Czy przyjaciółka ,ktora jest psychoterapeutka może być dobrą psychoteraputka dla swojej przyjaciółki

W większości przypadków nie jest to dobre ani rekomendowane rozwiązanie.

Psychoterapeutka, nawet bardzo kompetentna, nie powinna prowadzić terapii osoby, z którą łączy ją bliska relacja prywatna (np. przyjaźń). Wynika to z zasad etycznych zawodu psychoterapeuty oraz z ryzyka tzw. podwójnej relacji, która może zaburzać proces terapeutyczny.

W praktyce oznacza to kilka problemów:

trudniej o pełną obiektywność i neutralność terapeuty,
przyjaciółka-klientka może nie czuć się w pełni bezpiecznie w mówieniu o trudnych sprawach,
relacja prywatna może być obciążona emocjonalnie i wpływać na granice,
w sytuacji poważnego kryzysu egzystencjalnego potrzebna jest szczególnie stabilna, profesjonalna relacja terapeutyczna.

Dlatego standardem jest, że psychoterapeuta odsyła bliskie osoby do innego specjalisty, a sam może co najwyżej udzielić wsparcia doraźnego (np. rozmowa kryzysowa), ale nie prowadzić terapii.

Jeśli kryzys jest poważny, najlepiej skorzystać z pomocy osoby spoza kręgu znajomych to zwiększa bezpieczeństwo i skuteczność terapii.

Moim zdaniem nie. Przyjaciółka może być przyjaciółką. Zaangażowaną z własną opinią opartą zarówno na własnym doświadczeniu czy wiedzy, ale też emocjach i innej perspektywie niż ta psychoterapeuty w gabinecie. Nie jest to też ok aby obsadzać swoją przyjaciółkę w roli darmowego terapeuty. Myślę że nie posłuży to żadnej ze stron. Ale dobra, zaufana kobieca przyjaźń jest niezwykle ważną relacją, która potrafi być wsparciem w wielu trudnych życiowych sytuacjach.

Zdecydowanie nie jest to dobry pomysł (brak neutralności terapeutycznej, możliwość zaburzenia granic, brak obiektywizmu, możliwe problemy z poufnością).

Dzień dobry,
Przyjaciółka zawsze oczywiście może wesprzeć przyjaciółkę w ciężkim momencie, jako przyjaciółka, natomiast nie może wchodzić przy niej w rolę terapeutki. Takie nałożenie roli terapeutki i przyjaciółki z różnych względów nie jest dobre i terapeuta powinien te role rozgraniczać, tak samo jak np. nie można być terapeutą dla członka swojej rodziny, szefa czy podwładnego itp.
Pozdrawiam
Justyna Wojciechowska

Dzień dobry,

Terapeuta nie powinien prowadzić terapii osób bliskich, rodziny, przyjaciół, znajomych. Narusza to zasady etyki zawodowej. Ogromne znaczenie ma zachowanie obiektywizmu a traci się go wśród osób nam bliskich, znamy wówczas szerszy kontekst, różne perspektywy. Jako psychoterapeuta zawodowo - mogę być przyjaciółką prywatnie (wspierać), ale nie powinnam być terapeutą bliskiej osoby.

Pozdrawiam