Witam mam taki problem ze partner po 11 latach w związku chce mnie zostawić mamy razem 7 letnie dzie

Szanowna Pani Historia, ktorą Pani opisuje, jest bardzo smutna. Wyobrażam sobie, że przechodzi Pani bardzo trudny czas i choćby z tego powodu warto pomyśleć o wsparciu psychologicznym. Pani opis sugeruje, że jest Pani w relacji, w której otrzymuje Pani sprzeczne sygnały - od "nie chcę z Tobą być", do - "być może zatęsknię". Trwanie w takiej dynamice na dłuższą metę musi być niszczące dla psychiki, dlatego polecałabym Pani porozmawianie z psychoterapeutą, być może przyjrzenie się Pani własnym mechanizmom, które utrzymują Pani w sytuacji powodującej duże cierpienie.

Dzień dobry, Bardzo poruszyła mnie Pani wiadomość. Wyobrażam sobie jak wiele bólu, bezradności i lęku może Pani teraz doświadczać. Po 11 latach wspólnego życia z partnerem taka zmiana może zachwiać poczuciem bezpieczeństwa i sprawić, że niełatwo odnaleźć się w codzienności. To zrozumiałe, że jest Pani w tym momencie bardzo trudno. Zwróciłam uwagę, że Pani myśli krążą wokół tematu- co zrobić, aby partner zmienił zdanie. To myśl, która pojawia się, kiedy obawiamy się utraty ważnej relacji. Jednocześnie to sytuacja, w której możemy utracić kontakt z tym, na co rzeczywiście mamy wpływ. W terapii Gestalt poszukujemy obszarów własnej sprawczości i oddzielenia tego, co po naszej stronie, a co należy do drugiej osoby. Nie mamy wpływu na decyzje, uczucia, ani gotowość na pozostanie w relacji drugiej osoby. Mamy natomiast wpływ jak możemy zadbać o siebie i jakie kroki podjąć, aby odbudować poczucie bezpieczeństwa, które jest jedną z naszych podstawowych potrzeb. Ta orientacja może wesprzeć Panią w odzyskiwaniu wpływu na siebie i swoje wybory. Zachęcam Panią do spróbowania przekierowania uwagi z partnera na siebie samą. Proszę zadać sobie pytanie: Czego teraz Pani najbardziej potrzebuje? Co może Pani zrobić w najbliższych dniach, aby zadbać o swoje bezpieczeństwo, jakie kroki podjąć? Jakie ma Pani możliwości? Po jakie wsparcie może Pani sięgnąć? Jakimi zasobami Pani dysponuje? Poszukiwanie odpowiedzi na te pytania mogą Panią wesprzeć w odzyskiwaniu sprawczości i oparcia w sobie samej. Może to wpłynąć na zmniejszenie poczucia bezradności i zależności od decyzji partnera. Sytuacja kryzysowa to trudne doświadczenie, być może teraz ciężko Pani tego dostrzec, ale z kryzysu można wyjść, do tego z większym poczuciem siły, sprawczości oraz świadomości siebie. Serdecznie Panią pozdrawiam i życzę wszystkiego dobrego. Marta Krawczyk

Bardzo mi przykro, że znalazła się Pani w takiej sytuacji. To, co Pani opisuje, wygląda na silny kryzys, jednocześnie emocjonalny, relacyjny i życiowy. W krótkim czasie pojawiła się groźba utraty związku, domu i dotychczasowego poczucia bezpieczeństwa, dlatego płacz, trudność w pracy i ciągłe myślenie o tym, jak uratować relację, są w tym kontekście zrozumiałe. Słyszę, że bardzo chce Pani zrobić coś, co sprawi, że partner zmieni zdanie. Niestety nie ma Pani pełnego wpływu na jego decyzję ani uczucia. Jego słowa, że być może zatęskni po Pani wyprowadzce, mogą dodatkowo podtrzymywać nadzieję i zwiększać niepewność. Na ten moment ważne byłoby rozdzielenie dwóch spraw: pytania o przyszłość związku oraz zadbania o bezpieczeństwo Pani i dziecka. Warto poszukać bliskiej osoby, z którą nie zostanie Pani sama, oraz skorzystać ze wsparcia psychologicznego lub psychoterapeutycznego. Równolegle dobrze byłoby skonsultować z prawnikiem sytuację mieszkaniową i treść otrzymanego pisma, zamiast opierać się wyłącznie na słowach partnera. Nie musi Pani teraz rozstrzygnąć całej swojej przyszłości. Pierwszym krokiem może być odzyskanie odrobiny oparcia i sprawdzenie, czego potrzebuje Pani w najbliższych dniach.

Dzień dobry, współczuję , zapraszam do gabinetu. Marcin Król.

Witam, to co Pani teraz przeżywa, jest bardzo obciążające emocjonalnie i naturalne jest, że trudno Pani zaakceptować decyzję partnera oraz skupić się na czymkolwiek innym. Z perspektywy warto oddzielać fakty od nadziei ,dziś partner konsekwentnie mówi, że podjął decyzję, dlatego najważniejsze jest zadbanie o bezpieczeństwo swoje i dziecka oraz przygotowanie planu na najbliższe tygodnie, jednocześnie dając sobie przestrzeń na przeżycie żalu i nie podejmując działań opartych wyłącznie na przekonaniu, że uda się zmienić jego decyzję. Pozdrawiam.

To, co Pani przeżywa, jest bardzo trudnym i bolesnym doświadczeniem. Po 11 latach związku i wspólnym dziecku naturalne jest, że odczuwa Pani smutek, lęk i niepewność. Z tego, co Pani opisuje, partner wydaje się konsekwentny w swojej decyzji. Choć jego słowa o tym, że „może zatęskni”, mogą dawać nadzieję, warto nie opierać na nich swoich dalszych działań. Obecnie najważniejsze jest zadbanie o siebie i o bezpieczeństwo swoje oraz dziecka – zarówno emocjonalne, jak i organizacyjne. Proszę pamiętać, że eksmisja nie odbywa się z dnia na dzień i warto skonsultować swoją sytuację z prawnikiem lub skorzystać z bezpłatnej pomocy prawnej, aby poznać swoje prawa. Jeśli czuje Pani, że płacz, napięcie i trudności z codziennym funkcjonowaniem są bardzo nasilone, warto również poszukać wsparcia psychologa. Nie po to, aby przekonać partnera do zmiany decyzji, ale aby pomóc sobie przejść przez ten bardzo trudny etap i odzyskać poczucie wpływu na własne życie.