Dzień dobry, jestem młodą osobą, będę uczyć się w nowej kolejnej szkole zawodowej, i do końca już 3

Dziękuję Ci, że podzieliłaś się swoją historią. Na początek chcę pogratulować Ci odwagi i determinacji – szukasz rozwiązań swoich trudności, a to już bardzo ważny krok w stronę pozytywnych zmian.
Piszesz, że idzie Ci coraz lepiej – to dobry znak. To znaczy, że masz w sobie zasoby i siłę, by nad sobą pracować. Warto zatrzymać się i przyjrzeć swoim emocjom. Emocje same w sobie nie są ani dobre, ani złe – pełnią rolę drogowskazów, które pokazują, jakie potrzeby w nas są niezaspokojone.
Podczas spotkań terapeutycznych moglibyśmy razem popracować nad tym, byś to Ty miała kontrolę nad swoimi emocjami – takimi jak złość, smutek czy lęk – a nie one nad Tobą. Terapia może być też ważnym wsparciem w procesie odstawiania leków, tak aby odbyło się to w bezpieczny sposób i przy współpracy z lekarzem.
Jeśli czujesz, że potrzebujesz pomocy w tym czasie zmian, zachęcam Cię do umówienia się na rozmowę. W bezpiecznej atmosferze będziemy mogły poszukać rozwiązań dopasowanych do Ciebie i Twoich potrzeb.

Dziękuję za podzielenie się swoim doświadczeniem.
Z tego, co Pani opisuje, wynika, że doświadcza Pani trudności w radzeniu sobie z emocjami – szczególnie złością – a jednocześnie ma Pani poczucie, że leki obecnie nie pomagają lub wręcz nasilają pewne reakcje. W takiej sytuacji kluczowe są dwie rzeczy: bezpieczeństwo (swoje i innych osób) oraz znalezienie skutecznych metod regulowania emocji.

Warto pamiętać, że samodzielne odstawienie leków może wiązać się z ryzykiem – nawet jeśli wydaje się, że nie są już potrzebne. Czasem objawy mogą wrócić po czasie, dlatego dobrze byłoby omówić z lekarzem szczegółowo, co Pani odczuwa i jak leki wpływają na codzienne funkcjonowanie. Jeśli ma Pani poczucie, że obecny psychiatra nie rozumie Pani perspektywy, można skonsultować się z innym specjalistą, aby uzyskać drugą opinię.

Poza kwestią leków pomocne może być rozpoczęcie lub kontynuowanie psychoterapii – w bezpiecznych warunkach można nauczyć się technik rozładowywania napięcia i reagowania w sytuacjach, które wywołują złość.

Zmiana szkoły i nowe otoczenie mogą budzić dużo niepokoju, zwłaszcza gdy pojawiają się obawy związane z kontrolą emocji i agresji. Z Twojej wiadomości wynika, że masz świadomość problemu, starasz się nad sobą pracować i z czasem coraz lepiej radzisz sobie z trudnymi uczuciami, co jest ogromnym sukcesem.
Chciałabym podkreślić, że agresja czy silne emocje, zwłaszcza w trudnych sytuacjach, są to nadal ludzkie emocje i zdarzają się wielu młodym osobom. Ważne jest jednak, aby szukać takich sposobów radzenia sobie, które nie szkodzą Tobie ani innym.
Jeśli czujesz, że leki nie pomagają lub wywołują skutki uboczne, najważniejsze jest, by zawsze konsultować to z psychiatrą, wspólnie można poszukać lepszego rozwiązania. Może się zdarzyć, że potrzeba czasu, zmiany dawkowania czy nawet zmiany leku. Warto też rozważyć rozmowę o dodatkowym wsparciu psychologicznym, regularne spotkania z psychologiem lub rozpoczęcie terapii, szczególnie w nurcie poznawczo-behawioralnym, mogą nauczyć Cię skutecznych technik radzenia sobie z emocjami, stresem i napięciem.
Jeśli będziesz potrzebować wsparcia, porozmawiaj z psychologiem w szkole lub poproś o skierowanie na terapię swojego lekarza rodzinnego. Twoje samopoczucie jest bardzo ważne, a zmiana szkoły może być nie tylko wyzwaniem, ale także szansą na zbudowanie nowych, pozytywnych relacji i nauczenie się radzenia sobie z emocjami w zdrowy sposób.

Dzień dobry. Bardzo dziękuję za zaufanie i podzielenie się swoimi trudnościami. To, co Pani opisuje, może być naprawdę trudnym doświadczeniem i pokazuje, jak wiele siły wkłada Pani w to, by radzić sobie z emocjami. To bardzo ważne, że zauważa Pani swoje napięcie i stara się je kontrolować. Czasami pomocne bywa zatrzymanie się na chwilę, wzięcie głębszego oddechu, policzenie do 10 czy odejście od sytuacji, która wywołuje złość – takie drobne gesty mogą wspierać w odzyskaniu spokoju. Warto próbować aby dowiedzieć się co najlepiej Pani pomaga w tym trudnym momencie. Warto również skonsultować się ze specjalistą, który pomoże bardziej szczegółowo zrozumieć Pani emocje. Życzę wszystkiego dobrego. Pozdrawiam serdecznie

Dzień dobry,

widzę, że to, co Pani przeżywa, jest bardzo trudne – nowa szkoła, lęk przed relacjami, a do tego poczucie, że emocje czasem wymykają się spod kontroli. To naturalne, że czuje się Pani zagubiona i zmęczona lekami, które nie przynoszą ulgi. Już samo to, że Pani szuka pomocy i pisze o swoich emocjach, świadczy o dużej sile i świadomości.

Co może Pani pomóc w tej sytuacji:

Terapia indywidualna – rozmowa z psychologiem to miejsce, gdzie można bezpiecznie uczyć się panowania nad złością i agresją. Istnieją sprawdzone metody, które pomagają zatrzymać się, zanim dojdzie do wybuchu.

Radzenie sobie z agresją i kontrola emocji – psycholog pokaże techniki oddechowe i sposoby na rozładowanie napięcia bez przemocy. To naprawdę działa i daje poczucie, że emocje nie rządzą całym życiem.

Psychiatra i leki – rozumiem, że ma Pani złe doświadczenia, ale bardzo ważne jest, by nie odstawiać leków samodzielnie. Warto skonsultować się z innym psychiatrą, który spokojnie wysłucha i wspólnie dobierze najlepsze rozwiązanie.

Wsparcie psychologa młodzieży – to szczególnie pomocne przed rozpoczęciem nauki w nowej szkole. Dzięki temu łatwiej poczuć się pewniej i nawiązać kontakt z kolegami oraz koleżankami.

Proszę pamiętać: nie jest Pani sama. To, że czuje Pani lęk i zmęczenie, nie oznacza, że nie da się tego zmienić. Z pomocą specjalistów naprawdę można odzyskać spokój i poczucie kontroli nad swoim życiem.

Szanowna Pani,

To, że ma Pani świadomość swojej złości i stara się nad nią panować, jest bardzo ważnym krokiem – oznacza, że potrafi Pani zatrzymać się i próbować zrozumieć własne emocje. Opisane przez Panią trudności – impulsywna agresja, lęk przed nowym środowiskiem szkolnym, płaczliwość i niechęć do kontynuowania farmakoterapii – wskazują na potrzebę dokładniejszej diagnozy różnicowej. Warto rozważyć nie tylko zaburzenia z kręgu lękowo-depresyjnego, ale także Atypowość systemu nerwowego – szczególnie ADHD lub AuDHD (współwystępowanie ADHD i autyzmu), gdzie impulsywność i silne emocje są częste.

Jeśli chodzi o leki – bardzo ważne jest, aby nie odstawiać ich samodzielnie, bo może to wywołać nasilenie objawów. Rozumiem, że ma Pani poczucie, iż one nie pomagają – warto to spokojnie przedyskutować z innym psychiatrą, być może potrzebna jest zmiana rodzaju farmakoterapii, a nie całkowite odstawienie.

To nie jest Pani wina, że emocje bywają tak silne – Pani system nerwowy reaguje w sposób bardziej intensywny i potrzebuje indywidualnego wsparcia. To, że potrafi Pani o tym mówić, świadczy o dużej samoświadomości i gotowości do pracy nad sobą.
Zachęcam do kontaktu online

To, co Pani opisuje, jest bardzo ważne i pokazuje, że naprawdę zależy Pani na tym, żeby dobrze funkcjonować w nowej szkole, panować nad emocjami i budować spokojne relacje z rówieśnikami. Już sam fakt, że szczerze mówi Pani o swoich obawach i szuka pomocy, świadczy o dużej dojrzałości i gotowości do zmian.

Złość, która czasem wymyka się spod kontroli, nie oznacza, że jest Pani agresywna z natury. Najczęściej takie reakcje pojawiają się wtedy, gdy w środku gromadzi się napięcie, stres albo poczucie zagrożenia i ciało zaczyna reagować szybciej, niż zdąży się człowiek zastanowić. To nie jest coś, z czym należy zostać samemu. Właśnie dlatego bardzo dobrą drogą może być psychoterapia w nurcie integratywnym. Jest to podejście, które łączy różne metody pracy i pozwala dopasować je do konkretnej osoby. Terapeuta patrzy na Pani emocje całościowo i szuka takich sposobów, które pomogą nie tylko w panowaniu nad złością, lecz także w lepszym rozumieniu siebie i swoich potrzeb. Dzięki temu łatwiej jest przewidzieć moment, w którym złość zaczyna narastać, i zatrzymać ją, zanim przerodzi się w działanie, którego potem można żałować.

Jeśli chodzi o leki, to rozumiem, jak trudne jest korzystanie z czegoś, co według Pani już nie pomaga lub wywołuje nieprzyjemne emocje. Warto jednak pamiętać, że samodzielne odstawianie leków często powoduje właśnie takie wahania nastroju i napięcia, które później są mylone z nawrotem problemów. Najlepszym rozwiązaniem będzie szczera i spokojna rozmowa z psychiatrą o tym, co dokładnie Pani czuje po lekach. Lekarz powinien wyjaśnić, dlaczego proponuje kontynuację leczenia i czy istnieją inne opcje. Jeśli mimo to ma Pani poczucie, że nie jest wysłuchana, może Pani skonsultować się z innym specjalistą. Ma Pani do tego pełne prawo.

Płacz czy tęsknota, o których Pani wspomina, są zupełnie normalnymi emocjami. Świadczą o tym, że ma Pani w sobie dużo wrażliwości i przeżywa różne sytuacje głębiej niż inni. Nie ma w tym nic złego. Ważne, żeby miała Pani miejsce, w którym może o tym mówić bez wstydu i bez obawy, że zostanie źle zrozumiana. Psychoterapia integratywna pozwala właśnie stworzyć taką bezpieczną przestrzeń.

Najlepszym krokiem będzie znalezienie terapeuty pracującego integratywnie i wspólne przyjrzenie się emocjom, które Panią przytłaczają, oraz temu, jak przygotować się do nowych relacji w szkole. Jednocześnie warto jeszcze raz omówić sprawę leków z psychiatrą albo skorzystać z drugiej opinii. Nie musi Pani przez to przechodzić sama. Widzę w Pani dużo odwagi i chęci zmiany, a to naprawdę daje dużą szansę na to, żeby poukładać swoje emocje i wejść w nowy etap życia z większym spokojem.

Życzę wszystkiego dobrego,
Monika Barcik,
psychoterapeuta