Dzień dobry. Mój mąż od jakiegoś czasu ma większy kontakt z moją siostrą cioteczna niż ze mną i nasz

Z opisu wynika, że znajduje się pani w bardzo trudnej i emocjonalnie obciążającej sytuacji. Relacja z mężem wydaje się być pełna napięcia, braku wzajemnego szacunku i komunikacji. Pani mąż dystansuje się emocjonalnie, spędza więcej czasu z inną osobą, a jednocześnie obarcza panią winą za swoje samopoczucie i problemy. Takie zachowania mogą powodować silne poczucie odrzucenia, zazdrość i bezradność, co naturalnie prowadzi do wybuchów emocji. Warto, by spróbowała pani zadbać o siebie – poszukać wsparcia psychologicznego, by porozmawiać o tym, co pani przeżywa i jak reagować na jego prowokacje, nie tracąc kontroli. Wspólna terapia małżeńska mogłaby pomóc w odbudowie komunikacji, o ile oboje będą tego chcieli. Jeśli jednak mąż konsekwentnie odmawia współpracy, ważne będzie, by skupiła się pani na własnym dobrostanie i poczuciu granic – nie jest pani odpowiedzialna za jego decyzje ani chorobę.

Dzień dobry, dziękuję za zaufanie i za tak szczegółowy opis sytuacji, w którym jest sporo wątków, dlatego nie można odpowiedzieć na tym etapie bardzo jednoznacznie. Z pewnością to, co Pani opisuje, brzmi bardzo obciążająco i jest z pewnością trudne emocjonalnie. Ma Pani prawo czuć złość, zazdrość, bezsilność i lęk o siebie i córkę. Ważne jest, żeby najpierw uporządkować priorytety i zaplanować konkretne kroki. To, że mąż zmienia relacje i że porównuje Panią do kogoś innego, a jednocześnie odmawia wspólnego decydowania o sprawach rodzinnych, jest bardzo obciążające. Co można poprawić i od czego zacząć w takiej sytuacji? Może warto rozważyć terapię indywidualną w nurcie CBT (praca z myślami, zarządzaniem emocjami) lub terapia schematu (jeśli powtarzające się wzorce z przeszłości) do tego interwencje traumy jeśli potrzebne. To pomoże Pani poprawić stabilizację emocjonalną, nauczy stawianie granic i strategi radzenia sobie. Proponuję od zadbania o stabilizację emocjonalną i bezpieczeństwo Pani oraz córki, a następnie trzy równoległe drogi: sesje indywidualne dla Pani (emocje, granice, zazdrość, mechanizmy obronne), propozycję terapii par (jeśli mąż będzie na to otwarty) oraz ewentualną konsultację psychiatryczną dla męża (jeśli jego nerwica wymaga oceny i leczenia). Jeżeli chce Pani o tym porozmawiać, zapraszam.

Dzień Dobry, to o czym pani pisze jest z pewnością trudnym i niezwykle wymagające emocjonalnie wydarzeniem. Tak skomplikowany i wymagający problemm jest na tyle złożony, że zdecydowanie wymaga indywidualnej konsultacji.

Dzień dobry, Zrozumienie tego, co Pani przeżywa, to już duży krok! Mam nadzieję, że też Pani to poczuła. Chciałabym zaprosić do spojrzenia na to, co jest możliwe do zmiany w tej chwili? Czego Pani potrzebuje na najbliższy czas? Opisuje Pani sytuację dużego napięcia i emocjonalnego oddalenia w relacji z mężem. Proszę pamiętać, że w takich okolicznościach zazdrość, poczucie odrzucenia i zranienia są całkowicie naturalne – to sygnał, że w tej relacji brakuje Pani bliskości, uwagi i współpracy... warto sobie zadać pytanie czego oczekuję od tej relacji, czego teraz potrzebuje jako Mama i żona i jak sobie wyobrażam siebie za parę miesięcy, czego chciałabym naprawdę?? To, co Pani czuje, jest zrozumiałe i normalne w obliczu takich trudności.. Warto zbadać przestrzeń, w jakich sytuacjach rzeczywiście od męża dostaję to czego bym chciała (np.: rozmowa, pomoc w domu) czy są takie momenty, jeśli tak to w jakich okolicznościach, jak o nie zadbać? Co lub kto pomaga mi poczuć się lepiej lub reagować w sposób jaki chce? Warto koncentrować się nie tyle na przeszłości, ile na tym, co chciałaby Pani, aby było inaczej i co jest możliwe do zmiany tu i teraz ?? Jaki najmniejszy czyn pomaga mi poczuć się lepiej.. Co innego chciałabym w zamian za reakcje "wybuchem"? Warto odkryć potrzeby jakie macie względem siebie z mężem, ale podstawą do tego jest komunikacja, czy są sposoby lub sytuacje, w których ta komunikacja się udaje?? Być może dziś nie wszystko jest idealne, ale już samo to, że Pani zauważa swoje emocje i reakcje, zaczyna szukać sposobów na zmianę, to ogromny postęp. W każdej chwili ma Pani możliwość podjęcia decyzji o tym, jak reagować na sytuację w sposób dla Pani korzystny, i nawet drobne zmiany w sposobie myślenia czy komunikowania się mogą prowadzić do istotnych różnic w relacji, a przede wszystkim w Pani samopoczuciu.. To, że podjęła Pani decyzję o szukaniu rozwiązań, to naprawdę ważny moment... Wszystkiego, dobrego.

Dziękuję, że napisała Pani o swojej sytuacji – to, co Pani przeżywa, naprawdę nie jest łatwe. Pojawiające się emocje – złość, zazdrość, żal, bezsilność – to naturalna reakcja, kiedy czujemy się odsunięci, pomijani lub niesłyszani w bliskiej relacji. Te silne emocje – kiedy się kumulują – potrzebują ujścia. Dla wielu osób krzyk staje się sposobem na rozładowanie napięcia, kiedy brakuje innych narzędzi, by zostać usłyszaną. I to jest zrozumiałe. Jednocześnie – jak Pani trafnie zauważa – takie wyrażanie emocji może stanowić podłoże kolejnych konfliktów, które tylko pogłębiają wzajemne oddalenie i poczucie niezrozumienia. Psychoterapia mogłaby stać się dla Pani miejscem, w którym poczuje się Pani wysłuchana i zrozumiana. W relacji terapeutycznej można – krok po kroku – odzyskiwać poczucie wpływu na swoje życie, uczyć się regulowania emocji, stawiania granic i troski o własne potrzeby, nawet w trudnych relacjach. W trakcie terapii uczymy się również lepiej rozumieć swoje emocje – nazywać je, przyglądać się temu, skąd się biorą, co próbują nam powiedzieć, jakie potrzeby czy lęki mogą się za nimi kryć. Można też stopniowo odkrywać, jak wyrażać je w sposób bezpieczny i wspierający – zarówno dla siebie, jak i dla innych – oraz jak znajdować ulgę w tych trudnych przeżyciach, kiedy się pojawiają. Gorąco zachęcam, by rozważyła Pani taką formę wsparcia. To może być bardzo ważny krok w stronę zadbania o siebie – z życzliwością i szacunkiem dla tego, przez co Pani teraz przechodzi.

Opisuje Pani bardzo obciążającą emocjonalnie sytuację gdzie ma Pani wrażenie, że została odsunięta na dalszy plan, a relacja męża z Pani siostrą stała się ważniejsza niż więź w małżeństwie. W takiej sytuacji zazdrość, żal, poczucie niesprawiedliwości czy bezsilności są zrozumiałe. To, co dzieje się między Państwem, wygląda na narastający konflikt i brak porozumienia, a nie prostą winę jednej strony. Ma Pani prawo oczekiwać szacunku, rozmowy i włączania Pani w ważne decyzje dotyczące rodziny. Warto zastanowić się, jakiej formy wsparcia Pani teraz najbardziej potrzebuje czy będzie to spokojna rozmowa z mężem, zaufaną osobą z zewnątrz, czy w dalszej kolejności specjalistą. Pozdrawiam serdecznie, Martyna Nowicka

To, co Pani opisuje, brzmi jak bardzo bolesny i wyczerpujący emocjonalnie etap w związku. Widać, że przez lata włożyła Pani wiele wysiłku w budowanie relacji, a teraz doświadcza Pani braku szacunku, odrzucenia i niesprawiedliwego obwiniania, co potrafi być niezwykle raniące. Z opisu wynika, że między Państwem zaszło coś więcej niż tylko „oddalenie” — pojawił się trójkąt emocjonalny, w którym Pani mąż coraz częściej zwraca się w stronę siostry ciotecznej, a Pani czuje się pomijana, porównywana i prowokowana. Takie zachowanie nie jest przypadkowe — często oznacza, że jedna ze stron unika konfrontacji z emocjami w relacji, szukając potwierdzenia własnej wartości poza nią. To nie usprawiedliwia jego postawy, ale pomaga zrozumieć, że jego zachowanie mówi więcej o nim niż o Pani. To, że reaguje Pani krzykiem, nie czyni Pani „toksyczną” — to naturalna reakcja na długotrwałe poczucie niesprawiedliwości, upokorzenia i prowokacji. Kiedy jedna strona nie przyjmuje dialogu i zamiast rozmowy stosuje manipulację, druga zaczyna reagować z bezsilności. W takiej sytuacji warto: - Zatrzymać spirale kłótni – im bardziej mąż prowokuje, tym bardziej on „karmi się” emocjami, które Pani wybuch daje. Zamiast wchodzić w jego grę, proszę spróbować spokojnie odcinać się od konfliktu: „Nie będę rozmawiać, dopóki nie zrobisz tego w sposób spokojny.” - Poszukać wsparcia z zewnątrz – zarówno dla siebie (psychoterapia indywidualna), jak i ewentualnie terapia dla par, jeśli mąż zgodzi się na rozmowę w obecności specjalisty. Tylko w takim neutralnym miejscu można spróbować zobaczyć, co się naprawdę dzieje między Wami. - Nie dać się wciągnąć w rolę „tej winnej” – przypisywanie Pani odpowiedzialności za jego nerwicę czy decyzje to klasyczny mechanizm obronny – przerzucenie winy, by nie musiał konfrontować się ze swoją częścią odpowiedzialności. Proszę pamiętać, że nie jest Pani „wariatką”. Jest Pani kobietą, która walczy o swoją rodzinę i o godność w relacji, w której druga strona przestała brać odpowiedzialność za wspólne życie. Jeśli sytuacja będzie się pogarszać, warto rozważyć czasowe zdystansowanie się – nawet symboliczne, by odzyskać siły i zobaczyć, w jakim kierunku naprawdę chce Pani iść. Czasem dopiero wtedy, gdy przestaniemy walczyć o uwagę partnera, zaczynamy na nowo widzieć własną wartość. Witold Prymakowski, psycholog, psychoterapeuta

Dzień dobry, czytając to, czuć w Pani słowach ogromny chaos, zranienie i bezsilność. To bardzo trudne, kiedy osoba, z którą tworzyło się dom, zaczyna odsuwać się emocjonalnie, a do tego obarcza winą za swoje zachowanie czy chorobę. To, co Pani opisuje... wyśmiewanie, prowokowanie kłótni, wmawianie, że „to Pani jest toksyczna”... to nie są zwykłe małżeńskie sprzeczki. To forma przemocy emocjonalnej i manipulacji. W takiej sytuacji nie da się być „spokojną i racjonalną”, bo każda próba rozmowy kończy się odwróceniem winy. Proszę nie obwiniać się o swoje reakcje, bo krzyk to często sygnał bezsilności, nie złośliwości. Teraz najważniejsze jest to, żeby Pani miała bezpieczne miejsce, gdzie może mówić bez lęku, że ktoś to przekręci przeciwko niej: rozmowa z psychologiem, grupą wsparcia lub telefonem zaufania może być pierwszym krokiem, żeby złapać grunt pod nogami i odzyskać siłę. I NIE, nie jest Pani „wariatką”. Jest Pani zranioną kobietą, która bardzo długo próbowała utrzymać coś, co druga strona przestała szanować. Proszę zadbać teraz o siebie, nawet jeśli na początku to znaczy tylko: oddychać, jeść, przespać noc. To już dużo. Trzymam za Panią kciuki :)

Dzień dobry, opisuje Pani sytuację, w której od dłuższego czasu czuje się Pani pomijana, porównywana i pozostawiona bez wsparcia w ważnej dla siebie relacji. Przy takim napięciu i poczuciu odrzucenia silne emocje, w tym złość czy zazdrość, mogą się nasilać. Warto spokojnie przyjrzeć się temu, co w tej relacji jest dla Pani najbardziej bolesne, jakie są Pani granice oraz czego potrzebuje Pani na dalszym etapie. Podczas konsultacji można uporządkować sytuację i zastanowić się nad tym, jakie kroki będą dla Pani najlepsze. Zapraszam na konsultację online.

Dzień dobry, to musi być dla Pani frustrujące i smutne, że 12 lat małżeństwa znalazło się w takiej sytuacji :( Proszę powiedzieć, czy ma Pani kogoś bliskiego, komu mogłaby Pani się zwierzyć i wyrzucić z siebie te wszystkie emocje? Wydają się one intensywne i pewnie jest trudno je wszystkie w sobie pomieścić. Sama rozmowa powinna Pani przynieść pewną ulgę. Czytając Pani wiadomość, mam poczucie dużego chaosu i zastanawiam się, jaki jest cel i kierunek dla Pani w tej sytuacji? Czy pragnie Pani zawalczyć o małżeństwo? Jeśli tak, to myślę, że warto też sobie odpowiedzieć na pytanie, czy warto? W żadnym razie nie twierdzę, że nie. Jednak przebija dla mnie z Pani wiadomości dużo negatywnych odczuć (choć może po prostu pisała Pani w dużych emocjach, co jest zrozumiałe), co do Państwa związku i nie mam pewności, czy to jest nadal dla Pani szczęśliwa i satysfakcjonująca relacja?

Dzień dobry, z Pani opisu wynika, że znajduje się Pani obecnie w bardzo trudnej emocjonalnie sytuacji. Szczególnie bolesne może być poczucie odsunięcia przez męża, porównywanie Pani z inną osobą oraz fakt, że ważnymi informacjami i sprawami dzieli się z Pani siostrą cioteczną, podczas gdy Pani czuje się pomijana. Nie możemy na podstawie samego opisu stwierdzić, jakie są intencje męża ani jaki charakter ma jego relacja z Pani siostrą. Warto natomiast skoncentrować się na tym, co dzieje się między Państwem: utracie bliskości i zaufania, sposobie komunikacji, wzajemnych pretensjach, Pani zazdrości oraz coraz częstszych konfliktach. Krzyk czy silne reakcje emocjonalne często pojawiają się wtedy, gdy napięcie narasta przez dłuższy czas, ale warto nauczyć się reagować w sposób, który nie będzie dodatkowo pogłębiał konfliktu. Nie brałabym również na siebie odpowiedzialności za „nerwicę” męża tylko dlatego, że on wskazuje Panią jako jej przyczynę. Przyczyny zaburzeń lękowych są zwykle bardziej złożone i wymagają indywidualnej oceny. Mam duże doświadczenie w pracy z kryzysami małżeńskimi i partnerskimi. Bardzo chętnie Pani pomogę uporządkować tę sytuację, określić Pani granice i potrzeby oraz zastanowić się, co może Pani zrobić niezależnie od tego, jaką decyzję podejmie mąż. Służę pomocą. Pozdrawiam serdecznie dr n. o zdr. Aneta Kasiborska

Dzień dobry. Opisuje Pani sytuację, w której czuje się odsunięta, lekceważona i pozbawiona wpływu na sprawy własnej rodziny. Szczególnie bolesne mogą być porównywanie Pani do siostry, wyśmiewanie oraz groźby odejścia. Takie zachowania nie sprzyjają poczuciu bezpieczeństwa w małżeństwie. Sama bliska relacja męża z Pani siostrą nie musi oznaczać zdrady, jednak pomijanie Pani w ważnych decyzjach i wykorzystywanie tej relacji do porównań jest poważnym problemem. Warto również podkreślić, że nie można przypisywać Pani odpowiedzialności za zaburzenia lękowe męża bez rzetelnych podstaw. Rozumiem, że w narastającym napięciu reaguje Pani krzykiem, ale takie reakcje zwykle dodatkowo zaostrzają konflikt. Pomocne będzie stawianie jasnych granic, szczególnie wobec wyśmiewania, obrażania i prowokowania kłótni. Proszę też zwrócić uwagę na wcześniejsze ograniczanie Pani swobody przez męża, ponieważ może to wskazywać na szerszy problem kontroli w relacji. Zachęcam do indywidualnej konsultacji psychologicznej, aby odzyskała Pani poczucie sprawczości i mogła spokojniej ocenić sytuację. Za jakość małżeństwa odpowiadają obie strony. Nie musi Pani przyjmować całej winy za jego trudności.

To, co Pani opisuje, wygląda na bardzo obciążającą sytuację relacyjną, w której narasta poczucie odrzucenia, zazdrości, złości i braku wpływu. Warto jednak oddzielić kilka kwestii: zachowanie męża, Pani reakcje oraz odpowiedzialność za jego stan psychiczny. Jeżeli mąż podejmuje ważne decyzje bez Pani, porównuje Panią z inną osobą, wyśmiewa Pani emocje albo prowokuje do konfliktu, to naturalne, że napięcie rośnie. Jednocześnie krzyk i awantury zwykle pogłębiają ten schemat i mogą odwracać uwagę od właściwego problemu. Nie jest też zasadne, aby całą odpowiedzialność za jego „nerwicę” przypisywać Pani. Zaburzenia lękowe mają zwykle wiele przyczyn i wymagają oceny specjalisty. W tej sytuacji kluczowe byłoby ustalenie granic i spokojne nazwanie konkretnych zachowań, które są dla Pani nie do przyjęcia. Jeśli oboje chcą Państwo nad tym popracować, pomocna może być terapia par. Jeżeli mąż nie chce współpracować, warto rozważyć własną konsultację psychologiczną, żeby uporządkować sytuację, zmniejszyć napięcie i zastanowić się, jakie decyzje będą dla Pani i córki najbezpieczniejsze.

Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że w Pani opisie widać nie tyle „problem z zazdrością”, ile poważne zaburzenie granic i komunikacji w małżeństwie. To, że mąż częściej rozmawia z Pani kuzynką niż z Panią, przekazuje jej informacje, których nie omawia z żoną, podejmuje ważne decyzje sam, porównuje Panią do niej, śmieje się przy rozmowie o odejściu i jednocześnie nazywa Panią „wariatką” czy „toksyczną”, musi być dla Pani bardzo destabilizujące. Nie mogę stwierdzić na podstawie wiadomości, że między nimi jest romans. Może natomiast istnieć silna więź emocjonalna i triangulacja, czyli sytuacja, w której problem małżeński zamiast być rozwiązywany między dwojgiem partnerów zostaje niejako przeniesiony na trzecią osobę. I właśnie to może Pani przeżywać jako zdradę emocjonalną, nawet jeśli nie ma relacji seksualnej. Najważniejsze: nie musi Pani udowadniać, że „ma rację co do siostry” Bo wtedy rozmowy mogą bez końca wyglądać tak: Pani: „Za dużo jej mówisz.” On: „Jesteś zazdrosna.” Pani: „Ale ze mną nie rozmawiasz.” On: „Bo z Tobą się nie da.” Pani się denerwuje i krzyczy. On: „Widzisz? To Ty jesteś problemem.” I w efekcie kompletnie ginie pierwotny problem. Proszę wracać do konkretnych zachowań, a nie walczyć o interpretację: „Nie mówię teraz o tym, czy jestem zazdrosna. Mówię o tym, że ważne informacje dotyczące Ciebie i naszej rodziny przekazujesz jej, a nie mnie.” „Nie zgadzam się, żeby ważne decyzje dotyczące naszej rodziny były podejmowane bez rozmowy ze mną.” „Nie będę rozmawiała, kiedy mnie wyśmiewasz albo nazywasz wariatką. Możemy wrócić do tematu, kiedy będziemy rozmawiać bez obrażania.” To są granice. Jego „nerwica” nie może być przypisywana Pani jako prosta wina Nawet jeśli Pani zachowania czasem zwiększają napięcie między Wami, nie można rzetelnie powiedzieć: „Jestem chory przez Ciebie.” Zaburzenia lękowe czy inne trudności psychiczne powstają zwykle z wielu czynników. Każdy dorosły odpowiada też za własne leczenie. Można powiedzieć: „Jeżeli czujesz się źle psychicznie, chcę, żebyś szukał pomocy. Nie zgadzam się jednak, żebyś robił ze mnie przyczynę całego swojego stanu.” Pani krzyk też warto potraktować poważnie — ale nie jako dowód, że jest Pani „toksyczna” Jeżeli długo czuje się Pani ignorowana, porównywana i prowokowana, może dojść do wybuchu. To nie oznacza, że krzyk jest dobrym sposobem komunikacji. Warto nad nim pracować, bo ostatecznie szkodzi również Pani. Ale ważne jest rozróżnienie: „Krzyknęłam i chcę nauczyć się reagować inaczej” to co innego niż: „Cały problem w naszym małżeństwie istnieje dlatego, że ja jestem wariatką.” Tego drugiego nie przyjmowałabym. Nie wiemy, czy mąż „specjalnie Panią prowokuje” Rozumiem, dlaczego Pani tak to odbiera, zwłaszcza jeśli dobrze zna Pani wrażliwość na temat kuzynki, a mimo to porównuje Was albo demonstracyjnie z nią rozmawia. Ale bez obserwacji nie stwierdzałabym jego intencji. Ważniejsze jest: niezależnie od tego, czy robi to celowo, efekt jest taki, że Pani czuje się upokarzana, wykluczona z małżeństwa i emocjonalnie destabilizowana. I właśnie o tym można rozmawiać. Zwróciłabym też uwagę na jego zachowanie przy groźbach odejścia Jeżeli mówi z uśmiechem: „odchodzę, wyprowadzam się”, to proszę nie błagać, nie przekonywać przez godzinę i nie wchodzić w panikę. Może Pani odpowiedzieć: „Jeżeli naprawdę podjąłeś decyzję o odejściu, porozmawiajmy spokojnie o konkretach. Jeżeli mówisz to po to, żeby mnie zranić albo wywołać reakcję, nie będę uczestniczyła w takiej rozmowie.” To odbiera takiemu komunikatowi funkcję straszenia. Bardzo ważna jest również Pani córka Jeżeli konflikty, wyśmiewanie, krzyk czy grożenie odejściem odbywają się przy dziecku, to warto zrobić wszystko, żeby nie wciągać jej w konflikt dorosłych. Nie należy pytać: „Po czyjej jesteś stronie?” „Widzisz, jaki tata jest?” Dziecko nie powinno zostać sędzią małżeństwa. Czy terapia par ma sens? Tak — jeżeli oboje chcecie pracować nad relacją i potraficie rozmawiać bez zastraszania, pogardy i przemocy. Tematami byłyby: granice wobec osób trzecich, kuzynka, podejmowanie decyzji, komunikacja, zazdrość, wcześniejsza kontrola z jego strony, i to, czy oboje jeszcze chcecie być małżeństwem. Ale jeżeli Pani jest poniżana, zastraszana, kontrolowana albo mąż wykorzystuje groźby odejścia do wywoływania lęku, najpierw wybrałabym konsultację indywidualną dla Pani. Dobrze byłoby też zapisywać sobie konkretne sytuacje: co się wydarzyło, co powiedział, co Pani odpowiedziała, jak wyglądała eskalacja. Nie po to, żeby stworzyć „akt oskarżenia”, tylko żeby Pani sama przestała gubić się w narracji: „Może przesadzam? Może rzeczywiście wszystko wymyślam?” Jeśli pojawia się coś więcej niż słowa Jeżeli mąż blokuje Pani wyjście, chodzi za Panią mimo żądania przerwania rozmowy, zabiera telefon, grozi, niszczy rzeczy, popycha albo Pani boi się jego reakcji, wtedy nie jest to już wyłącznie problem komunikacji. Wtedy priorytetem staje się bezpieczeństwo Pani i córki. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z kryzysami małżeńskimi, zazdrością, triangulacją, zdradą emocjonalną, porównywaniem partnerów, kontrolą i sytuacjami, w których jedna osoba zaczyna podważać własną ocenę rzeczywistości. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online. W Pani przypadku jako psycholożka zaczęłabym od uporządkowania tego, co rzeczywiście dzieje się pomiędzy Wami, a co jest już reakcją na wieloletnie napięcie i poczucie odrzucenia. Na Instagramie EMITBERG będziemy również omawiać tematy dotyczące triangulacji w związku, zdrady emocjonalnej, porównywania partnera z inną osobą, etykietowania „jesteś toksyczna” oraz tego, kiedy zazdrość jest problemem jednej osoby, a kiedy reakcją na realne przekraczanie granic. Najważniejsze: nie musi Pani udowodnić, że mąż i kuzynka „mają coś więcej”, żeby uznać, że obecny sposób funkcjonowania jest dla Pani krzywdzący. Już sam fakt, że jest Pani wykluczana z ważnych rozmów, porównywana i ośmieszana, zasługuje na poważne potraktowanie.

Dzień dobry, Poczucie odrzucenia i osamotnienia w małżeństwie może być szczególnie bolesne, zwłaszcza gdy bliska osoba okazuje innym więcej zainteresowania i zrozumienia. Zazdrość nie zawsze oznacza brak zaufania. Może również wynikać z osłabienia więzi, wcześniejszych doświadczeń lub poczucia zagrożenia relacji. Nie oznacza to jednak, że obawy dotyczące innej kobiety muszą być uzasadnione. Warto odróżnić konflikt małżeński od zachowań poniżających. Powtarzające się wyśmiewanie, upokarzanie i obwinianie mogą stanowić formę przemocy psychicznej. Choroba męża nie usprawiedliwia takich zachowań. Pomocna może być spokojna rozmowa: „Kiedy porównujesz mnie z inną kobietą i wyśmiewasz moje uczucia, czuję się odrzucona. Chciałabym, żebyśmy porozmawiali o naszej relacji bez wzajemnego oskarżania”. Konsultacja psychologiczna może pomóc Pani uporządkować emocje, wzmocnić poczucie własnej wartości i określić granice, niezależnie od decyzji dotyczących przyszłości małżeństwa. W małżeństwie można różnić się w ocenie sytuacji, ale nie powinno się tracić prawa do szacunku, godności i własnych uczuć. Z serdecznymi pozdrowieniami, Robert Jerzy Błaszczyk Psycholog