Dzień dobry, moja nastolatka sama twierdzi , że ma problem z asertywnością. Nie umie odmawiać często

Dzień Dobry, Dobrym punktem wyjścia jest świadomość problemu, zdefiniowanie go. Tutaj Pani już wie, co jest trudnością - brak pewności siebie, problem z asertywnością, brak stanowczości, niepewność. Rozumiem, że martwi się Pani o córkę, jak poradzi sobie ona w dorosłości z takimi trudnościami. Punktem wyjścia jest świadomość problemu-diagnoza, atutem jest Pani wsparcie dla trudności córki. Córka chce być lubiana, boi się odtrącenia, bo nie czuje się pewnie, brak jej wiary w siebie. Nie chce zawieźć nikogo - ani rówieśników ani dziadków - bo chce być akceptowana. Na początek powinna zaakceptować to z czym ma trudności i podjąć systematyczną pracę nad: - łagodzenie lęku, niepokoju w relacjach z ludźmi - kształtowanie pewności siebie poprzez skupienie się na tym co potrafi robić dobrze - nieustanna praca nad stanowczością-asertywnością - ćwiczenie pewności siebie Praca powinna zacząć się od poznawania siebie, samoakceptacji, a dalej intensywna praca nad zrachowaniami asertywnymi, Warto poprosić o wsparcie, można pracować z psychologiem, na treningu rozwijania asertywności, na zajęciach kształtujących rozwijanie kompetencji emocjonalno-społecznych. Modelowanie zachowania rodziców, obserwowanie zachowania innych, przy wsparciu i zachęcie rodzica na pewno też pomoże wypracować nowe umiejętności. Wszystko oczywiście w granicach możliwości dziecka, ponieważ bardzo niepewne dziecko na pewno nie stanie się nadmiernie pewne siebie i przebojowe, ale może być pewne siebie i asertywne, niezbędna jest jednak stała praca nad tym. Pozdrawiam serdecznie.

Dzień dobry Może Pani z nią porozmawiać o to co powoduje te obawy i lęki. Ewentualnie może Pani ją zapytać jakie miałyby być skutki stawiania granic których się obawia. Być może to jej pomoże sobie uzmysłowić co jest przyczyną takiego zachowania i dzięki temu to zmieni. Jeśli natomiast nie da sobie rady to proszę zapisać ją do psychologa i po kilku sesjach powinna odczuć poprawę. Cezary Szadkowski

Problem z asertywnością i stawianiem granic jest zupełnie normalny w tym wieku. Pomocą może być rozmowa z psychologiem w celu wzmocnienia pewności siebie. Jeśli czuje, że nie radzi sobie sama, warto zwrócić się po wsparcie - to nie wstyd, to inwestycja w siebie i swoje zdrowie.

Witam. To, co Pani opisuje, wskazuje, że córka rzeczywiście zmaga się z trudnością w wyrażaniu własnych potrzeb i emocji oraz z lękiem przed odrzuceniem — to częsty problem w okresie dorastania, kiedy potrzeba akceptacji przez innych jest bardzo silna. Unikanie bezpośrednich rozmów i wybieranie kontaktu przez wiadomości to sposób radzenia sobie z napięciem, ale długofalowo może utrudniać budowanie zdrowych relacji. Warto w codziennych rozmowach dawać córce sygnał, że ma prawo do własnego zdania i odmowy, nawet jeśli ktoś może się poczuć zawiedziony. Można wspólnie ćwiczyć proste komunikaty asertywne, np. „nie mam na to ochoty” albo „wolę inaczej”, pokazując, że można wyrażać siebie spokojnie i z szacunkiem dla innych. Pomocne jest także docenianie jej, gdy odważy się powiedzieć to, co naprawdę myśli lub czuje. Warto rozważyć spotkania z psychologiem, który pomoże jej stopniowo rozwijać asertywność, uczyć się radzenia sobie z lękiem przed oceną i komunikacji bezpośredniej. Taka praca przynosi bardzo dobre efekty i może znacząco zwiększyć jej pewność siebie w relacjach. Pozdrawiam serdecznie, mgr Elżbieta Kosik

Dzień dobry, to bardzo dobrze, że Pani córka potrafi nazwać swój problem – ta świadomość to już pierwszy, ważny krok. Rozumiem Pani obawy, ale proszę pamiętać, że adolescencja to właśnie czas uczenia się granic i asertywności. To proces, który wymaga czasu i wsparcia. Unikanie bezpośrednich rozmów (preferowanie wiadomości) to mechanizm obronny – daje jej poczucie kontroli i dystansu od nieprzyjemnych emocji. Porozmawiajcie o tym, że umiejętność odmawiania to nawyk, który można wypracować – nie wrodzona cecha.

Dzień dobry, Jeśli to jest sytuacja, w której wsparcie bliskich nie pomaga, warto zgłosić się do psychologa psychoterapeuty, który pomoże ustalić co może być przyczyną i wskazać sposoby wsparcia. Niezbędny będzie tutaj wywiad diagnostyczny, z nastolatką jak również z rodzicami. Pozdrawiam serdecznie,

Dzień dobry. Córka wykazała się dużą dojrzałością mówiąc o swoim problemie. Z pewnością opisywane sytuacje są dla niej stresujące i dyskomfortowe. Jeśli lęk jest nasilony do tego stopnia, że utrudnia codzienne funkcjonowanie warto przyjrzeć się temu bliżej. W doskonaleniu asertywności i stawianiu granic pomocne są Treningi Umiejętności Społecznych, być może w Państwa okolicy odbywają się takie spotkania dla nastolatków. Nad odczuwanym lękiem warto pracować, poznać jego przyczynę oraz sposoby radzenia sobie z nim. Myśleli Państwo o konsultacji psychologicznej? Myślę, że poza pełnym zrozumienia wsparciem okazywanym córce w jej trudnościach to taka wizyta również mogłaby być dla niej pomocna. Pozdrawiam Kamila Warzecha-Piszczek

Dzień dobry! To, że córka sama zauważa u siebie trudność z asertywnością, to znak, że ma świadomość i chce nad tym pracować. Opisane zachowania wynikają często z lęku przed odrzuceniem i potrzebą akceptacji, które w wieku nastoletnim są szczególnie silne. Warto rozważyć konsultację z psychologiem lub terapeutą, który pomoże jej stopniowo budować poczucie własnej wartości i pracować nad asertywnością.

To, co Pani opisuje, często wynika z lęku przed odrzuceniem i silnej potrzeby akceptacji. Unikanie rozmów i załatwianie spraw przez wiadomości daje chwilową ulgę, ale utrwala problem. W takich sytuacjach pomaga nauka prostych komunikatów, które nie wymagają natychmiastowej decyzji, np. „muszę się zastanowić” i stopniowe ćwiczenie stawiania granic. Jeśli trudności wpływają na relacje i codzienne funkcjonowanie, warto rozważyć pracę z psychologiem dzieci i młodzieży.

Dzień dobry :) Rozumiem Pani niepokój, ale to, że córka widzi swój problem, to już bardzo dobry sygnał. Trudność z odmawianiem często wynika z lęku przed odrzuceniem i niskiego poczucia bezpieczeństwa w relacjach, dlatego zamiast naciskać, warto wzmacniać ją w małych krokach, chwalić za każdą próbę wyrażenia własnego zdania i uczyć, że granice nie ranią, lecz chronią, a jeśli lęk jest silny, pomocna może być konsultacja z psychologiem młodzieżowym, który nauczy ją asertywności w bezpiecznych warunkach. Pozdrawiam serdecznie :)

Nie wiem, czy wiadomość napisała mama czy tata, dlatego dla wygody pozwolę sobie zwracać się do Pani, mając świadomość, że równie dobrze autorem może być tata. Z opisu wynika, że bardzo uważnie obserwuje Pani córkę i zależy Pani na tym, aby w przyszłości potrafiła zadbać o siebie. To, że szuka Pani sposobów, by ją wesprzeć, jest już ważnym krokiem. Córce trudno odmawiać i stawiać granice, zwłaszcza gdy obawia się reakcji innych osób. Takie trudności mogą mieć różne przyczyny, między innymi wiązać się z lękiem przed odrzuceniem lub oceną. Podobne trudności nie należą do rzadkości, szczególnie w okresie dorastania, a odpowiednio wspierane mogą stopniowo się zmniejszać. Jako rodzic może Pani wspierać córkę, stwarzając jej bezpieczne okazje do wyrażania własnego zdania i wzmacniając każdą próbę postawienia granicy - nawet jeśli początkowo będzie to dla niej trudne. Warto również zauważać sytuacje, w których choć trochę łatwiej przychodzi jej wyrażenie własnego zdania lub odmowa, i wzmacniać właśnie te doświadczenia. Jeśli trudności utrzymują się od dłuższego czasu lub znacząco wpływają na codzienne funkcjonowanie córki, warto rozważyć konsultację z psychologiem. Pomoże ona lepiej zrozumieć źródło tych trudności oraz wspólnie poszukać sposobów na stopniowe budowanie większej swobody w wyrażaniu własnych potrzeb i stawianiu granic. Życzę Pani i córce dużo cierpliwości. Małe, konsekwentne kroki i odpowiednie wsparcie często prowadzą do trwałej zmiany.

Dzień dobry, Trudności córki, które Pani opisuje, mogą wskazywać na silny lęk przed odrzuceniem lub negatywną reakcją innych osób. Kiedy taki lęk jest nasilony, może sprawiać, że trudno jest działać zgodnie z własnymi potrzebami i stawiać granice. Jednak asertywności można się nauczyć. W pracy psychologicznej można ćwiczyć rozpoznawanie własnych potrzeb, wyrażanie odmowy, stawianie granic oraz radzenie sobie z napięciem i poczuciem winy, które często pojawiają się przy mówieniu „nie”. Pomocna może być terapia dialektyczno-behawioralna (DBT), w której rozwija się umiejętności komunikacji i budowania relacji z innymi osobami bez nadmiernego rezygnowania z siebie. W pracy z lękiem często wykorzystuje się również stopniową ekspozycję, czyli oswajanie się z sytuacjami wywołującymi napięcie, aby zdobywać doświadczenie, że asertywność nie musi prowadzić do negatywnych konsekwencji. W domu warto tworzyć przestrzeń, w której córka ma prawo mieć inne zdanie i odmówić bez obawy przed krytyką. Pomocne jest również zauważanie i wzmacnianie nawet małych prób wyrażania własnych potrzeb. Jeżeli ten problem znacząco utrudnia jej życie lub relacje, warto rozważyć konsultację z psychologiem, aby przyjrzeć się źródłom lęku i pomóc córce nauczyć się lepiej sobie z nim radzić. Pozdrawiam serdecznie Aleksander Wiśliński