Ostatnio nic mnie nie obchodzi, szkola , praca , gdy jezdze autem nie czuje zadnego zagrozenia , mam

Witam serdecznie,

oczywiście jest to moment, w którym niewątpliwie należy skonsultować się z psychologiem a być może także z lekarzem psychiatra celem prowadzenia równocześnie farmakoterapii i terapii indywidualnej.

Dzień dobry.
Z pewnością widoczne w Pani opisie jest bardzo krytyczne nastawienie do samej siebie, a także obniżony nastrój. Taka kombinacja nie sprzyja raczej wyważonej ocenie swojej sytuacji. Jednak podzielenie się swoimi przeżyciami z innymi i próba nazwania ich, to ważny krok w poradzeniu sobie z tą sytuacją. Zachęcam także do wizyty u psychologa / psychoterapeuty - taka konsulatcja może otworzyć przed Panią nowe, nieznane lub nie dostrzegane obecnie, perspektywy.
Powodzenia/

Wygląda na to, że Pani siebie nie akceptuje. Trudności w relacji z mamą zapewne potęgują przykre emocje. Polecam rozmowę ze specjalistą psychologiem. Jest szansa, że pomoże Pani w poradzeniu sobie z tymi dokuczliwymi stanami emocjonalnymi. Pozdrawiam.

Droga Pani,
mimo, że to krótki opis, jest w nim kilka naprawdę niepokojących objawów. Sama Pani zauważyła, że najprawdopodobniej potrzebuje Pani pomocy specjalisty. I tak jest. Proszę znaleźć psychologa (lub/i psychiatrę) w swojej okolicy i w miarę możliwości jak najszybciej umówić się na wizytę.

pozdrawiam
Radosław Krąpiec
psycholog

Witam,

Trudność o której Pani pisze -rozumiem - zawładnęła całym Pani życiem. I to, że znajduje Pani siłę na napisanie o tym i szukanie pomocy, to bardzo dobry początek! Przy Pani pracy w procesie terapeutycznym, może rozwinąć się zrozumienie, spokój i zadowolenie z samej siebie. Zachęcam do podjęcia konsultacji psychologicznych, a w dalszym czasie do podjęcia terapii psychologicznej, podczas, której nauczy się Pani, znajdzie Pani drogę do wyżej wspomnianych przez mnie odczuć.

Z poważaniem, Magdalena Pstrągowska

Dzień dobry,
Z Pani opisu wynika, że obniżony nastrój i niska samoocena powodują trudności w najważniejszych obszarach Pani życia. Zachęcałabym Panią do kontaktu z psychologiem/ psychoterapeutą w celu rozpoznania genezy trudności, a także dobrania odpowiednich dla Pani metod radzenia sobie z obecnym stanem.
Pozdrawiam serdecznie,
Aleksandra Korotko-Kalisz
Bezproblemowo.com

Witam Panią serdecznie,
Myślę, że warto aby zgłosiła się Pani po pomoc. Z Pani opisu wynika, że Pani nastrój jest znacznie obniżony, towarzyszy Pani obojętność, a Pani samoocena jest niska poprzez porównywanie siebie z innymi. Proszę pamiętać o tym, że czasami- w skutek różnych sytuacji życiowych- wiele osób odczuwa podobne symptomy, ale można nad nimi pracować. Fakt, że zwraca się Pani o pomoc jest pierwszym, właściwym krokiem do podjęcia zmiany. Zachęcam do konsultacji z psychologiem, który pomoże Pani określić problem i ukierunkowuje co do dalszego kierunku działania.
Pozdrawiam i życzę powodzenia!
Elżbieta Kuna

Samoocenę i relacje z mamą można poprawić przy pomocy psychoterapii. Natomiast na poprawę nastroju i energii do działania proponuję Fototerapię- naświetlanie jasnym światłem wpływa na produkcję serotoniny - neuroprzekaznika odpowiadającego za dobry nastrój. Przy tym jest to metoda szybką, bezpieczna i przede wszystkim skuteczna.

Pyta Pani czy powinna się martwić. Na pewno jest to sytuacja w której powinno poszukać się pomocy. Zdaje sobie sprawę , że nie łatwo jest na co dzień myśleć o sobie w taki przykry sposób, być może już Pani do tego przywykła, ale to zapewne wpływa na pani wybory, codzienność i realne straty. Warto spróbować poszukać pomocy bo opis dodany przez Panią sugeruje wiele strat i duży smutek. Pozdrawiam Monika Antoniewska.

Witam, konsultacja psychologiczna wydaje sie być tu najlepszym pierwszym krokiem. Pozdrawiam

Zapraszam. Postaram się skutecznie pomóc.

Dziękuję, że podzieliłaś się tym, co czujesz! Twoje odczucia: braku zainteresowania, niskiej samooceny, smutku, płaczu i problemów w relacjach mogą być oznaką, że doświadczasz trudności emocjonalnych.

Ważne jest zauważenie, że Twoje uczucia są ważne i zasługują na uwagę. Warto podjąć kroki w kierunku poprawy swojego samopoczucia i jakości życia. Jako psycholog, psychoterapeuta chciałbym zachęcić Cię do rozważenia skonsultowania się ze mną lub innym profesjonalistą, który pomoże Ci zrozumieć i poradzić sobie z tymi trudnościami.

Terapia może być bezpieczną i wspierającą przestrzenią, w której będziesz mieć okazję poznawać swoje uczucia, myśli i doświadczenia. Możemy razem zbadać przyczyny Twoich trudności emocjonalnych, takie jak niska samoocena, brak zainteresowania, trudności w relacjach oraz problemy z motywacją. Możemy pracować nad poprawą Twojego samopoczucia, zwiększeniem samoakceptacji i rozwijaniem zdrowszych wzorców myślenia oraz zachowań.

Jeśli czujesz, że terapia mogłaby być dla Ciebie wartościowym doświadczeniem, zachęcam Cię do podjęcia kroku i skonsultowania się z psychologiem lub psychoterapeutą. Możesz umówić się na spotkanie ze mną, aby omówić swoje potrzeby i cele terapeutyczne. Pamiętaj, że zgłoszenie się po pomoc jest aktem odwagi i troski o siebie.

Opis Pani samopoczucia może wskazywać na zaburzenia nastroju (np. depresję). Aby rozwiązać problemy związane ze zdrowiem psychicznym, zaleca się zwrócenie się o pomoc do psychologa, który pomoże zdiagnozować problem i zapewnić odpowiednią terapię i leczenie. Zdecydowanie zalecam także zasięgnięcie porady lekarza, który może zlecić odpowiednie badania krwi. Te dwa kroki mają kluczowe znaczenie dla zapewnienia najlepszej możliwej opieki i pomocy dla Pani. Dbanie o siebie to najlepsza inwestycja, jaką może Pani poczynić. Zapraszam do siebie, postaram się odpowiednio zdiagnozować problem i pomóc.

Witam serdecznie,

To jest dobry moment żeby skorzystała Pani z fachowej pomocy-psychologa lub psychoterapeuty,

pozdrawiam i życzę wszystkiego dobrego,

Dzień dobry, w takiej sytuacji warto byłoby przeprowadzić dokładniejszą diagnostykę psychologiczną przy pomocy wywiadu i kwestionariuszy, a dodatkowo skorzystać z konsultacji psychiatrycznej. Życzę dużo zdrowia

Opisujesz objawy, które mogą wskazywać na depresję, zwłaszcza brak zainteresowania codziennymi sprawami, obniżony nastrój, trudności ze wstawaniem, płaczliwość oraz niską samoocenę. Warto jak najszybciej skonsultować się z psychologiem lub psychiatrą, którzy pomogą zrozumieć, co się dzieje, i zaproponują odpowiednie wsparcie – terapię, a jeśli będzie to potrzebne, także farmakoterapię. Nie ignoruj tych sygnałów, bo pomoc może znacząco poprawić Twoje samopoczucie i jakość życia.

Jeśli czujesz, że potrzebujesz wsparcia w swojej walce z problemami emocjonalnymi lub psychicznymi, nie wahaj się zasięgnąć pomocy psychologa. Pamiętaj, że poszukiwanie pomocy jest krokiem wstępnym do lepszego życia! :)

Bardzo mi przykro, że przeżywasz teraz tak trudny czas. Opisujesz wiele objawów, które mogą wskazywać na głębsze problemy emocjonalne, takie jak depresja czy kryzys tożsamości. Twoje poczucie apatii wobec codziennych obowiązków, problemy z porannym wstawaniem, częste płacze oraz niska samoocena mogą świadczyć o tym, że potrzebujesz wsparcia.

Twoje myśli o tym, że "wszyscy są ładni, a Ty nie" i uczucie, że "gdybyś była kimś innym, to byś siebie polubiła" są dość powszechne w okresach niskiej samooceny, ale także mogą wskazywać na głębsze trudności emocjonalne. Koncentracja na tych negatywnych myślach o sobie może sprawić, że łatwiej się w nie wpaść, a później trudno się wydostać.

Częste kłótnie z mamą i brak komunikacji mogą również potęgować Twoje uczucie izolacji i niezrozumienia. Konflikty w rodzinie często wpływają na nasze poczucie bezpieczeństwa i mogą przyczyniać się do pogorszenia stanu emocjonalnego.

Czy masz się martwić? To, co opisujesz, sugeruje, że masz trudności, które warto poważnie potraktować. Nie musisz przechodzić przez to sama. Pomoc terapeutyczna może pomóc Ci zrozumieć przyczyny Twoich trudności i znaleźć skuteczne sposoby ich rozwiązania. Psychoterapia, np. terapia poznawczo-behawioralna (CBT), może pomóc w pracy nad niską samooceną, emocjami i poprawie relacji z innymi, w tym z mamą.

Proponuję jak najszybciej porozmawiać z kimś, komu ufasz — to może być bliska osoba lub profesjonalista, jak psycholog czy terapeuta. Czasem samo zrozumienie tego, co się dzieje, i rozmowa na temat swoich uczuć mogą pomóc. Możesz także rozważyć konsultację z lekarzem, który pomoże określić, czy nie jest to związane z jakimiś problemami zdrowotnymi.

Pamiętaj, że zasługujesz na pomoc i wsparcie. To, co przeżywasz, jest ważne, a Twoje emocje mają wartość.

Dzień dobry, niestety nie podała Pani informacji o wieku, a jest to istotne z punktu widzenia diagnozy. Objawy takie jak zniechęcenie, zaniedbywanie obowiązków, obojętność, zmienność nastrojów, brak radości z rzeczy, które kiedyś cieszyły, zaleganie w łóżku, obniżona samoocena i negatywne, autoagresywne myśli na swój temat oraz płaczliwość - są to objawy depresyjne. W związku z tym zalecam Pani konsultację psychiatryczną. Niepokojący także jest opisany sposób prowadzenia pojazdu - jeśli ma Pani myśli rezygnacyjne powinna Pani w trybie pilnym zgłosić się do lekarza psychiatry.
Konfliktowej relacji z mamą możnaby przyjrzeć się na psychoterapii - zachęcam do konsultacji psychoterapeutycznych. Terapia jest także skuteczna w leczeniu depresyjności.
Życzę zdrowia i powodzenia w znalezieniu dla siebie adekwatnej pomocy, gdyż opisana sytuacja zdecydowanie tego wymaga.
Pozdrawiam serdecznie. Kamila Dziwota

Szanowna Pani,

wydaje się, że trudności, o których Pani pisze warto byłoby omówić podczas konsultacji ze specjalistą z dziedziny zdrowia psychicznego. Zachęcam do podjęcia kroków w kierunku takiego kontaktu.

Pozdrawiam serdecznie
Urszula Kiwit

Dzień dobry,

dziękuję, że zdecydowała się Pani napisać – to bardzo ważny i odważny krok, zwłaszcza gdy wszystko w środku boli. Z tego, co Pani opisuje, wynika, że doświadcza Pani stanu głębokiego obniżenia nastroju, zmęczenia psychicznego i emocjonalnego, który wpływa niemal na każdą sferę życia: szkołę, relacje, funkcjonowanie fizyczne, samoocenę.

Objawy, które Pani opisuje, są bardzo niepokojące i wymagają poważnego potraktowania.
To m.in.:
– brak odczuwania radości, zainteresowania czymkolwiek (anhedonia),
– bardzo niska samoocena i silna samokrytyka,
– myśli o braku sensu, wycofanie się z codziennego życia,
– płaczliwość, napięcie, konflikty z bliskimi,
– trudności ze snem i porannym wstawaniem,
– obojętność wobec bezpieczeństwa, nawet w sytuacjach potencjalnie ryzykownych.

Nie musi Pani tego diagnozować sama, ale to są objawy, które mogą wskazywać na epizod depresyjny – i warto jak najszybciej zgłosić się do specjalisty: psychologa, psychoterapeuty, psychiatry.

Czy ma się Pani martwić?
Martwić – nie. Ale zaopiekować się sobą – zdecydowanie tak. Bo to, co się z Panią dzieje, to nie „foch”, nie „przesada” ani „chwilowy smutek”. To może być wołanie organizmu i psychiki o pomoc, a także efekt długotrwałego przeciążenia emocjonalnego, poczucia osamotnienia i braku bezpiecznego miejsca, gdzie można być po prostu sobą – bez ocen, porównań, napięć.

Terapia może być ogromnym wsparciem.
W szczególności:
– terapia poznawczo-behawioralna (CBT) pomoże Pani zauważyć i zmienić szkodliwe wzorce myślenia („wszyscy są lepsi”, „nie jestem warta miłości”),
– terapia schematów dotrze do głębszych emocjonalnych źródeł niskiej samooceny, problemów z bliskością, przekonania, że „coś jest ze mną nie tak”,
– wsparcie psychiatryczne może okazać się pomocne, jeśli objawy utrzymują się dłużej lub się nasilają – czasem leki mogą dać „oddech”, który umożliwia w ogóle podjęcie terapii.

Co może Pani zrobić już teraz:

Porozmawiać z kimś zaufanym – nie musi Pani być z tym sama.

Umówić się na pierwszą konsultację z psychoterapeutą – nie trzeba wiedzieć „co powiedzieć”, wystarczy powiedzieć: „nie radzę sobie, chcę to zmienić”.

Zauważyć, że płacz i smutek to nie oznaki słabości – tylko sygnały, że w Pani wnętrzu jest bardzo dużo zranień, które wołają o uwagę.

Najważniejsze: Pani życie ma wartość.
Nawet jeśli teraz nic nie cieszy, nawet jeśli nie widzi Pani sensu – to wszystko może się zmienić. To nie będzie trwało wiecznie. Ale warto podjąć pierwszy krok. Zasługuje Pani na wsparcie, zrozumienie i spokojne miejsce, gdzie może Pani powoli zacząć się czuć bezpiecznie – przede wszystkim ze sobą samą.

Z troską i życzliwością
Anna Kupryjaniuk

Dzień dobry,

To, co Pani opisuje, brzmi bardzo poważnie i na pewno nie powinno być bagatelizowane. Utrata zainteresowania szkołą, pracą, brak energii, trudności ze wstawaniem, częsty płacz, niska samoocena, a także poczucie, że nic Panią nie obchodzi – to są sygnały, które mogą wskazywać na obniżony nastrój, a nawet na początki depresji.

To, że dostrzega Pani te objawy i mówi o nich wprost, jest ważnym krokiem – oznacza, że część Pani wciąż walczy o pomoc i zmianę. Proszę pamiętać: to nie są „wymysły” ani zwykłe lenistwo. To realne cierpienie, które ma swoje podłoże psychiczne i emocjonalne.

Czy powinna się Pani martwić? Bardziej niż martwić – powinna Pani zadbać o siebie i poszukać wsparcia. To jest właśnie ten moment, żeby skontaktować się z psychologiem lub psychiatrą. Specjalista pomoże zrozumieć, co dokładnie się dzieje, a przede wszystkim zaproponuje konkretne formy pomocy.

To, że czuje się Pani gorsza od innych, nie oznacza, że tak jest naprawdę – to głos niskiej samooceny i obniżonego nastroju. Warto, żeby ktoś pomógł Pani odzyskać bardziej realne spojrzenie na siebie i świat.

Nie jest Pani z tym sama, a zgłoszenie się po wsparcie to nie oznaka słabości, tylko odwagi.
W razie pytań zapraszam do kontaktu bądź konsultacji.

Pozdrawiam,
Marcin Okoński
psycholog, psychoterapeuta
ESC ośrodek leczenia e-uzależnień Radosław Helwich
ul. Boguckiego 6/3, 01-502 Warszawa
(esc123(.)net)

Dzień dobry, widzę, że to, co Pani teraz przeżywa, jest bardzo trudne i obciążające. Objawy, które Pani opisuje - brak energii, ciągła senność, obojętność wobec szkoły i pracy, niska samoocena, częsty płacz - mogą być sygnałem epizodu depresyjnego albo innego zaburzenia nastroju. To nie jest coś, co powinna Pani bagatelizować, ale też nie oznacza, że coś jest z Panią nie tak - to choroba, którą można skutecznie leczyć. Proszę jak najszybciej zgłosić się do psychiatry - tylko lekarz może ocenić, czy potrzebne są leki. Warto też porozmawiać z psychoterapeutą, żeby otrzymać wsparcie emocjonalne i nauczyć się lepiej radzić sobie z tym, co Pani przeżywa. Dobrze byłoby znaleść w otoczeniu choć jedną osobę zaufaną, z którą można szczerze porozmawiać o tym jak Pani się czuje. To, że Pani się martwi i szuka pomocy, to jest ważny krok w dobrą stronę. Proszę nie zostawać z tym sama - z pomocą specjalistów naprawdę można poczuć się lepiej.

Intensywne emocje, które Pani opisuje obrazują cierpienie jakiego Pani doświadcza. Niska samoocena sprzyja obniżeniu nastroju. Sposób w jaki myślimy o sobie, świecie i przyszłości determinuje to jak się czujemy. Zapraszam na konsultację w celu omówienia problemu.

Wykonała Pani pierwszy krok i opisała swoje samopoczucie, to bardzo dobry początek. Niestety nie wiem w jakim jest Pani wieku, od jak dawna czuje się Pani w ten sposób, nie znam Pani sytuacji życiowej. Opisuje Pani negatywny obraz siebie, płaczliwość, brak zainteresowania codziennymi aktywnościami - te objawy mogą wskazywać np. na stany depresyjne. Zachęcam Panią do odbycia konsultacji z psychologiem, aby porozmawiać o Pani samopoczuciu i tym jak Pani pomóc. Pozdrawiam Kamila Warzecha-Piszczek

Szanowna Pani, z informacji jakie zostały zamieszczone w poście, uważam że warto omówić swoje trudności, problemy i wahania nastroju ze specjalistą.
Mogą być to początki depresji (trudno jednoznacznie stwierdzić z opisu).
Pozdrawiam serdecznie i wszystkiego dobrego życzę.

Dzień dobry.
To, co Pani opisuje, brzmi jak bardzo trudne doświadczenie i może być sygnałem, że potrzebuje Pani teraz szczególnego wsparcia. Warto potraktować te objawy z troską i rozważyć rozmowę z psychologiem lub psychoterapeutą. Jeśli utrzymują się one dłużej lub nasilają, pomocna może być również konsultacja z lekarzem psychiatrą.
Jeżeli pojawiają się myśli o braku siły do dalszego życia lub poczucie, że wszystko traci sens, bardzo ważne jest, aby nie zostawała Pani z tym sama i jak najszybciej skorzystała z pomocy. W takiej sytuacji można zadzwonić pod numer 116 111 (dla dzieci i młodzieży) lub 116 123 (dla dorosłych). Całodobowe wsparcie uzyska Pani także w najbliższym szpitalnym oddziale ratunkowym.
To, że zdecydowała się Pani napisać o swoich trudnościach, jest bardzo ważnym krokiem – świadczy o potrzebie zmiany i gotowości, by o siebie zadbać. Proszę pamiętać, że nie musi Pani przez to przechodzić sama – wsparcie jest dostępne, a z czasem możliwe jest odzyskanie poczucia spokoju i siły.

Jakość życia zależy od naszego postrzegania siebie, od relacji jakie budujemy z innymi, ale też od kondycji naszego ciała/zdrowia czy samopoczucia. Warto zweryfikować, gdzie leży źródło problemów, aby móc je rozwiązać.
Nadreaktywność emocjonalna może być przyczyną np. przebodźcowania mózgu, rozchwianej gospodarki hormonalnej, ale też stanów depresyjnych wynikających z różnych powodów, które prawdopodobnie ulokowane są w którejś z tych przestrzeni, które wymieniłam w pierwszym zdaniu.
Na pewno warto o siebie zadbać i skorzystać z konsultacji psychologicznej, która pomoże naprowadzić na możliwe źródło problemu i po dłuższej współpracy rozwiązać go. W razie gotowości do takich konsultacji - serdecznie zapraszam. Pomogłam już wielu osobom podnieść ich samoocenę lub w ogóle ją odbudować.

Dzień dobry,
jeśli trudności, które Pani opisuje trwają powyżej dwóch tygodni to dobrze byłoby rozważyć konsultację z psychiatrą, ponieważ mogą być początkiem stanu depresyjnego,

jeśli objawy te pojawiają się i zmniejszają, bywają lepsze i trudniejsze momenty może spróbować Pani konsultacji z psychologiem, by rozpoznać jakie czynniki wpływają na pogorszenie i polepszenie nastroju oraz by uzyskać wsparcie przy rozwiązaniu bieżących problemów,

Szanowna Pani,
to, co Pani opisuje – obojętność wobec szkoły i pracy, trudność ze wstawaniem, nadmierne leżenie, częsty płacz, bardzo niska samoocena i porównywanie się z innymi – wskazuje na silne przeciążenie psychiczne. To nie jest „wymyślanie”, lecz realne objawy, które często towarzyszą depresji lub zaburzeniom lękowym.
W depresji mózg zaczyna filtrować rzeczywistość w sposób negatywny – widzi u innych same zalety, a u siebie wyłącznie braki. To mechanizm poznawczy, a nie obiektywna prawda o Pani wartości. Brak poczucia zagrożenia podczas jazdy czy zobojętnienie również są sygnałami wyczerpania emocjonalnego.
Z klinicznego punktu widzenia potrzebna jest diagnoza różnicowa – czy mamy do czynienia z epizodem depresyjnym, reakcją na stres czy innym mechanizmem. W niektórych przypadkach warto także uwzględnić atypowość systemu nerwowego (ADHD, ASD, AuDHD), jeśli od lat występowały trudności z regulacją emocji.
Pierwszym krokiem powinna być konsultacja z psychologiem klinicznym, który przeprowadzi pogłębioną diagnozę i zaplanuje dalsze leczenie.
To stan, z którego można wyjść – choć teraz może być trudno w to uwierzyć. W terapii poznawczo-behawioralnej oraz integracyjnej krótkoterminowej można ustabilizować nastrój i odbudować poczucie własnej wartości.
Zapraszam do kontaktu online

Dzień dobry, objawy, które Pani opisuje wpisują się w kryteria diagnostyczne depresji. Mówi Pani o przewlekłym obniżeniu nastroju i zmęczeniu, płaczliwości, nadmiernej senności, obniżonej samoocenie, być może drażliwość (kłótnie z mamą). Myślę, że to ważne, żeby wybrać się w takiej sytuacji do specjalisty - psychologa lub psychiatry aby potwierdzić diagnozę. Takie objawy mogą również wynikać z przedłużonej żałoby, zaburzeń osobowości czy innych zaburzeń nastroju takich jak choroba afektywna dwubiegunowa, a czasami z przyczyn medycznych na przykład cukrzyca lub niewydolność tarczycy. Specjalista będzie wiedział, na jakie aspekty zwrócić uwagę i na jakie badania skierować. Depresja to nie jest zwykły smutek, a choroba, którą można leczyć. W przypadku depresji opcji leczenia jest kilka. Leczenie udowodnione naukowo to terapia poznawczo-behawioralna, farmakoterapia lekami z grupy SSRI, krótkoterminowa terapia psychodynamiczna, grupowy trening uważności (w przypadku nawracających epizodów). Zachęcam do kontaktu z psychoterapeutą lub psychiatrą.