Czy przyjaciółka ,ktora jest psychoterapeutka może być dobrą psychoteraputka dla swojej przyjaciółki

W większości przypadków nie jest to dobre ani rekomendowane rozwiązanie. Psychoterapeutka, nawet bardzo kompetentna, nie powinna prowadzić terapii osoby, z którą łączy ją bliska relacja prywatna (np. przyjaźń). Wynika to z zasad etycznych zawodu psychoterapeuty oraz z ryzyka tzw. podwójnej relacji, która może zaburzać proces terapeutyczny. W praktyce oznacza to kilka problemów: trudniej o pełną obiektywność i neutralność terapeuty, przyjaciółka-klientka może nie czuć się w pełni bezpiecznie w mówieniu o trudnych sprawach, relacja prywatna może być obciążona emocjonalnie i wpływać na granice, w sytuacji poważnego kryzysu egzystencjalnego potrzebna jest szczególnie stabilna, profesjonalna relacja terapeutyczna. Dlatego standardem jest, że psychoterapeuta odsyła bliskie osoby do innego specjalisty, a sam może co najwyżej udzielić wsparcia doraźnego (np. rozmowa kryzysowa), ale nie prowadzić terapii. Jeśli kryzys jest poważny, najlepiej skorzystać z pomocy osoby spoza kręgu znajomych to zwiększa bezpieczeństwo i skuteczność terapii.

Moim zdaniem nie. Przyjaciółka może być przyjaciółką. Zaangażowaną z własną opinią opartą zarówno na własnym doświadczeniu czy wiedzy, ale też emocjach i innej perspektywie niż ta psychoterapeuty w gabinecie. Nie jest to też ok aby obsadzać swoją przyjaciółkę w roli darmowego terapeuty. Myślę że nie posłuży to żadnej ze stron. Ale dobra, zaufana kobieca przyjaźń jest niezwykle ważną relacją, która potrafi być wsparciem w wielu trudnych życiowych sytuacjach.

Zdecydowanie nie jest to dobry pomysł (brak neutralności terapeutycznej, możliwość zaburzenia granic, brak obiektywizmu, możliwe problemy z poufnością).

Dzień dobry, Przyjaciółka zawsze oczywiście może wesprzeć przyjaciółkę w ciężkim momencie, jako przyjaciółka, natomiast nie może wchodzić przy niej w rolę terapeutki. Takie nałożenie roli terapeutki i przyjaciółki z różnych względów nie jest dobre i terapeuta powinien te role rozgraniczać, tak samo jak np. nie można być terapeutą dla członka swojej rodziny, szefa czy podwładnego itp. Pozdrawiam Justyna Wojciechowska

Dzień dobry, Terapeuta nie powinien prowadzić terapii osób bliskich, rodziny, przyjaciół, znajomych. Narusza to zasady etyki zawodowej. Ogromne znaczenie ma zachowanie obiektywizmu a traci się go wśród osób nam bliskich, znamy wówczas szerszy kontekst, różne perspektywy. Jako psychoterapeuta zawodowo - mogę być przyjaciółką prywatnie (wspierać), ale nie powinnam być terapeutą bliskiej osoby. Pozdrawiam

Witam, etyka zawodowa zabrania tego typu praktyk. Może być dobrą przyjaciółką, nie psychoterapeutką. Pozdrawiam.

Przyjaciółka, która jest psychoterapeutką, może być ogromnym wsparciem w trudnym momencie, ale nie powinna prowadzić psychoterapii swojej bliskiej osoby. To są dwie różne role. W terapii ważna jest neutralność, możliwość powiedzenia wszystkiego bez obawy o wpływ na relację i bez obciążania przyjaźni. Najlepiej, żeby przyjaciółka została bezpieczną osobą wspierającą, a proces terapeutyczny prowadził ktoś z zewnątrz. Pozdrawiam!

Wiele osób w obliczu poważnego kryzysu egzystencjalnego w pierwszej kolejności szuka ratunku u najbliższych. Gdy jedna z przyjaciółek jest dyplomowanym specjalistą, pojawia się naturalna pokusa: „Skoro mnie zna, rozumie i chce dla mnie jak najlepiej, to czy przyjaciółka może być dobrą psychoterapeutką dla swojej przyjaciółki?”. Odpowiedź z perspektywy etyki zawodowej i mechanizmów psychologicznych jest jednoznaczna: nie, przyjaciółka nie powinna prowadzić terapii bliskiej osoby. Nawet najbardziej doświadczony psychoterapeuta nie jest w stanie zachować obiektywizmu wymaganego w procesie leczenia, jeśli łączy go z pacjentem relacja prywatna. Oto dlaczego łączenie roli przyjaciółki i terapeuty uniemożliwia skuteczne działanie: Złamanie zasady neutralności: Psychoterapia indywidualna wymaga całkowitego braku osobistego zaangażowania w życie pacjenta poza gabinetem. Przyjaźń z definicji opiera się na wzajemności, emocjonalnym uwikłaniu i wspólnej historii, co uniemożliwia terapeutyczną bezstronność. Zaburzenie procesu przeniesienia: W bezpiecznym gabinecie pacjent nieświadomie kieruje na terapeutę emocje, które żywi do ważnych osób ze swojego życia. Jeśli terapeutą jest przyjaciółka, te mechanizmy ulegają całkowitemu zatarciu, uniemożliwiając rzetelną pracę nad źródłem problemu. Blokada przed pełnym otwarciem: Pacjent w kryzysie egzystencjalnym może podświadomie filtrować swoje wyznania, obawiając się oceny, obciążenia przyjaciółki swoimi dramatami lub zmiany sposobu, w jaki będzie przez nią postrzegany na co dzień. Konflikt interesów i etyki zawodowej: Kodeks etyczny każdego nurtu terapeutycznego (w tym myślenia psychodynamicznego) kategorycznie zabrania wchodzenia w tzw. relacje podwójne. Naruszenie tych granic szkodzi zarówno procesowi zdrowienia, jak i samej przyjaźni. Najlepszą formą pomocy, jaką psychoterapeuta może zaoferować bliskiej osobie przeżywającej kryzys psychiczny lub załamanie życiowe, jest pozostanie kochającą, wspierającą przyjaciółką i jednoczesne zarekomendowanie niezależnego specjalisty. Profesjonalna pomoc psychologiczna jest łatwo dostępna, a oddzielenie wsparcia prywatnego od profesjonalnego gabinetu to jedyna droga do bezpiecznego wyjścia z kryzysu. Pozdrawiam mgr Anna Kulikowska, Psychoterapeuta · Psycholog Kraków Specjalista psychoterapii uzależnień

Naturalnym odruchem w kryzysie jest szukanie wsparcia u osób, którym się ufa. Relacja przyjacielska i relacja terapeutyczna opierają się na innych zasadach. Pełnienie obu ról jednocześnie zwykle nie służy ani terapii, ani przyjaźni. Stoi to w sprzeczności ze standardami etycznymi i praktykami psychoterapeutycznymi. W terapii ważne jest zachowanie profesjonalnych granic oraz obiektywizmu, co z uwagi na charakter relacji przyjacielskiej jest trudne lub niemożliwe. W sytuacji poważnego kryzysu egzystencjalnego warto skorzystać z pomocy terapeuty, z którym nie łączy relacja osobista. Przyjaciółka natomiast może być cennym źródłem wsparcia i pomocą w znalezieniu odpowiedniego specjalisty. Z pozdrowieniami Izabella Andrzejak

Dzień dobry, Niestety, to niemożliwe. Abstrahując od aspektów etycznych pracy psychoterapeuty, taka relacja wpływa na jakość pracy terapeuty. Najprościej tłumacząc: zaangażowanie emocjonalne, które między Paniami istnieje, wpływa negatywnie na ocenę i zrozumienie sytuacji. A trafne zrozumienie to podstawa pracy psychoterapeuty. Nie da się odizolować emocjonalnie i patrzeć obiektywnie na sytuację oraz problemy przyjaciółki. Wszystkiego dobrego, Tomasz

Przyjaciółka nie powinna być dobrą terapeutka , jako dobra przyjaciółka powinna polecić dobrego terapeutę , który spróbuje dostrzec coś innego nie znając się , przyjaciółka może być nieobiektywna .

Myślę, że przyjaźń wyklucza możliwość prowadzenia czyjejś psychoterapii. Jednak, jeśli jest Pani w życiowym kryzysie, pierwszą osobą, do której warto udać się po wsparcie, jest właśnie przyjaciel. To, czy jest to akurat psychoterapeuta lub psycholog, raczej nie ma znaczenia. Gdyby okazało się, że Pani kryzys jest przewlekły i powoduje u Pani stałe poczucie cierpienia, są to już wskazania do udania się na konsultację psychoterapeutyczną.

Przyjaciółka będąca psychoterapeutką może być ważnym wsparciem, ale nie powinna prowadzić psychoterapii swojej bliskiej przyjaciółki. W terapii potrzebne są jasne granice, neutralność i brak podwójnej relacji. W takiej sytuacji najlepszym rozwiązaniem jest pomoc w znalezieniu niezależnego psychoterapeuty, a w poważnym kryzysie także pilna konsultacja psychiatryczna lub interwencja kryzysowa.

Dzień dobry. Bliskie relacje między innymi takie jak przyjaźń wykluczają możliwość prowadzenia procesy psychoterapeutycznego. Wynika to z faktu, że osoby te łączą więzy emocjonalne i nie ma możliwości udzielenie profesjonalnej pomocy z roli terapeuty . Przyjaciółka psychoterapeutka może być ogromnym wsparciem, jednak dalej jako przyjaciółka. Po wsparcie psychologiczne warto udać się do innego, niezależnego specjalisty. Pozdrawiam

Dzień dobry, to nie jest dobry pomysł na psychoterapię . Przyjaciółka oczywiście może być mocnym wsparciem i pomocą w kryzysie, jednak proces terapeutyczny to zupełnie inna sprawa.

Dzień dobry. Co do zasady nie jest zalecane, aby psychoterapeuta prowadził psychoterapię osoby, z którą pozostaje w bliskiej relacji, np. przyjacielskiej. Taka podwójna relacja utrudnia zachowanie niezbędnej neutralności terapeutycznej, wyznaczanie granic oraz swobodną pracę nad trudnymi tematami. Może to być niekorzystne zarówno dla procesu terapeutycznego, jak i dla samej przyjaźni. Oczywiście przyjaciółka może okazać wsparcie, pomóc w znalezieniu odpowiedniego specjalisty, towarzyszyć w kryzysie czy zachęcić do podjęcia leczenia, jednak właściwą psychoterapię najlepiej prowadzić u niezależnego terapeuty. Jeśli kryzys jest bardzo nasilony, pojawiają się myśli samobójcze lub trudności z codziennym funkcjonowaniem, warto jak najszybciej zgłosić się również do lekarza psychiatry, aby ocenić, czy poza psychoterapią potrzebne jest także leczenie farmakologiczne.

Witam Serdecznie, wszystko zależy jaka psychoterapeutka, czy potrafi pomóc w temacie egzystencji, zwykle osoba młoda może nie mieć wystarczającego życiowego, czy umie dochować tajemnicy, serdecznie zapraszam Ewa Guzowska (także online)

To bardzo ważne pytanie. Jestem psycholożką, psychoterapeutką, ale prywatnie mam też zaszczyt być czyjąś przyjaciółką. I właśnie dlatego uważam, że te dwie role powinny pozostać rozdzielone. Jako psychoterapeutka jestem dla swoich pacjentów. Natomiast dla swojej przyjaciółki jestem po prostu przyjaciółką i to są zupełnie różne role, z inną odpowiedzialnością, granicami oraz celem. Z perspektywy etycznej prowadzenie psychoterapii osoby, z którą łączy nas bliska relacja, nie jest zalecane. Taka podwójna relacja może utrudniać zachowanie obiektywizmu, wpływać na proces terapeutyczny i nakładać na obie strony nadmierną odpowiedzialność. Moja przyjaciółka również przechodziła poważny kryzys i miała swoją psychoterapeutkę. Ja nie byłam jej terapeutką tylko jej przyjaciółką. Wspierałam ją, słuchałam, spędzałam z nią czas, śmiałyśmy się, żartowałyśmy, byłyśmy w kontakcie i starałam się odpowiadać na jej potrzeby jako bliska osoba. Natomiast proces leczenia prowadziła jej psychoterapeutka. Uważam, że to najlepszy układ. Bliska osoba może dać ogromne wsparcie emocjonalne, poczucie bezpieczeństwa i obecności, ale psychoterapia wymaga zachowania profesjonalnych granic i relacji terapeutycznej. Dzięki temu pacjent ma jednocześnie oparcie w relacjach prywatnych i bezpieczną przestrzeń do pracy terapeutycznej. Według mnie to złote combo.

Dzień dobry, ze względów etycznych terapeuta nie może prowadzić terapii dla osób, z którymi ma jakiekolwiek powiązanie prywatne. Pozdrawiam, Żaneta Szczerba

Nie jest to dobre ani rekomendowane rozwiązanie. Psychoterapeutka, nawet bardzo kompetentna, nie powinna prowadzić psychoterapii swojej przyjaciółki, zwłaszcza w poważnym kryzysie egzystencjalnym. Dlaczego? 1. Brak obiektywności — w relacji przyjacielskiej trudno zachować terapeutyczną neutralność i dystans, które są niezbędne do skutecznej pracy. 2. Podwójna rola — bycie jednocześnie przyjaciółką i terapeutką tworzy konflikt ról, który może zaszkodzić zarówno terapii, jak i przyjaźni. 3. Kodeksy etyczne — większość kodeksów etycznych psychoterapeutów wyraźnie wskazuje, by unikać prowadzenia terapii osób bliskich, znajomych czy przyjaciół. 4. Ryzyko dla obu stron — przyjaciółka-terapeutka może mieć trudność z postawieniem granic, a osoba w kryzysie może nie czuć się swobodnie, by mówić o wszystkim. Co zamiast tego? Psychoterapeutka może wspierać przyjaciółkę emocjonalnie jako przyjaciółka, ale powinna pomóc jej znaleźć innego, zewnętrznego terapeutę, który zapewni profesjonalne, obiektywne i bezpieczne warunki do pracy w kryzysie. To nie oznacza, że przyjaciółka „nie chce pomóc” — wręcz przeciwnie: dba o to, by pomoc była skuteczna i etyczna.

Zdecydowanie warto skorzystać z pomocy psychoterapeuty, który nie jest z najbliższego otoczenia pacjenta.

Nie. Prywatna relacja z osobą absolutnie wyklucza prowadzenie z nią procesu psychoterapeutycznego. Niech przyjaciółka pozostanie dobrą przyjaciółką i wspiera przyjaciółkę z tego miejsca. Nie wolno mieszać ról (choć czasem to trudne).

Co do zasady, nie. Przyjaciółka będąca psychoterapeutką może udzielić wsparcia emocjonalnego, ale nie powinna prowadzić formalnej psychoterapii bliskiej osoby. Byłaby to relacja podwójna, jednocześnie przyjacielska i terapeutyczna. Taki układ może ograniczać obiektywność, komplikować kwestie poufności i granic oraz utrudniać swobodne omawianie tematów dotyczących samej przyjaźni. Standardy etyczne zalecają unikanie relacji wielokrotnych, jeżeli mogą one wpływać na profesjonalny osąd lub zaszkodzić pacjentowi. Najlepszą formą pomocy będzie pozostanie przyjaciółką, wysłuchanie, pomoc w znalezieniu niezależnego psychoterapeuty lub psychiatry oraz, za zgodą osoby w kryzysie, wsparcie w umówieniu wizyty. Może też doraźnie pomóc uporządkować kolejne kroki, ale bez rozpoczynania procesu terapeutycznego. Jeżeli kryzys obejmuje myśli samobójcze, samouszkodzenia, utratę kontaktu z rzeczywistością lub zagrożenie bezpieczeństwa, potrzebna jest pilna ocena psychiatryczna albo kontakt z numerem 112.

Psychoterapeuta nie powinien prowadzić procesu terapeutycznego dla swoich bliskich. Etyka zawodowa wymaga profesjonalnego dystansu, a relacja terapeutyczna jest w pewnym sensie relacją jednostronną.

W psychoterapii ważne jest, aby terapeuta zachował neutralność. Osoby bliskie terapeucie nie mogą być jego pacjentami.

Dzień dobry, niestety nie, ponieważ nie zachowa dystansu i obiektywizmu. Dobra przyjaciółka słucha, wspiera, nie "terapeutyzuje". Pozdrawiam ciepło. Bożena Kalemba

Niestety może być tylko wsparciem emocjonalnym, ale nie będzie to mogła być w żadnym razie forma terapii. W zwiazku z tym, ze jestescie przyjaciółkami, osoba, która hjest zarazem psychoterapeutą nie bedzie mogła byc obiektywna ze wzgledu na wasza relację.

Raczej niekoniecznie; warto, aby przyjaciółka została w tej roli, czyli przyjaciela/przyjaciółki - nawet jeśli jednocześnie jest doskonałym psychoterapeutką.

Co do zasady nie. Relacja przyjacielska i relacja terapeutyczna wymagają innych granic i ról, dlatego większość kodeksów etycznych nie zaleca prowadzenia psychoterapii osób, z którymi terapeuta pozostaje w bliskiej relacji. W sytuacji poważnego kryzysu egzystencjalnego przyjaciółka może być cennym wsparciem jako bliska osoba, ale rolę psychoterapeuty najlepiej, aby pełnił niezależny specjalista. Dzięki temu terapia będzie bezpieczniejsza i bardziej obiektywna dla obu stron.

Dzień dobry, Przyjaciółka będąca psychoterapeutką może być bardzo ważnym źródłem wsparcia w kryzysie, jednak nie powinna pełnić jednocześnie roli psychoterapeutki swojej bliskiej przyjaciółki. Relacja przyjacielska i relacja terapeutyczna opierają się na innych zasadach, a ich połączenie może utrudniać zachowanie potrzebnych granic i obiektywnego spojrzenia na sytuację. Przyjaciółka może wysłuchać, być obecna i pomóc w znalezieniu odpowiedniego specjalisty. W przypadku poważnego kryzysu warto jednak skorzystać z pomocy psychoterapeuty, z którym nie łączy Pani bliska relacja osobista. Dzięki temu przyjaciółka może pozostać przyjaciółką i wspierać Panią właśnie w tej ważnej roli. Pozdrawiam serdecznie, Anna Kowalczyk

Dzień dobry, niestety nie, ponieważ niemożliwe jest zachowanie przez nią obiektywizmu. Może być, i zapewne jest, fantastycznym wsparciem emocjonalnym, pocieszycielką i słuchaczką. Proszę z tego korzystać, a psychoterapeutę/tkę znaleźć niezależnego. Pozdrawiam

Dzień dobry, myślę, że to nie jest dobry pomysł, aby przyjaciółka psychoterapeutka wchodziła w rolę psychoterapeutki dla swojej przyjaciółki. To jest zdrowe rozwiązanie dla żadnej ze stron tej relacji. Dlatego sugeruje by przyjaciółka udała udała się na psychoterapię do osoby, w której nie istnieje zależność w postaci prywatnej relacji. Pozdrawiam, Krzysztof Pawłuszko

Nie jest to zalecane. Relacja przyjacielska i relacja terapeutyczna wymagają innych granic, dlatego połączenie obu ról może utrudniać obiektywność, swobodę w pracy nad trudnymi tematami oraz wpływać na samą przyjaźń. W sytuacji poważnego kryzysu egzystencjalnego najlepszym rozwiązaniem jest skorzystanie z pomocy niezależnego psychoterapeuty. Przyjaciółka może natomiast pozostać ważnym źródłem wsparcia emocjonalnego i pomóc w znalezieniu odpowiedniego specjalisty.

To, co Pani opisuje, jest bardzo ważnym pytaniem, szczególnie kiedy bliska osoba przeżywa poważny kryzys. Choć przyjaciółka będąca psychoterapeutką może mieć dużą wiedzę i chęć pomocy, nie powinna prowadzić psychoterapii swojej przyjaciółki. Bliska relacja prywatna i relacja terapeutyczna wymagają innych granic, a ich połączenie może utrudnić bezpieczną i skuteczną pracę terapeutyczną. To jednak nie oznacza, że przyjaciółka nie może być ważnym wsparciem — może towarzyszyć, słuchać i pomóc znaleźć odpowiednią pomoc. Natomiast sam proces terapii warto powierzyć osobie, która nie jest zaangażowana w tę relację prywatnie. W sytuacji poważnego kryzysu szczególnie ważne jest, aby osoba cierpiąca miała przestrzeń, w której może mówić swobodnie o wszystkim, również o trudnych emocjach związanych z bliskimi osobami.

Przyjaciółka, która jest psychoterapeutką, może być bardzo ważnym wsparciem w kryzysie, ale nie powinna jednocześnie stawać się psychoterapeutką swojej bliskiej osoby. W terapii potrzebna jest wyraźna granica i relacja, która nie jest obciążona wcześniejszą znajomością, wzajemnymi zobowiązaniami ani lękiem, że szczerość wpłynie na przyjaźń. Przy bliskiej relacji trudno byłoby obu osobom swobodnie być w swoich rolach, przyjaciółce jako przyjaciółce, a terapeutce jako terapeutce. Z perspektywy Gestalt relacja terapeutyczna sama w sobie jest ważnym obszarem pracy. Żeby mogła być bezpieczna i wspierająca, potrzebna jest jasność co do tego, kim dla siebie jesteśmy i jakie są granice kontaktu. Przyjaciółka może słuchać, być obok, pomóc znaleźć specjalistę i towarzyszyć w szukaniu pomocy. Samą psychoterapię lepiej jednak rozpocząć u osoby, z którą nie ma wcześniejszej bliskiej relacji.

Krótka i jednoznaczna odpowiedź brzmi: nie, przyjaciółka nie może – a wręcz nie powinna – być psychoterapeutką dla swojej przyjaciółki, nawet (a zwłaszcza) w sytuacji poważnego kryzysu egzystencjalnego. Wynika to bezpośrednio z etyki zawodowej oraz samych mechanizmów psychoterapii: Brak obiektywizmu i neutralności: Bliska relacja emocjonalna uniemożliwia terapeucie zachowanie niezbędnego dystansu. Przyjaciółka, nawet z najlepszymi intencjami, zawsze będzie patrzyła na Ciebie przez pryzmat Waszej wspólnej historii, własnych lęków o Ciebie i osobistych emocji. Podwójna relacja (konflikt ról): Próba połączenia roli przyjaciółki i terapeuty niszczy obie te relacje. Będziesz mogła czuć opór przed pełnym otwarciem się (np. z lęku przed oceną lub obciążeniem jej), a ona może mieć trudność z stawianiem Ci terapeutycznych wyzwań. Bezpieczeństwo w kryzysie: Kryzys egzystencjalny wymaga bardzo bezpiecznej, czystej i profesjonalnej przestrzeni, wolnej od prywatnych zobowiązań.

Przyjaciółka może być ważnym źródłem wsparcia emocjonalnego, ale niekoniecznie odpowiednią osobą do prowadzenia psychoterapii. Przyjaźń wiąże się z emocjami, zaangażowaniem i wspólną historią, co może utrudniać zachowanie obiektywizmu i granic terapeutycznych. Dlatego w sytuacji poważnego kryzysu lepszym rozwiązaniem jest skorzystanie z pomocy psychoterapeuty, z którym pacjent nie pozostaje w bliskiej relacji prywatnej.

Dzień dobry. Niestety, taka sytuacja to konflikt ról, może występować najpewniej także konflikt interesów. Etyka zawodu zabrania psychoterapeutom udzielać profesjonalnej pomocy swoim bliskim. Co do zasady psychoterapeuta powinien być osobą obcą, która nie jest emocjonalnie zaangażowana w sprawy klienta ani nie ma relacji z żadnymi osobami w jego życiu (np. wspólni znajomi, rodzina itp.). Dzięki temu terapeuta może zachować profesjonalny dystans i pomóc zgodnie ze swoją najlepszą wiedzą, bez osobistego uwikłania w trudności klienta. Przyjaciółka może być oparciem w trudnych chwilach na takiej samej zasadzie jak inne bliskie osoby, które często są pierwszą linią wsparcia, jeszcze zanim osoba trafi do gabinetu specjalisty. Pomieszanie jednak ról terapeuty i przyjaciela jest niewskazane.

Nie jest to dobry pomysł. Problemem jest podwójna relacja, a nie kompetencje. W takiej relacji trudniej będzie o obiektywizm. Przyjaciółka ma własne emocje, wspólną historię i wiedzę o życiu drugiej osoby. To może wpływać na jej sposób rozumienia problemu i prowadzenia terapii. Poza tym w przyjaźni można rozmawiać o rzeczach, które nie powinny być częścią relacji terapeutycznej. Trudniej też utrzymać jasne zasady kontaktu, poufności i dostępności. Może się też pojawić ryzyko konfliktu interesów. Terapeutka — nawet nieświadomie — może chcieć chronić przyjaciółkę, uniknąć jej zranienia albo przeciwnie, reagować na nią przez pryzmat własnych doświadczeń. Terapia wymaga bezpiecznej asymetrii. Osoba korzystająca z terapii powinna móc powiedzieć terapeucie rzeczy trudne, również takie, które dotyczą samej terapeutki. Przy przyjaciółce może pojawić się blokada. Ma też znaczenie, co dzieje się poza gabinetem Jeśli podczas terapii pojawi się konflikt, a następnego dnia obie mają się spotkać jako przyjaciółki, role mogą się ze sobą zderzyć. Także zakończenie terapii może być szczególnie trudne. Jeżeli terapia przestaje działać albo trzeba zmienić terapeutę, może to zostać odebrane osobiście i wpłynąć na przyjaźń. Dobry psychoterapeuta powinien umieć powiedzieć „nie będę twoim terapeutą, właśnie dlatego, że nasza relacja jest dla mnie ważna”.

Dzień dobry, Myślę, że w takiej sytuacji warto bardzo ostrożnie rozdzielić role przyjaciółki i psychoterapeutki. Bliska relacja może utrudniać zachowanie neutralności, stawianie granic i swobodne przyglądanie się temu, co dzieje się w terapii. Bezpieczniejszym rozwiązaniem byłoby, gdyby psychoterapeutka pozostała przyjaciółką, a osoba w kryzysie znalazła terapeutę, z którym nie łączy jej prywatna relacja. Nie oznacza to, że przyjaciółka nie może być ogromnym wsparciem — po prostu warto, żeby nie pełniła jednocześnie obu ról. Pozdrawiam serdecznie, Agnieszka Bloch

To, że przyjaciółka jest psychoterapeutką, może być ogromnym wsparciem, ale nie powinna zostać terapeutką swojej przyjaciółki. Relacja przyjacielska i relacja terapeutyczna mają zupełnie inne zasady. W przyjaźni jest wzajemność, emocjonalne zaangażowanie, własna historia i potrzeby obu osób. W terapii potrzebna jest natomiast określona granica, która pozwala terapeucie zachować profesjonalny dystans i spojrzeć na sytuację osoby szukającej pomocy możliwie obiektywnie. W przypadku poważnego kryzysu egzystencjalnego może to być szczególnie istotne. Przyjaciółka może mieć silną potrzebę pomocy, a osoba w kryzysie może z kolei bardzo potrzebować właśnie jej. Jednak połączenie tych dwóch ról może z czasem prowadzić do niejasności, a także utrudniać swobodne mówienie o wszystkim, również o uczuciach związanych z samą przyjaciółką. Przyjaciółka może być bardzo ważną osobą wspierającą-wysłuchać, być obecna, towarzyszyć w szukaniu pomocy czy po prostu być obok. Najbezpieczniejszym rozwiązaniem byłoby, aby terapię prowadził inny, niezależny psychoterapeuta, a przyjaciółka pozostała przyjaciółką.

Nalezy mocno okreslic granice w takiej relacji. To raczej jest przyjazn, a nie psychoterapia. Jako przyjaciolki rozumiem, ze mozecie byc Panie dla siebie wsparciem. Niestety nie terapeutkami. Trudno to rozgraniczyc czasami, kolezanka, ktora jest psychoterapeutka na pewno jest swiadoma kiedy jej "oddzialywania" sa zorientowane na leczenie, a kiedy po prostu np. poplaczecie sobie razem. Zasada polega na tym, ze psychoterapia moze byc kontraktowana tylko w warunkach niepozostawania ze soba w zadnych innych relacjach jak terapeutyczna. To jest stanowisko psychoterapii psychodynamicznej. Znam (wg mnie niestety), przypadki, ze osoba w trakcie terapii zaprzyjaznila sie z terapeutka. Szkoda, bo terapia nie moze byc kontynuowana, ale moze byc swietnie, bo ktos zyskal przyjaciela. Do rozwazan...

Niestety przyjaciółka nie może być Twoją psychoterapeutką. Łączenie tych ról (tzw. podwójna relacja) jest niezgodne z etyką zawodową. Uniemożliwia zachowanie obiektywizmu i bezpiecznych granic, co przy poważnym kryzysie egzystencjalnym jest kluczowe. Twoja przyjaciółka może być jednak dla Ciebie ogromnym zasobem - ale wyłącznie w roli przyjaciółki. Jako przyjaciółka da Ci niezastąpione, ciepłe wsparcie emocjonalne, obecność i akceptację. Jako profesjonalistka wykaże się odpowiedzialnością, pomagając Ci znaleźć innego, bezstronnego terapeutę. Najlepsze, co może dla Ciebie zrobić, to pozostać po prostu przyjaciółką i pomóc Ci trafić w bezpieczne, neutralne ręce innego specjalisty.

Dzień dobry, przyjaciółka, która jest psychoterapeutką, może być ogromnym wsparciem w kryzysie, ale raczej nie powinna pełnić jednocześnie roli Pani psychoterapeutki. W terapii bardzo ważne są jasne granice, neutralność i możliwość spojrzenia na sytuację z pewnego dystansu. W relacji przyjacielskiej ten dystans już nie istnieje — są wspólne doświadczenia, emocje, lojalność i osobiste zaangażowanie. To nie oznacza, że przyjaciółka ma się wycofać. Wręcz przeciwnie — może być obok, wysłuchać, pomóc przetrwać trudniejszy moment i wesprzeć w znalezieniu niezależnego terapeuty. Natomiast sama terapia najlepiej, żeby odbywała się u osoby, z którą nie łączy Pani żadna inna relacja. Jeśli kryzys jest naprawdę poważny, tym bardziej warto poszukać kogoś „z zewnątrz”, kto będzie mógł spokojnie i profesjonalnie zaopiekować się całą sytuacją. Pozdrawiam serdecznie.

Przyjaciele, czy inne relacje w naszym życiu są bardzo ważnym elementem wsparcia w każdym kryzysie, również kryzysie egzystencjalnym. Równocześnie przyjaciółka może wesprzeć bazując na Waszej prywatnej relacji, polecić sposoby wsparcia, podzielić się wiedzą z zakresu psychologi, nastomiast nie zastąpi profesjonalnego wsparcia, które może być zbudowane tylko poprzez relację, która nie jest prywatna z psychoterapeutą. Bo relacja przyjacielska i relacja psychoterapeutyczna mają zupełnie inne zasady i funkcje - nie można ich mieszać. Gdy przyjaciółka staje się terapeutką, te dwa poziomy zaczynają się mieszać: rzeczy, które dzieją się w przyjaźni, mogą wpływać na terapię, a to, co pojawia się w terapii, może zmieniać przyjaźń. A psychoterapeuta przedwszystkim działa w oparciu o diagnozę, wiedzę i na korzyść osoby, która jest w gabinecie. Założeniem jest, że relacja prywatna wyklucza możliwość skutecznej psychoterapii.

Nie. Zasady etyki zawodowej psychoterapeutów wykluczają prowadzenie terapii osoby, z którą łączy nas przyjaźń lub inna bliska relacja. Taka podwójna relacja utrudnia szczerość po obu stronach, a terapeutce – potrzebny dystans. Może też zaszkodzić samej przyjaźni. Przyjaciółka może za to polecić zaufanego kolegę lub koleżankę po fachu. To najlepszy sposób, żeby skorzystać z jej wiedzy.

Nie, przyjaciółka (nawet najbardziej wykwalifikowana) nie może i nie powinna być psychoterapeutką dla swojej przyjaciółki. Zasada ta jest jednym z najważniejszych fundamentów etyki zawodowej w psychoterapii, a jej złamanie mogłoby przynieść więcej szkody niż pożytku dla Was obu. Dlaczego to nie zadziała? Brak obiektywizmu (uwikłanie emocjonalne): Jako przyjaciółka jesteś już emocjonalnie zaangażowana w jej życie. Nie jesteś w stanie zachować neutralności, która jest niezbędna, aby bezpiecznie prowadzić terapię. Twój własny lęk o nią mógłby wpływać na proces leczenia. Konflikt ról: W psychoterapii istnieje ścisła hierarchia i asymetria (terapeuta skupia się wyłącznie na pacjencie). W przyjaźni relacja jest równorzędna – dzielicie się życiem obustronnie. Połączenie tego sprawi, że żadna z tych relacji nie będzie mogła funkcjonować zdrowo. Bezpieczeństwo tajemnicy: Przyjaciółka w kryzysie mogłaby cenzurować się podczas sesji, bojąc się, że to, co powie, wpłynie na Waszą prywatną relację po wyjściu z gabinetu. Z kolei Ty mogłabyś czuć ogromny ciężar wiedzy, której nie możesz "odwiedzieć" w codziennych kontaktach. Jak możesz realnie pomóc jako przyjaciółka? W kryzysie egzystencjalnym Twoja rola jako przyjaciółki jest wielokrotnie cenniejsza niż rola terapeuty. Terapeuci przychodzą i odchodzą, a prawdziwe wsparcie bliskich zostaje na zawsze. Bądź "tylko" i "aż" przyjaciółką: Słuchaj bez oceniania, potrzymaj za rękę, zrób herbatę, bądź obecna. Nie próbuj jej "naprawiać" ani analizować. Pomóż znaleźć specjalistę: Wykorzystaj swoją wiedzę branżową, aby pomóc jej znaleźć zaufanego, obiektywnego psychoterapeutę. Możesz pomóc jej w procesie weryfikacji nurtu lub polecić kogoś, kogo cenisz, ale z kim sama nie jesteś blisko powiązana. Zadbaj o swoje granice: Towarzyszenie komuś w kryzysie egzystencjalnym jest wycieńczające. Oddzielenie roli wspierającej przyjaciółki od ratownika pozwoli Ci uniknąć wypalenia.

jest to niemożliwe. Zapraszam do kontaktu

Dzień dobry, Psychoterapeutka, nawet ta dyplomowana i bardzo dobra w tym, co robi, nie powinna być psychoterapeutką dla swojej przyjaciółki. Psychoterapeuta pracując z pacjentem powinien być neutralny, bezstronny i występować w tej relacji wyłącznie w swojej zawodowej roli, gdyż inna sytuacja mogłaby wprowadzać, nawet na nieuświadomionym - zarówno przez terapeutę, jak i pacjenta - poziomie pomieszanie i uwikłanie. Konsekwencje takiego stanu rzeczy mogłyby znacząco zaburzać proces psychoterapii. Relacja prywatna pomiędzy pacjentem i terapeutą może z dużym prawdopodobieństwem zacierać granice pomiędzy sferą terapeutyczną a prywatną, co potencjalnie, nawet nieintencjonalnie, może prowadzić na przykład do łamania zasady poufności i niedotrzymywania tajemnicy zawodowej. Zacieranie się tych granic może po czasie doprowadzić także do przeciążeń w relacji przyjacielskiej, zarówno po stronie pacjenta, jak też: terapeuty. Wreszcie, może okazać się, że stabilność terapeuty, tak potrzebna w relacji terapeutycznej, może być niemożliwa do utrzymania. Co więcej, wzajemność w relacji przyjacielskiej różni się od wzajemności w relacji pacjenta z terapeutą. W sytuacji, kiedy terapeuta jest silnie zaangażowany w relację, a więc: nie jest obiektywny, może reagować nieadekwatnie do potrzeb pacjenta lub oczekiwać od niego innego rodzaju wzajemności. Wreszcie, relacja tworzona w gabinecie terapeutycznym stanowi często odzwierciedlenie relacji, w ktore pacjent wchodzi w życiu prywatnym - fakt, że terapeuta jest osobą dla pacjenta obcą umożliwia swobodne przeżywanie go na sposoby właściwe pacjentowi oraz omawianie tego i pracę nad tą sferą. Jesli wiec relacja jest juz prywanta, umyka ogromną czesc materiału do pracy terapeutycznej. Mówiąc krótko: stanowczo odradzałabym rozpoczynanie terapii u osoby, którą zna się prywatnie. Równie mocno odradzałabym z resztą, gdyby okazało się, że pytanie pada z perspektywy terapeuty, a nie pacjenta. Bardzo sensownym pomysłem mogłoby być za to, gdyby przyjaciółka-terapeutka poleciła do pracy terapeutycznej kogoś innego. Etycznie pracujący terapeuta nie przyjąłby do pracy przyjaciółki, może natomiast pozostać dobrym, empatycznym i wspierającym przyjacielem. Pozdrawiam, Małgorzata Iwańczyk Gabinet Psychoterapii i Pomocy Psychologicznej Dobra Przestrzeń w Katowicach i Gliwicach

Dzień dobry. Psychoterapeuta nie może pracować z bliskimi osobami niezależnie od tego z czym się zmagają. Byłby to konflikt ról, problem z niejasnymi granicami. Może jednak polecić kogoś innego. Pozdrawiam i trzymam kciuki.

Nie, przyjaciółka, nawet jeśli jest doświadczoną psychoterapeutką, nie powinna prowadzić psychoterapii bliskiej osoby. Problemem jest połączenie dwóch różnych ról, przyjaciółki i terapeutki. W psychoterapii potrzebna jest określona granica i możliwość przyglądania się sobie nawzajem z pewnym dystansem. Terapeuta powinien mieć przestrzeń, aby zadawać również trudne pytania, konfrontować, zauważać własne emocje i reakcje pacjentki oraz podejmować decyzje terapeutyczne bez obciążenia tym, co łączy go z nią prywatnie. Przyjaźń naturalnie wprowadza natomiast troskę, lojalność, wzajemność, historię wspólnych doświadczeń i własne emocje. To może sprawić, że obie osoby zaczną funkcjonować jednocześnie w dwóch relacjach. W przypadku poważnego kryzysu jest to szczególnie istotne. Przyjaciółka może być bardzo ważną osobą wspierającą, ale nie może stać się terapeutką. Dodatkowo osoba w kryzysie potrzebuje miejsca, w którym może swobodnie mówić również o trudnych emocjach związanych z bliskimi osobami, bez obawy, że wpłynie to na ich prywatną relację. W terapii powinno być także miejsce na ambiwalencję, złość, rozczarowanie czy niezgodę z terapeutą. W relacji przyjacielskiej takie doświadczenia mogą mieć zupełnie inne konsekwencje. Dlatego tak istotne jest rozdzielenie tych ról. Przyjaciółka może być blisko, słuchać, towarzyszyć i wspierać, ale powinna pozostać przyjaciółką. Natomiast proces psychoterapeutyczny warto powierzyć niezależnemu specjaliście, z którym nie łączy nas relacja prywatna.

Nie zaleca się prowadzenia psychoterapii osób tak bliskich psychoterapeucie. Warto rozważyć pracę z innym specjalistą. Życzę powodzenia.

Dziękuję za zadanie ważnego pytania. Co do zasady psychoterapeutka nie powinna prowadzić psychoterapii swojej przyjaciółki, szczególnie jeśli jest ona w poważnym kryzysie. Wynika to przede wszystkim z kwestii etycznych i granic relacji terapeutycznej. Psychoterapia wymaga odpowiedniego dystansu, neutralności i możliwości spojrzenia na trudności pacjenta z profesjonalnej perspektywy. W relacji przyjacielskiej występują natomiast wspólna historia, emocjonalne zaangażowanie, wzajemne oczekiwania i zobowiązania. Mogą one utrudniać terapeutce zachowanie obiektywizmu, a przyjaciółce swobodne poruszanie wszystkich tematów, również tych dotyczących samej relacji między nimi. Nie oznacza to oczywiście, że psychoterapeutka nie może wesprzeć przyjaciółki w kryzysie. Może wysłuchać jej, okazać troskę, pomóc znaleźć odpowiedniego specjalistę czy wskazać miejsca, w których uzyska profesjonalną pomoc. Czym innym jest jednak przyjacielskie wsparcie, a czym innym prowadzenie psychoterapii. W przypadku poważnego kryzysu najlepszym rozwiązaniem będzie skierowanie przyjaciółki do innego psychoterapeuty, który będzie mógł zapewnić jej bezpieczną i profesjonalną przestrzeń do pracy. Wszystkiego dobrego :)