Mam 23 lata, nie mam dziewczyny, mam mało znajomych, wciąż mieszkam z rodzicami, nie mam nikogo ważn
Mam 23 lata, nie mam dziewczyny, mam mało znajomych, wciąż mieszkam z rodzicami, nie mam nikogo ważnego kto mógłby mi pomóc w dorosłym życiu. Czuję się samotny, nierozumiany przez innych, nieszczęśliwy. Czasami słucham lub oglądam na mediach społecznościowych jak moi koledzy i koleżanki mają jakby lepsze, kolorowe życie ode mnie, podróżują po świecie, znają języki obce, mają drugą połówkę, mają pracę. Czuję się z tego powodu jak nikt, jak cień. Nie potrafię w żaden sposób zaimponować komuś, mam wrażenie, że czuję się dziwakiem, kimś niepoważnym. Ostatni raz próbowałem znaleźć dziewczynę w gimnazjum, ale skończyło się to niestety na drwinach i upokorzeniach ze strony rówieśników. Z tego powodu od bardzo dawna nie szukam miłości, nie potrafię zagadać, a z drugiej strony jestem nieszczęśliwie zakochany. Czuję, że nigdy nie będę szczęśliwy. Również w tym roku kończę studia i czuję, że wszystko co najlepsze, najpiękniejsze w życiu młodego człowieka (imprezy, spotkania ze znajomymi, wyjazdy za granicę) umknęło obok mnie. Z powodu nauki, przejmowania się ocenami i życia pod dominacją moich bliskich. Nie wiem co mam robić, czuję że nic w moim życiu nie wyjdzie na lepsze. Żyję przeszłością, tym czego nie osiągnąłem, chwilami gdy mi dokuczano w szkole z różnych powodów. Niczego nie reprezentuję ze sobą. W wolnych chwilach piszę wiersze (jest to jedno z moich zainteresowań), przy których czuję się lepiej, bo wtedy wylewam swoje spostrzeżenia i uczucia wobec świata. Pragnę by ktoś je odkrył, ale nikt nie chce mnie docenić. Chciałbym by w moim życiu wreszcie było lepiej, bym nie musiał żyć w poczuciu wstydu, że jestem inny od reszty ludzi. Jak mogę wyjść z tego stanu? Proszę o pomoc