, może wskazywać na wystąpienie poważnego kryzysu tożsamości, epizodu zaburzeń psychicznych lub faktycznego ulegania silnej manipulacji ze strony osób trzecich. Mechanizm polegający na dawaniu złudnej nadziei na powrót za kilkanaście lat przy jednoczesnym odrzucaniu obecnej relacji jest formą okrutnej gry emocjonalnej, która trzyma Panią w stanie nieustannego zawieszenia i uniemożliwia przejście procesu żałoby po nagłej stracie partnera. Musi Pani zrozumieć, że trwanie w bierności i ciągłe oczekiwanie na kogoś, kto świadomie się izoluje, prowadzi do Pani całkowitego wyczerpania psychicznego, dlatego kluczowe jest podjęcie działań mających na celu ochronę Pani własnego zdrowia oraz wyjaśnienie faktycznej sytuacji męża. Warto rozważyć kontakt z organizacjami zajmującymi się osobami zaginionymi lub ofiarami sekt, jeśli faktycznie podejrzewa Pani udział grupy manipulacyjnej, ale przede wszystkim musi Pani odzyskać kontakt z własnymi potrzebami i realiami życia codziennego. Pani lęk o męża jest w pełni zrozumiały, jednak w obecnej konfiguracji nie ma Pani wpływu na jego decyzje, dlatego jedyną drogą do odzyskania równowagi jest skupienie się na budowaniu własnego wsparcia i postawieniu wyraźnych granic wobec raniących komunikatów, które do Pani docierają. Jeśli będzie Pani chciała, zapraszam na konsultację – stacjonarną lub online – gdzie w bezpiecznych warunkach możemy przeanalizować Pani sytuację i krok po kroku ułożyć realny plan działania.
Dzień dobry, opisuje Pani sytuację bardzo trudną i obciążającą emocjonalnie. Nagłe zerwanie kontaktu przez męża, sprzeczne komunikaty oraz długotrwała niepewność mogą silnie nasilać lęk i poczucie bezradności. W takiej sytuacji należy brać pod uwagę kilka możliwości — kryzys psychiczny męża, kryzys małżeński bądź trudności osobiste. Hipotezy dotyczące „sekty” są zrozumiałe w stanie silnego stresu, jednak na tym etapie nie ma podstaw, by je potwierdzić bez konkretnych faktów. Najważniejsze w tej chwili jest zadbanie o Pani bezpieczeństwo psychiczne. Proszę skorzystać z indywidualnej konsultacji psychologicznej, aby uporządkować emocje i myśli. Można rozważyć kontakt z prawnikiem lub poradnią rodzinną, by poznać swoje realne możliwości i prawa. Jeśli ma Pani obawy o zdrowie psychiczne lub bezpieczeństwo męża, a kontakt jest zerwany, można również skonsultować się z lekarzem rodzinnym lub zgłosić sytuację odpowiednim służbom, aby uzyskać wskazówki, co dalej. Brak odpowiedzi i sprzeczne wiadomości ze strony męża nie są Pani winą. Ma Pani prawo do jasności, wsparcia i pomocy — niezależnie od tego, jakie decyzje podejmie druga strona.
Dzień dobry, to naturalne, że w tej sytuacji niepokoisz się o swojego męża. Emocje takie jak lęk, zagubienie i samotność w obliczu kryzysu w związku pojawiają się bardzo często. Rozumiem, że nie wiesz, dlaczego mąż nagle zniknął, natomiast nie musi to wcale oznaczać, że dołączył do jakiejś sekty. Czasem ludzie izolują się i unikają kontaktu z bliskimi z wielu różnych powodów np. stany depresyjne, kryzys psychiczny, wejście w inne relacje. Z twoich słów rozumiem, że kochasz męża i czekasz na niego. Pamiętaj jednak, aby w tej sytuacji zadbać o siebie. Jeśli masz jakąś grupę wsparcia - rodzinę, przyjaciół to staraj się z nimi rozmawiać o swoich emocjach, spędzać czas z bliskimi, abyś nie była w tym sama. Warto postawić granicę mężowi, ale też sobie, aby to czekanie na męża nie stanowiło całego twojego życia. Twój mąż, jako osoba dorosła może dokonywać różnych wyborów. Ślub kościelny to rodzaj umowy, zatem masz prawo oczekiwać od męża pewnych zobowiązań wynikających z tej umowy. Może warto skonsultować się z prawnikiem i zapytać o prawne możliwości rozwiązania tej sytuacji. Trzymam mocno za ciebie kciuki. Życzę powodzenia i pozdrawiam serdecznie, Psycholog Joanna Szlasa-Więczaszek
Dzień dobry, powodów przez, które Pani mąż się tak zachowuje może być wiele; stan depresyjny, psychoza, kryzys małżeński/osobisty, może romans a może faktycznie jakaś sekta lub coś jeszcze innego. Może warto skontaktować się z innymi osobami mu bliskimi, czy wobec nich też tak się zmienił ? Natomiast teraz skupiłabym się na Pani. Znalazła się Pani w naprawdę bardzo trudnej sytuacji, można by też powiedzieć że doświadczyła Pani urazu psychicznego. Nagłe zniknięcie osoby nam bliskiej wywołuje lęk, brak poczucia bezpieczeństwa, niepokój. Warto aby skontaktowała się Pani z psychologiem i przepracowała tą skrajnie trudną sytuacje z specjalistą. Ta sytuacja nie trwa chwilę, trwa już dłuższy czas. Rozumiem, że Pani czeka bo kocha ale warto zastanowić się gdzie są Pani granice. Czasem kochamy tak mocno, że karmimy się złudnymi nadziejami, które nas niszczą. Dlatego warto z kimś to przegadać, nie powinna Pani zostać z tym sama. Teraz czas aby Pani zadbała o siebie. Bardzo Pani współczuje i życzę dużo siły w odzyskaniu spokoju i równowagi. Wszystkiego dobrego.
Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że Pani sytuacja jest bardzo trudna przede wszystkim dlatego, że od wielu miesięcy żyje Pani w ogromnej niepewności. Mąż wyprowadził się pod Pani nieobecność, wynajął mieszkanie, sporadycznie się pojawia, nie odbiera telefonu, a wiadomości, które Pani otrzymuje, są sprzeczne i bolesne. W takiej sytuacji naturalne jest, że umysł zaczyna tworzyć różne scenariusze i szukać odpowiedzi na pytanie: „co właściwie się stało?”. Jednocześnie bardzo ważne jest, żeby oddzielić to, co Pani wie, od tego, czego się Pani obawia lub domyśla. Na podstawie samego opisu nie można stwierdzić, że mąż został zwerbowany przez sektę ani że ktoś inny pisze z jego telefonu. Rozumiem, dlaczego takie myśli się pojawiają — jego zachowanie bardzo nagle się zmieniło i trudno Pani pogodzić obecnego męża z człowiekiem, którego znała wcześniej. Jednak dopóki nie ma konkretnych dowodów, traktowałabym te możliwości jako hipotezy, a nie fakty. Fakty są natomiast takie: od czerwca 2025 roku mąż nie mieszka z Panią, prowadzi osobne życie i nie podejmuje regularnego kontaktu ani konkretnych działań zmierzających do odbudowania małżeństwa. To właśnie na tych faktach warto teraz oprzeć dalsze decyzje. To, że kiedyś byli Państwo szczęśliwi, również jest prawdziwe Nie musi Pani unieważniać całej historii małżeństwa tylko dlatego, że obecnie zachowanie męża jest dla Pani niezrozumiałe. Mógł brać z Panią ślub z miłości. Mogliście być szczęśliwi. Mógł naprawdę Panią kochać. A jednocześnie obecnie może być w zupełnie innym miejscu psychicznym i życiowym. Jedno nie wyklucza drugiego. Największe cierpienie pojawia się wtedy, gdy próbujemy powiedzieć sobie: „skoro kiedyś mnie kochał, to nie może teraz świadomie odejść, więc ktoś albo coś musi za tym stać”. Niestety ludzie czasami podejmują decyzje, których ich partnerzy zupełnie nie rozumieją. Czasem robią to bardzo źle — poprzez ucieczkę, unikanie rozmowy, sprzeczne komunikaty czy zostawienie drugiej osoby bez wyjaśnienia. Nie czekałabym 10 czy 15 lat na podstawie SMS-a Jeżeli mąż raz pisze, że może wrócić za 10–15 lat, a innym razem, że nie chce wracać, takie wiadomości nie dają Pani żadnej stabilnej informacji. Mogą natomiast utrzymywać Panią w stanie: „może jutro wróci” „może muszę jeszcze poczekać” „może coś się wydarzyło” „może nie powinnam ruszać dalej”. I w ten sposób miesiące mogą zamienić się w lata. Z psychologicznego punktu widzenia znacznie zdrowiej jest patrzeć na zachowanie człowieka, a nie na pojedyncze zdania. Jeżeli mąż naprawdę chce odbudować małżeństwo, powinno być to widoczne w konkretnych działaniach: chce się spotkać, rozmawia, wyjaśnia swoją sytuację, podejmuje odpowiedzialność, proponuje sposób dalszego postępowania, jest gotowy na terapię par. Samo: „może kiedyś wrócę” nie jest planem ratowania małżeństwa. Może Pani wysłać mu jedną spokojną wiadomość Na przykład: „Martwię się o Ciebie i nadal zależy mi na naszym małżeństwie. Jednocześnie od wielu miesięcy żyjemy osobno, prawie nie rozmawiamy, a Twoje wiadomości są dla mnie sprzeczne. Nie chcę żyć kolejne lata w niepewności. Potrzebuję wiedzieć, czy chcesz realnie podjąć próbę odbudowania naszego małżeństwa. Jeśli tak, chciałabym, żebyśmy spotkali się i spokojnie porozmawiali, najlepiej również przy wsparciu psychologa lub terapeuty par. Jeśli nie chcesz już ze mną być, proszę powiedz mi to jasno.” A potem nie prowadziłabym codziennych prób przekonywania go. To bardzo trudne, ale właśnie jasność jest teraz Pani potrzebna bardziej niż kolejne domysły. Jeżeli rzeczywiście obawia się Pani o jego stan psychiczny Można spokojnie skontaktować się z jedną osobą, która zna męża i ma z nim kontakt — członkiem rodziny lub zaufanym znajomym — i zapytać, czy widzą dużą zmianę jego funkcjonowania. Nie po to, żeby prowadzić dochodzenie, ale żeby sprawdzić: czy normalnie pracuje, czy utrzymuje kontakty, czy zachowuje się podobnie wobec innych, czy nie pojawiły się problemy z alkoholem lub innymi substancjami, czy nie zachowuje się bardzo nietypowo. Jeżeli pojawiłyby się nagle takie objawy jak silna dezorientacja, całkowicie nietypowe przekonania, głosy, poczucie bycia kontrolowanym, bardzo mała potrzeba snu, skrajna impulsywność, groźby samobójcze albo gwałtowna zmiana całego funkcjonowania, wtedy warto brać pod uwagę możliwość kryzysu psychicznego i potrzebę konsultacji psychiatrycznej. Natomiast sama nagła zmiana wobec żony nie jest wystarczającym dowodem choroby psychicznej ani działania sekty. Ślub kościelny jest ważny, ale Pani również ma prawo żyć Rozumiem, że fakt ślubu kościelnego może sprawiać, że bardzo mocno traktuje Pani przysięgę i chce czekać. Nie oceniam tego. Natomiast chciałabym oddzielić wierność własnym wartościom od całkowitego zatrzymania własnego życia. Może Pani nadal uważać się za żonę. Może Pani nadal kochać męża. Może Pani mieć nadzieję. Ale jednocześnie potrzebuje Pani funkcjonować: dbać o siebie, ludzi wokół siebie, zdrowie, finanse, codzienność i własną przyszłość. Nie powinna Pani przez następne 10–15 lat żyć wyłącznie w oczekiwaniu: „może któregoś dnia wróci”. Bardzo ważne jest również to, co dzieje się obecnie z Panią Przewlekła niepewność potrafi bardzo mocno obciążać psychicznie. Człowiek zaczyna: analizować SMS-y, szukać ukrytych znaczeń, wracać do dawnych rozmów, zastanawiać się, kto stoi za zmianą, czekać na każdy telefon, żyć bardziej jego życiem niż własnym. Im dłużej to trwa, tym bardziej można stracić kontakt z własną codziennością. Dlatego uważałabym, że Pani również potrzebuje teraz wsparcia psychologicznego, niezależnie od tego, co zrobi mąż. Nie dlatego, że „problem jest w Pani”. Tylko dlatego, że pozostawienie człowieka w takim zawieszeniu jest bardzo silnym obciążeniem psychicznym. W ZESPOLE EMITBERG możemy rozpocząć od konsultacji indywidualnej Jako psycholożka najpierw pomogłabym Pani uporządkować sytuację: co jest faktem, co jest przypuszczeniem, jak wygląda historia małżeństwa, co dokładnie zmieniło się u męża, jak często się kontaktuje, co pisze, czy widoczne są objawy mogące sugerować kryzys psychiczny, a także jak obecna sytuacja wpływa na Pani sen, emocje i codzienne funkcjonowanie. Następnie można ustalić bardzo konkretny plan: jak długo jest Pani gotowa pozostawać w obecnej sytuacji, jakie warunki musiałyby zostać spełnione, żeby można było mówić o realnej próbie odbudowania małżeństwa, i jak zadbać o siebie, jeśli mąż nie podejmie tej próby. Jeżeli mąż zgodziłby się na spotkanie, w ZESPOLE EMITBERG można również zaproponować konsultację dla par — nie po to, żeby kogokolwiek zmusić do pozostania w małżeństwie, ale żeby w bezpiecznych warunkach ustalić, co się wydarzyło i czy obie strony rzeczywiście chcą jeszcze tę relację odbudowywać. Najważniejsze zdanie, które chciałabym Pani pozostawić, brzmi: Nie musi Pani dzisiaj przestać kochać męża ani stracić nadziei. Ale nie powinna Pani również zawieszać własnego życia na wiele lat na podstawie niejasnych SMS-ów. Potrzebuje Pani faktów, konkretnej rozmowy i granicy między nadzieją a czekaniem bez końca.
Podobne pytania
- Dzień dobry chciala bym porozmawiać co robić mam przyjaciela co oby dwoje cos czujemy do siebie , ni
Jak się zachowuję osoba upośledzona w pracy jeśli chodzi zdolność manualne i ogólnie relację z praco
mam mizofonię. byłam dzisiaj u psychologa który powiedział że powinnam pójść na badania do laryngolo
W tym roku piszę maturę. Jest to dla mnie ważna rzecz, która otwiera mi drogę na uczelnie. Problem j
Dzień dobry, bardzo interesuje mnie kwestia płynności orientacji w Zespole Aspergera. Wiem, że orien
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.


