Witam, jestem w wieloletniej przyjacielskiej relacji z mężczyzną. Nie mieszkamy razem, ale często sp

To, co przeżywasz, jest bardzo trudne. Depresja to realna choroba, a nie lenistwo. Twój przyjaciel pewnie nie rozumie jej natury, ale jego przekonania nie mówią nic o tobie. Jeśli chcesz zachować relację, powiedz spokojnie, że potrzebujesz szacunku, a nie dyskusji o leczeniu. Jeśli jednak kontakt z nim coraz częściej cię rani, warto ograniczyć go dla własnego dobra. Szukaj wsparcia — są bezpłatne poradnie i grupy, w których możesz poczuć się zrozumiana. Nie jesteś w tym sama.

Pani wiadomość pokazuje, jak bardzo jest Pani zmęczona nie tylko samą chorobą, ale też ciągłym brakiem zrozumienia od kogoś, kto jest dla Pani ważny.
Ból, który Pani czuje, nie jest „lenistwem”, ani „wmawianiem sobie choroby”. To realne, wyczerpujące doświadczenie życia z depresją, którego nie każdy potrafi zrozumieć, zwłaszcza jeśli sam tego nie przeżył.
To naturalne, że w takich okolicznościach zaczyna Pani wątpić nawet w siebie... ale właśnie to pokazuje, jak bardzo potrzebuje Pani wsparcia, a nie podważania.
Jeśli ktoś bliski nie potrafi zrozumieć choroby, nie zawsze oznacza to koniec relacji... czasem to punkt, w którym relacja potrzebuje nowych granic i innej jakości rozmowy. Bardzo często pracuję z osobami, które znajdują się dokładnie w takim miejscu: między potrzebą bliskości a bólem niezrozumienia. W takich sytuacjach kluczowe jest odzyskanie wewnętrznej jasności, co można zmienić, a czego już nie trzeba dźwigać samemu.
Podczas konsultacji online możemy wspólnie wypracować konkretną strategię, która pomoże Pani odzyskać poczucie własnej wartości, odporność emocjonalną i ustawić granice w tej relacji w sposób, który nie będzie dla Pani kolejnym ciężarem. To może być pierwszy krok z miejsca, w którym teraz jest dużo bezsilności, do miejsca, gdzie znów pojawia się sprawczość i spokój.
Zapraszam na rozmowę online, można się umówić tutaj klikając obok na mój kalendarz. Czasem jedna konsultacja potrafi otworzyć przestrzeń, w której pojawia się nadzieja i realny plan.

Dzień dobry,
bardzo dziękuję, że Pani o tym napisała. To, co Pani opisuje, jest naprawdę ważne i pokazuje, z jakim trudem i wrażliwością mierzy się Pani na co dzień. To zupełnie zrozumiałe, że w sytuacji, gdy ktoś bliski nie rozumie Pani doświadczenia i choroby, może pojawiać się poczucie bezsilności, zranienia i wątpliwości wobec samej siebie. Depresja to nie jest kwestia „lenistwa” — to choroba, która realnie wpływa na emocje, motywację i funkcjonowanie, i ma swoje biologiczne oraz psychiczne przyczyny.
To naturalne, że chciałaby Pani zachować tę relację — przywiązanie, troska i wspólna historia są bardzo ważne. Warto jednak pamiętać, że prawdziwe relacje wymagają wzajemnego zrozumienia i poszanowania emocji obu stron. Być może pomocne byłoby spokojne wyrażenie, jak się Pani czuje, kiedy słyszy lekceważące słowa, oraz jakie wsparcie byłoby dla Pani naprawdę pomocne — nawet jeśli druga osoba nie rozumie depresji, może nauczyć się rozumieć Pani potrzeby. Jeśli nie ma teraz Pani możliwości kontynuowania terapii, można spróbować skorzystać z bezpłatnych form pomocy (np. w poradniach zdrowia psychicznego lub fundacjach). Wsparcie terapeutyczne mogłoby pomóc Pani odzyskać pewność siebie i wewnętrzne oparcie niezależne od opinii innych.
To, że szuka Pani pomocy i stara się zrozumieć sytuację, jest bardzo ważnym i odważnym krokiem. Proszę pamiętać — depresja nie odbiera Pani wartości, choć może sprawiać, że trudno ją dostrzec. Życzę wszystkiego dobrego.

Dzień dobry. To, co Pani opisuje, to bardzo trudna sytuacja, w której potrzebuje Pani wsparcia i zrozumienia, a zamiast tego spotyka się z brakiem akceptacji dla swojego stanu. Depresja to realna choroba, a nie „lenistwo” czy wymysł – wymaga leczenia i czasu na powrót do równowagi. Wątpliwości, które się pojawiają pod wpływem opinii innych, są zrozumiałe, ale nie oznaczają, że diagnoza jest błędna.
W relacji, nawet przyjacielskiej, ważne jest wzajemne poszanowanie doświadczeń i granic. Jeśli Pani przyjaciel nie rozumie natury depresji, można spróbować spokojnie wyjaśnić, że to choroba, z którą się Pani zmaga i której nie da się „przemóc siłą woli”. Jeśli jednak jego postawa się nie zmieni, może Pani chronić siebie emocjonalnie, ograniczając tematy rozmów o chorobie lub dystansując się, gdy czuje się Pani niezrozumiana.
Warto też pamiętać, że utrata sił, obniżony nastrój i poczucie bezsensu to objawy depresji, nie cechy charakteru. Nawet jeśli teraz nie ma Pani dostępu do terapii prywatnej, można poszukać wsparcia bezpłatnego – np. w poradniach zdrowia psychicznego.
Relacja z przyjacielem może przetrwać, jeśli będzie w niej przestrzeń na szacunek i empatię, ale najważniejsze, by nie rezygnowała Pani z troski o siebie i leczenia – to właśnie ono jest kluczem do poprawy samopoczucia i jakości wszystkich relacji.
Pozdrawiam serdecznie,
mgr Elżbieta Kosik

Dziękuję za podzielenie się swoim doświadczeniem. To bardzo trudna sytuacja — z jednej strony bliska relacja, która daje wsparcie i poczucie więzi, z drugiej brak zrozumienia ze strony osoby, na której Pani zależy. Nic dziwnego, że to budzi w Pani wątpliwości i zniechęcenie, zwłaszcza gdy choroba sama w sobie obniża energię i odporność emocjonalną.

To, co opisuje Pani w kontekście depresji — zmęczenie, brak motywacji, poczucie winy i bezradność — nie jest lenistwem. To realne objawy choroby, które mają swoje biologiczne podłoże i nie wynikają z braku chęci. Warto więc, nawet mimo jego opinii, trzymać się tego, co Pani wie z doświadczenia i z diagnozy specjalistów.

Jeśli chodzi o relację — da się ją utrzymać, ale wymaga to wyznaczenia granic. Może Pani np. powiedzieć mu spokojnie:
„Wiem, że masz inne zdanie o depresji, ale ja z tą chorobą żyję i leczę się. Nie oczekuję, że musisz ją rozumieć, ale proszę, żebyś nie umniejszał temu, przez co przechodzę.”
Jeśli mimo tego wciąż podważa Pani doświadczenie, to nie jest już różnica poglądów — tylko brak szacunku dla Pani granic i trudności.

Warto też pamiętać, że przyjaciel, który nie potrafi Pani uwierzyć i nie daje emocjonalnego wsparcia, może nie być w tym momencie osobą, na której można się oprzeć. To nie znaczy, że relacja musi się zakończyć, ale może wymagać większego dystansu, by Pani zdrowie psychiczne było bezpieczne.

Wszystkiego dobrego :)

Dzień dobry,

Czytając Pani wiadomość pomyślałam sobie, że widać jak Pani zależy na przyjacielu i, że ta relacja jest dla Pani ważna. Dlatego też tak sobie myślę, że może być Pani trudno kiedy przyjaciel neguje smutek i chorobę z jaką się Pani zmaga.
Mamy liczne badania i dowody na to, że depresja nie jest chorobą "zmyśloną". Niedawno był Światowy Dzień Zdrowia Psychicznego i w mediach było dużo informacji na temat depresji, wiele znanych osób wypowiadało się na temat swoich zmagań z depresją. Może Pani podsunąć przyjacielowi materiały, artykuły, filmiki na ten temat. Jest naprawdę dużo materiałów na ten temat dostępnych w Internecie.
Jeżeli Pani nie ma teraz możliwości finansowych odbyć terapii, proszę poszukać możliwości darmowej terapii, np. na NFZ lub w Centrum Zdrowia Psychicznego. Czasami trzeba dłużej poczekać na termin, ale dlatego warto rozglądnąć się za możliwościami już teraz.
I proszę się również zastanowić czy ta relacja nadal jest dla Pani dobra. Czy przyjaciel będzie umiał zrozumieć i zauważyć z czym się Pani zmaga.
Życzę dużo zdrowia.

Pozdrawiam,
Paulina Habuda
Psycholog

Dzień dobry,
bardzo doceniam to, że Pani o tym napisała – widać, jak dużo Pani dźwiga i jak bardzo ta relacja jest dla Pani ważna. Jednocześnie naprawdę wyczuwam tu ogromne zmęczenie i poczucie niezrozumienia, które może być dla Pani wyjątkowo bolesne, zwłaszcza gdy dotyczy osoby tak bliskiej. To, czego Pani doświadcza, nie jest lenistwem ani „wmawianiem sobie choroby”. Nawracająca depresja to realny stan, który wpływa na energię, motywację, zdolność do organizowania codzienności i regulowania emocji. To, że przyjmuje Pani leki i była w terapii, świadczy o tym, że Pani walczy i robi, co w Pani mocy. Zmęczenie i wyczerpanie, które Pani czuje, są naturalnym skutkiem choroby – nie Panią jako osobą.

Ma Pani prawo oczekiwać od bliskiej osoby elementarnego zrozumienia i szacunku. To, że Pani przyjaciel nie wierzy w depresję jako chorobę, nie jest Pani winą. On po prostu patrzy przez pryzmat własnych przekonań, a nie przez pryzmat Pani doświadczeń. I niestety to bardzo utrudnia dialog.

Czy tę relację da się uratować?
Tak – ale pod warunkiem, że Pani przyjaciel będzie gotów zrobić choć minimalny krok w stronę zrozumienia. To nie wymaga, żeby zmienił swoje poglądy o 180 stopni. Wystarczy, żeby uznał, że ma Pani prawo czuć to, co czuje, i że choroba, z którą Pani żyje, nie jest tematem do oceniania czy walki. Czasem pomaga spokojna rozmowa, w której nie tłumaczy Pani „czym jest depresja”, tylko mówi: „Potrzebuję od Ciebie nie oceniania, ale obecności. Gdy umniejszasz moim objawom, boli mnie to i oddala nas od siebie.”

Jeśli jednak on absolutnie nie jest gotów na taką empatię, to relacja będzie Panią osłabiać – a Pani teraz potrzebuje wsparcia, nie walki. To nie jest kwestia utraty przyjaciela, tylko zadbania o siebie w momencie, kiedy emocjonalnie jest Pani bardzo krucha. Prawdziwa przyjaźń to bycie obok, nawet jeśli się wszystkiego nie rozumie.

Życzę wszystkiego dobrego!
Monika Barcik,
Terapia Integratywna, Gdańsk