Kim jestem?
Pozwól, że się przedstawię. Jestem psychologiem klinicznym i sportowym, terapeutą i diagnostą klinicznym. Prowadzę spotkania dla osób dorosłych i młodzieży. Prowadzę również diagnostykę kliniczną/psychologiczną, także różnicową, zleconą przez lekarzy psychiatrów jak i na żądanie pacjenta. Chociaż zawodowo moje początki sięgają nauk akademickich, wychodzę poza schematy - człowiek jest piękną, skomplikowaną istotą, której nie da się zamknąć w ramy.
Jak pracuję?
W pracy terapeutycznej wykorzystuję różne techniki terapeutyczne dostosowane indywidualnie do pacjenta i problemu, dzięki temu nie zamykam się w jednej perspektywie spojrzenia na człowieka, a patrzę na niego holistycznie. Korzystam z nurtu poznawczo-behawioralnego (CBT), Terapii Schematów, podejścia IFS, Terapii psychodynamicznej, egzystencjalnej, metod coachingu, pracy z ciałem i wielu innych. Wykorzystuje również swoje własne techniki powstałe w wyniku lat pracy z pacjentami.
Z kim pracuję?
Posiadam doświadczenie w pracy z młodzieżą i dorosłymi, z osobami cierpiącymi na depresje, zaburzenia lękowe, zaburzenia psychosomatyczne, osobowościowe, problemy w relacjach, przewlekły stres i wiele innych.
Pomagam również sportowcom na różnym stopniu zawodowstwa nieustannie podnosić swoje umiejętności sportowe i osiągać sukcesy w ich karierze. Pracuję z nimi indywidualnie korzystając z metod terapeutycznych i coachingowych. Na takich spotkaniach można pracować nad stresem przedstartowym, koncentracją, optymalnym pobudzeniem motywacyjnym, relaksacją, złością rywalizacyjną, jak i nad problemami emocjonalnymi – depresją, lękiem, presją, stresem czy niskim poczuciem własnej wartości. Pomagam również wrócić do sportu osobom po kontuzjach i kryzysach psychicznych. Współpracowałam także z trenerami w celu zwiększenia ich efektywności w prowadzeniu drużyn sportowych.
Prowadzę szkolenia i warsztaty psychoedukacyjne i rozwojowe z zakresu emocji, technik autoterapii, pracy z podświadomością i innych (więcej o warsztatach znajdą państwo na mojej stronie interenowej).
Osoby, z którymi pracuję: • Młodzież • Dorośli • Sportowcy • Chorzy somatycznie Problemy, z którymi pracuję: • Depresja i zaburzenia lękowe • ADHD/ADD • Stres • DDA, problemy adaptacyjne • Problemy w relacjach • Brak sensu życia • Nieadaptacyjne przekonania • Zaburzenia koncentracji i uwagi • Choroby psychosomatyczne
Nie czekaj, jeśli potrzebujesz wsparcia. Postaw na siebie!
psycholog
W celu zapisania się na listę oczekujących proszę o kontakt telefoniczny pod numerem telefonu: 883 258 588. Zapisanie się na listę gwarantuje zarezerwowanie najbliższego wolnego terminu zgodnie z preferencjami pacjenta.
Dowiedz się więcej02/01/2026
W celu zapisania się na listę oczekujących proszę o kontakt telefoniczny pod numerem telefonu: 883 258 588. Zapisanie się na listę gwarantuje zarezerwowanie najbliższego wolnego terminu zgodnie z preferencjami pacjenta.
02/01/2026
kmdr. Tadeusza Bramińskiego 1/1, Gdańsk
W celu zapisania się na listę oczekujących proszę o kontakt telefoniczny pod numerem telefonu: 883 258 588. Zapisanie się na listę gwarantuje zarezerwowanie najbliższego wolnego terminu zgodnie z preferencjami pacjenta.
05/10/2025
aleja Rzeczypospolitej 8/212, Gdańsk
W celu zapisania się na listę oczekujących proszę o kontakt telefoniczny pod numerem telefonu: 883 258 588. Zapisanie się na listę gwarantuje zarezerwowanie najbliższego wolnego terminu zgodnie z preferencjami pacjenta.
05/10/2025
Akceptowana
Akceptowana
Akceptowana
42 opinie
Sprawdzamy wszystkie opinie. Specjaliści nie mogą płacić za modyfikowanie lub usuwanie opinii. Dowiedz się więcej Dowiedz się więcej o opiniach
Pani Monika od początku podeszła do mnie z ciepłem, szacunkiem i empatią. Bardzo starannie podeszła do używania poprawnych zaimków zgodnie z moją tożsamością płciową i przeprowadziła całą sesję bardzo profesjonalnie. Do tej pory czuję się bardzo zadowolony i usatysfakcjonowany sesją, mogę szczerze polecić. :)
mgr Monika Barcik
Szczerze się cieszę, że mogłam pomóc. Polecam się na przyszłość :)
Polecam. Zostałam uważnie wysłuchana i w razie nieporozumienia naprowadzona na prawidłowy tor, diagnoza przeprowadzona profesjonalnie i przyjemnie. :)
mgr Monika Barcik
Bardzo się cieszę, że mogłam pomóc :)
Do Pani Moniki trafiłam na diagnozę ADHD i mimo że trochę się stresowałam oraz miałam wiele tematów do poruszenia, poświęciła mi tyle czasu, ile potrzebowałam do opisania martwiących mnie kwestii.
Przez cały proces diagnozy czułam się wysłuchana i potraktowana z ogromem empatii. Każde spotkanie było przeprowadzone w sposób rzetelny i profesjonalny, a na koniec dostałam sporo przydatnych wskazówek co do dalszego postępowania.
Jestem bardzo wdzięczna za wszystko, co mi przekazała, dlatego zdecydowanie mogę polecić Panią Monikę każdemu, kto szuka cierpliwej i zaangażowanej specjalistki, od której dosłownie bije ciepłem i sympatią :)
mgr Monika Barcik
Serdecznie dziękuję za tak piękną opinię i zaufanie, jakim mnie Pani obdarzyła. Diagnoza ADHD to proces wymagający czasu i uważności, dlatego zawsze staram się stworzyć przestrzeń, w której można spokojnie opowiedzieć o swoich trudnościach i zostać wysłuchanym bez oceniania. Bardzo się cieszę, że mogła Pani poczuć się bezpiecznie i otrzymać konkretne wskazówki do dalszej pracy. Wierzę, że szczera rozmowa i profesjonalne podejście pomagają oswoić stres związany z diagnozą i otwierają drogę do lepszego zrozumienia siebie. Dziękuję, że podzieliła się Pani swoją opinią – może ona być wsparciem dla innych osób, które zastanawiają się nad pierwszym krokiem i obawiają się diagnozy.
Bardzo pobieżna analiza problemu. Właściwie nic nie wnosząca wizyta.
mgr Monika Barcik
Proces diagnostyczny w psychologii i psychiatrii jest wieloetapowy i zwykle wymaga kilku spotkań. Pierwsza wizyta ma charakter wstępny – jej celem jest zebranie ogólnych informacji i poznanie problemu, a nie postawienie diagnozy. Dlatego jedna rozmowa nie daje pełnego obrazu, gotowych wniosków ani rozbudowanej analizy. Standardowo diagnoza trwa minimum 2 godziny, często rozłożone na kilka sesji.
Zależy mi na rzetelności i profesjonalizmie, dlatego zawsze informuję pacjentów o przebiegu procesu diagnostycznego. Jedno spotkanie nie jest wystarczające, aby przeprowadzić pełną analizę i udzielić wyczerpujących odpowiedzi.
Pani Monika jak nikt inny, z psychologów, których spotkałam na swojej drodze dotknęła mojego serca i potrafiła wydobyć z duszy to, co najpiękniejsze. Godziny rozmów, łez, odkrywania drogowskazów, przemyśleń by szczerze powiedzieć, że jestem tu, gdzie chciałam dojść. Po 1,5 roku jestem w końcu spokojna. Z całego serca polecam, profesjonalne podejście, otwarty umysł i morze dobra. Dziękuję za ten czas, za zmiany, za nową mnie.
mgr Monika Barcik
Z całego serca dziękuję za te pełne czułości i światła słowa.
To prawdziwy dar móc towarzyszyć komuś w podróży do siebie – tam, gdzie rodzi się spokój, wewnętrzna siła i blask duszy. Wierzę, że w każdym sercu drzemie piękno, które czeka, by zostać odkryte i rozkwitnąć.
Każdy z nas zasługuje na życie w zgodzie ze sobą, w miłości i łagodności. Czasem wystarczy jeden krok, by rozpocząć drogę ku przemianie.
Z wdzięcznością i ciepłem – niech Twoja ścieżka zawsze prowadzi ku temu, co dobre, prawdziwe i piękne
Udzielone bardzo duże wsparcie zarówno dla nas jako rodziców oraz dla córki pod względem psychologii sportowej. Przekazane narzędzia, które mamy nadzieję zostana wykorzystane i przełożą się na codzienne funkcjonowanie. Bardzo dobra atmosfera, bez nacisku, okazane duże zrozumienie. Bardzo dobry kontakt, nawet telefoniczny po wizycie Z pewnością jeżeli zajdzie potrzeba, spotkamy się ponownie. Wszystkim polecamy konsultacje z Panią Moniką.
mgr Monika Barcik
Dziękuję za opinię i życzę wszystkiego dobrego! :)
Świetne podejście, czułem się wysłuchany. W innym miejscu spotkałem się z nieprzyjemnymi doświadczeniami podczas diagnozy ADHD, ale Pani Monika odczarowała lęk związany z konsultacją psychologiczną
mgr Monika Barcik
Bardzo się cieszę i dziękuję za opinię! :)
Nie umiem dobrze pisac opini. wszystko bardzo dobrze.
mgr Monika Barcik
Dziękuję za opinię :)
Chodzę do Pani Moniki już długi czas i naprawdę bardzo mi pomogła. Indywidualne podejście i zrozumienie do wielu omawianych rzeczy.
mgr Monika Barcik
Bardzo dziękuję za opinię :) Cieszę się, że mogę pomóc!
Bardzo polecam Panią Monikę. Od pierwszej wizyty poczułam się zaopiekowana. W moim odczuciu Pani Monika jest osobą o dużej wrażliwości, empatii i ogromnej wiedzy. Podczas sesji dostałam wiele cennych wskazówek jak pracować ze sobą by poczuć się dobrze. Wspaniała psycholog, godna zaufania i polecenia.
mgr Monika Barcik
Dziękuję, praca z Panią to czysta przyjemność! :)
33 odpowiedzi udzielonych przez lekarza na pytania pacjentów na ZnanyLekarz.pl
Witam . Mam pewien problem poniewaz jestem tatą trujki dzieci z tego jeden syn kest z inna kobieta ale troche od poczatku .jestem z partnerka 17 lat w tym czasie urodzila nam sie corka ktura ma 12lat i syn ktury ma autyzm w wieku 8 byl okres w kturym rok nie bykismy razem no i wtedy kolejny syn sie urodzil o czym nie mialem pojecia dopiero sie dowiedzialem o tym gdy mial 3 latka rok puzniej zamieszkal zemna partnerka z ktura mam syna i corke . Partnerka za akceptowala to i mieszkamy juz jakies 3 lata wszyscy razem ale od jakiegos czasu partnerka strasznie zaczela fawoeyzowac syna z autyzmem , dzis moja dwunastoletnia corka piwiedziala mi o tym ze gdy mnie nie ma to partnerka potrafi krzyknac lub bez konkretnego powodu zloscic na mojego syna kturego jak widac po 3 latach przestala akceptowac czy jakos tak bym to nazwal . Co moge zrobic w takiej sytuacij ?
Opisuje Pan sytuację trudną emocjonalnie dla całej rodziny, a szczególnie dla dzieci. Z tego, co Pan pisze, widać, że jest Pan uważnym ojcem i że dobro dzieci naprawdę Panu leży na sercu. To, co mówi córka, warto potraktować poważnie, ale spokojnie. Dzieci w tym wieku zwykle dość trafnie wyczuwają napięcia i nierówne traktowanie, a jednocześnie bardzo przeżywają brak poczucia sprawiedliwości i bezpieczeństwa. Jeśli jedno z dzieci doświadcza krzyku, złości lub odrzucenia, nawet „bez powodu”, może to mieć dla niego poważne konsekwencje emocjonalne, zwłaszcza jeśli już wcześniej było w trudnej sytuacji rodzinnej.
Pierwszym krokiem byłaby spokojna, szczera rozmowa z partnerką – nie w formie oskarżeń, ale opisania tego, co Pan słyszy i co Pana niepokoi. Warto nazwać swoje obawy: że syn może czuć się niechciany, że córka to widzi i przeżywa, oraz że napięcie w domu narasta. Często za faworyzowaniem jednego dziecka stoi ogromne zmęczenie, bezradność lub przeciążenie opieką nad dzieckiem z autyzmem, a złość bywa „przenoszona” na inne dziecko, które wydaje się mniej wymagające lub „silniejsze”. To nie usprawiedliwia takiego zachowania, ale może pomóc zrozumieć jego źródło. Równolegle bardzo ważne jest, aby dać dzieciom jasny sygnał, że Pan je widzi i chroni. Córka, która się Panu zwierzyła, potrzebuje poczucia, że jej głos ma znaczenie. Syn również potrzebuje doświadczenia stabilnej, życzliwej relacji z Panem – szczególnie jeśli w domu pojawia się napięcie.
Jeśli rozmowa z partnerką okaże się trudna albo emocje będą zbyt silne, warto rozważyć wsparcie z zewnątrz: konsultację u psychologa rodzinnego lub terapeuty, najlepiej takiego, który pracuje z rodzinami patchworkowymi i z dziećmi ze spektrum autyzmu. Czasem kilka spotkań pomaga uporządkować role, granice i potrzeby każdego z domowników, zanim sytuacja zdąży się bardziej zaostrzyć. Najważniejsze jest to, że Pan nie ignoruje sygnałów i szuka rozwiązania. To już bardzo dużo. Jeśli chce Pan, mogę pomóc Panu przygotować się do rozmowy z partnerką albo podpowiedzieć, jak wzmocnić dzieci emocjonalnie w tej sytuacji.
Życzę wszystkiego dobrego i pozostaję do dyspozycji w razie potrzeby,
Monika Barcik
Witam mam 22 lata, pochodzę z rodziny patologicznej i mieszkam w bloku patologicznym gdzie często widziałem albo słyszałem awantury albo jakieś akcje albo robactwo, nie jestem alkoholikiem ale wieczorami lecz nie często lubię wypić 3 piwa albo 4 bo nie mogę psychicznie wytrzymać i te piwa dają mi normalnie myśleć oraz funkcjonować, ja wiem że to niczego za mnie nie rozwiąże ale przez rok potrafiłem codziennie palić 1 lub 2 lufki mocnej marihuany z wysokim stężeniem thc ale tylko wieczorami po 21 albo 23, paliłem po to by też się zrelaksować i jakoś na luzie spojrzeć na życie bez takiej kiepskiej perspektywy bo mój charakter z natury nie lubi i nienawidzi takiego środowiska ale jakoś trzeba przetrwać i przyznam że to mnie wspomagało na każdym etapie bo pracowałem oraz robiłem treningi w domu do 3 razy w tygodniu a jak nie paliłem to nie trenowałem aż tak bo nie miałem chęci, teraz nie palę marihuany od miesiąca i kilka dni, miałem tak że chciałem zapalić marihuanę ale wiedziałem że to uzależnienie ale miałem na tyle mocne fazy że mnie potrafiło odrywać od rzeczywistości jak bym tracił świadomość, teraz i tak mam to samo ale nie w takim samym stanie tylko przez dług kilka tysięcy i tego że nie mogę znaleźć pracy bo takie mamy teraz czasy i narzekają na mnie że nie chce pracować a ja naprawdę wszystko czuje ten ból psychiczny i cierpienie i jest mi wstyd że tak sie dzieje, szkodzi mi to bardzo w funkcjonowaniu i nie mam chęci na nic jedynie komputer bo straciłem nadzieję nic mnie tak nie cieszy i nie potrafię czuć energii życia i czegokolwiek co fajne bo wiem że co mi z tego jak i tak jest źle, jestem przeciążony ale moja kobieta tego nie rozumie bo jak się spotykaliśmy to ja byłem po związku bardzo jakościowym i przez ten związek zaczęły się moje problemy i tak jak bym stracił niebo i wpadł do piekła bo ta kobieta dla mnie była to co najlepsze i mogłem pracować bez narzekania żeby do niej pojechać, bardzo długo o niej myślałem i ją wspominałem w głowię oraz emocję związane, potrafię wspominać i czuć energię sprzed 2/4/6/8/10 lat a to co jest wokół nie czuję tak jak bym był w filmie i jak by świat się ode mnie odwrócił, stosuję medytację ale rzadko, stosuję stoicyzm i pomaga ale bardzo łatwo mnie ze spokoju coś wybije i czuję złe emocje smutne przybijające i ciężko mi się funkcjonuje ale też nie chce ludziom czy bliskim głowy zawracać bo i tak mówią że ja mam zabrać się w garść, mam też myśli że to koniec że nic nie znajdę i tak jak bym nie planował przyszłości i prowadził życie monotonne a żebym zrobił coś albo wyszedł na pole jest mi ciężko bo nie ma gdzie wyjść i nie czuję życia i nie czerpie z życia radości bo nie potrafię ale jak wyjdę na siłownię to głowa jak by czuła się lepiej ale na ten czas jak wyjdę a inni mówią że ja jestem taki o owaki a tyle ile psychicznie wytrzymuje z dnia na dzień przez miesiące to jest przechlapane a nikt tego nie czuję bo gdyby poczuł by mi przyznał rację, agresywny nie jestem pomimo tego, żebym miał z kimś się bić albo poszarpać musi naprawdę mnie ktoś uruchomić a ja nie lubię się bić i kogoś krzywdzić nawet jak mi coś zaszkodzi w wysokim stopniu a życie mnie za to nie oszczędza i nie oszczędzi, staram się rozumieć emocję i nad nimi panować bo wielokrotnie pracowałem i stawałem się przez to silniejszy i mocniejszy żeby sobie przebaczać i podnosić w ciężkich chwilach, proszę coś poradzić co mogę zrobić bo ja jestem na rezerwie a z dnia na dzień jest coraz gorzej a co do myśli samobójczych, posiadam ale boję się i coś mnie to życie bardzo trzyma i mam nadzieję że to się zmieni na lepsze i żebym nie zrobił tego jak pęknę psychicznie, mnie potrafi drobnostka rozwalić emocjonalnie bo mam dość i już mój krzyż jest za ciężki, dziękuje każdemu kto mi tyle czasu poświęcił. :D
Dziękuję Ci za to, co napisałeś. Naprawdę. To, ile w tym jest szczerości, bólu i jednocześnie walki o siebie, bardzo porusza. Widać, że od dawna niesiesz dużo więcej, niż jeden człowiek powinien dźwigać sam. To, w jakim środowisku dorastałeś i w jakim nadal żyjesz, ma ogromny wpływ na psychikę. Ciągłe napięcie, brak poczucia bezpieczeństwa, chaos i wstyd to coś, co zostaje w ciele i głowie na lata. Nic dziwnego, że jesteś zmęczony, przeciążony i że czasem nie masz już siły „normalnie funkcjonować”.
To, że sięgałeś po alkohol czy marihuanę, nie świadczy o tym, że jesteś słaby. To były sposoby na regulowanie napięcia i ucieczkę od bólu, kiedy nie było innych narzędzi. Dobrze, że to widzisz i że potrafiłeś przerwać palenie – to naprawdę nie jest mała rzecz. Jednocześnie to, co teraz przeżywasz, może być w dużej mierze skutkiem długotrwałego stresu, przeciążenia i odstawienia substancji, które wcześniej „trzymały” Cię w ryzach. To bardzo często powoduje poczucie pustki, odrealnienia, brak radości, spadek energii i myśli, że już nic się nie zmieni.
To, co piszesz o byciu jak w filmie, o tym, że świat jest jakby obok Ciebie, a emocje są ciężkie i przytłaczające – to nie jest dziwne ani rzadkie w takich sytuacjach. To sposób, w jaki psychika próbuje Cię chronić, kiedy jest za dużo. To nie znaczy, że tak już będzie zawsze. Teraz jesteś w miejscu, w którym organizm i psychika mówią: „dość”.
Bardzo ważne jest to, że mówisz wprost o myślach samobójczych i jednocześnie o tym, że coś Cię przy życiu trzyma. Ta część, która ma nadzieję i która się boi odejścia, jest niezwykle cenna. Proszę Cię – potraktuj to jako sygnał, że potrzebujesz realnego wsparcia tu i teraz. Jeśli czujesz, że napięcie narasta albo boisz się, że możesz sobie zrobić krzywdę, sięgnij po pomoc natychmiast – telefon zaufania, pogotowie, SOR. To nie jest porażka ani wstyd, to jest dbanie o życie.
Na co dzień bardzo zachęcałabym Cię do kontaktu z psychiatrą i psychoterapeutą. To, co opisujesz, naprawdę kwalifikuje się do profesjonalnej pomocy – i to nie dlatego, że jesteś „zepsuty”, tylko dlatego, że zbyt długo byłeś zmuszony radzić sobie sam w bardzo trudnych warunkach. Leki czasem są potrzebne, żeby zdjąć choć część tego ciężaru i pozwolić złapać oddech. Terapia może pomóc poukładać to, co było i co jest teraz, krok po kroku.
Na ten moment spróbuj trzymać się tego, co choć trochę pomaga – ruch, nawet jeśli nie masz na niego ochoty, ograniczenie alkoholu, proste rutyny dnia. Nie wymagaj od siebie planowania przyszłości ani „ogarniania życia”. Teraz Twoim zadaniem jest przetrwać ten okres i zadbać o siebie na tyle, na ile się da. Masz prawo być zmęczony, masz prawo nie dawać rady.
Naprawdę nie jesteś sam w tym, co przeżywasz, nawet jeśli teraz tak to wygląda. I to, że napisałeś tę wiadomość, jest dowodem, że wciąż walczysz o siebie. To ma sens. Jeśli chcesz, możemy spróbować razem poszukać pierwszych, bardzo konkretnych kroków, które pomogą Ci przetrwać najbliższy czas.
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.
Terapia Integratywna Monika Barcik
Ceny niektórych usług mogą zależeć od indywidualnego przypadku. Po umówieniu wizyty możesz mnie zapytać o cenę konkretnej usługi, wysyłając bezpośrednią wiadomość. Zarezerwuj dogodny termin już teraz.
Przewidywany czas odpowiedzi:
Terapia Integratywna online Monika Barcik
Ceny niektórych usług mogą zależeć od indywidualnego przypadku. Po umówieniu wizyty możesz mnie zapytać o cenę konkretnej usługi, wysyłając bezpośrednią wiadomość. Zarezerwuj dogodny termin już teraz.
Przewidywany czas odpowiedzi:
Terapia Integratywna Monika Barcik
Ceny niektórych usług mogą zależeć od indywidualnego przypadku. Po umówieniu wizyty możesz mnie zapytać o cenę konkretnej usługi, wysyłając bezpośrednią wiadomość. Zarezerwuj dogodny termin już teraz.
Przewidywany czas odpowiedzi:
