Mam 17 lat i od roku jestem w związku z 16 letnią dziewczyną. Chodzimy do jednej klasy i bardzo nam

Szanowny Panie,

chciałabym zaproponować Panu pewien eksperyment myślowy: bardzo proszę wyobrazić sobie, że z podobnym problemem zwraca się do Pana najlepszy przyjaciel - jakiej rady by Pan mu udzielił? Jak odniósł by się Pan do tego typu sytuacji?
Kolejny eksperyment dotyczy zmiany perspektywy czasowej - proszę przywołać obraz samego siebie za 10 lat, z pewnym doświadczeniem życiowym - jak spojrzy Pan wówczas na tę sytuację? Co Pan poczuje? Jakie myśli pojawią się w Pana głowie wobec tak odległej sytuacji?

Z treści Pana opowieści wynika, że w obecnej relacji doświadcza Pan notorycznego naruszania Pańskich granic. Pytanie brzmi - czy zostały one jasno wyartykułowane i czy zapowiedziane konsekwencje zostały wdrożone w życie? W temacie wyznaczania zdrowych granic polecam Panu ciekawą książkę "Dbałość" Nedry Glover Tawwab.

Oczywiste jest, że nie możemy w 100 procentach kontrolować poczynań drugiej osoby, jednak w zdrowym związku poziom zaufania powinien być na tyle wysoki, że kontrola okaże się bezcelowa. Z reguły działa ona wręcz odwrotnie do zamierzonego skutku - zmęczony kontrolą partner w końcu decyduje się na to o co zostaje oskarżany, wskutek bezradności i desperacji. Próba naruszenia prywatności partnerki - sprawdzanie jej telefonu, maila, portali społecznościowych bez uzyskania jej pozwolenia, nie wydaje się być optymalną strategią zaradczą, natomiast rozumiem, że nawarstwiające się kłamstwa i oszustwa doprowadziły Pana do takiej decyzji. Warto uważać aby zachowanie to nie przerodziło się w kompulsję (nawykowe rozładowywanie wewnętrznego napięcia poprzez podejmowanie czynności).

Proszę pamiętać, że pierwsze relacje romantyczne mogą w pewnym stopniu rzutować na nasze przyszłe doświadczenia, w związku z tym wskazane byłoby wyjście z zależności emocjonalnej od osoby, która nie jest w stanie zapewnić Panu minimum bezpieczeństwa, akceptacji i zwykłej ludzkiej uczciwości. Porównywanie Pana do chłopaka, z którym partnerka utrzymywała równoległą relację uważam za szczególnie okrutne zachowanie. Proszę pomyśleć czy obdarzając dziewczynę ogromnym kredytem zaufania nie przyzwala Pan pośrednio na bycie raz po raz wykorzystywanym i ranionym.

Po tak trudnym wydarzeniu jakim jest zawód miłosny będzie Pan potrzebował czasu na 'dojście do siebie' i odzyskanie zaufania do kobiet i ludzi w ogóle. Ważne jest unikanie generalizacji - zachowanie jednej osoby nie świadczy o średniej populacyjnej - piszę to dlatego, aby uchronić ewentualną przyszłą sympatię przed ponoszeniem konsekwencji za zaniedbania poprzedniczki. Jeżeli ma Pan ochotę popracować nad swoim poczuciem własnej wartości polecam Panu np. warsztaty z treningu umiejętności społecznych lub materiały na ten temat. Pomocne mogą okazać się również książki: "6 filarów poczucia własnej wartości" N. Branden, "Czułość" dr Sophie Mort (szczególnie rozdział o stylach przywiązania - możliwe, że ze względu na swój styl przywiązania, np. lękowy, ma Pan tendencje do wchodzenia w związki z osobami które prezentują np. styl unikający, czy w inny typ związku opartego na tzw. koluzji). Polecam Pana uwadze również koncepcję trójkątu dramatycznego Karpmana - i role jakie obierają partnerzy w niezdrowych relacjach: kat, ofiara oraz ratownik oraz sposoby wychodzenia z poszczególnych ról. Również na platformie YouTube znajdzie Pan sporo kontentu na temat wychodzenia z trudnych, toksycznych relacji. Zasada numer jeden dotyczy skupienia się na sobie i rozwijaniu własnych zasobów w 4 obszarach życia: ciało (sen, dieta, ćwiczenia, dbałość o emocje), osiągnięcia (nauka, praca, dbanie o przestrzeń w miejscu zamieszkania), kontakt (relacje z rodziną i przyjaciółmi), przyszłość / sens życia (duchowość, planowanie przyszłości, wyznaczanie sobie realistycznych celów). Proszę szczególnie zadbać o swoje zdrowie psychiczne, gdyż jest to kapitał, którego nie warto trwonić. Zamartwianie się i natłok negatywnych myśli może wskazywać na podwyższony poziom lęku, a ten, utrzymujący się przez dłuższy czas może doprowadzić do zaburzeń lękowych i ataków paniki. Warto wypróbować trening autogenny Schultza i poczytać o weryfikowaniu automatycznych negatywnych myśli np. w książce "Umysł ponad nastrojem" Padesky, Greenberger. W razie narastających trudności wskazany jest kontakt ze specjalistą zdrowia psychicznego: psychologiem, psychiatrą lub psychoterapeutą, ewentualnie można skorzystać z telefonu zaufania dla młodzieży. Proszę pamiętać, że o ludziach znacznie dobitniej świadczą czyny, a nie słowa (odsyłam do książki "Jak nie dać sobą manipulować" Christel Petitcollin). Każdy ma prawo do popełnienia błędu, jednak błąd powtarzany wielokrotnie może przekształcić się w szkodliwy nawyk.

„Uważaj na myśli, przechodzą w słowa. Uważaj na słowa, przechodzą w czyny. Uważaj na czyny, przechodzą w nawyki. Uważaj na nawyki, przechodzą w charakter. Uważaj na charakter, kreuje przeznaczenie.”
– Lao Tzu

Życzę Panu wszystkiego dobrego i łączę wyrazy szacunku,

OBiałek

To co Pan napisał jest bardzo smutne i zrozumiałe,że Pan już nie wie co zrobić i jak się zachować. Rzeczywiście jako młody człowiek,może Pan się zagubić w tych kłamstwach. Pana partnerka przekroczyła wszystkie Pana granice. Myślę,że warto zapisać się na konsultację u psychoterapeuty i porozmawiać bezpośrednio o tym na spotkaniu. Wtedy zrozumie Pan na czym polega zdrowa relacja! W miłości nie ma zdrad, jest zaufanie, wzajemny szacunek, prawidłowa komunikacja i dużo radości w byciu ze sobą. Brakuję mi tego wszystkiego ze strony Pana partnerki. Pan obecnie nie jest w zdrowej relacji. Proszę zadbać o siebie.

Cześć! Przede wszystkim – brawo za odwagę w opisaniu swojego problemu. To wymagało siły, a szukanie pomocy to już pierwszy krok ku poprawie.

Widać, że bardzo się starasz w tej relacji, ale jednocześnie przeżywasz wiele trudnych emocji przez zachowanie dziewczyny. To, co teraz czujesz – smutek, żal, złość – jest całkowicie naturalne. Kiedy ktoś nas okłamuje i rani, zaczyna brakować podstawowego zaufania, a związek bez tego jest trudny do utrzymania. Możliwe, że starałeś się kontrolować jej kontakt z kolegą, aby odbudować poczucie bezpieczeństwa, ale niestety, jeśli ktoś przekracza nasze granice i nie szanuje ich, nawet najsilniejsze starania mogą nie wystarczyć.

Spróbuj przemyśleć, czego naprawdę potrzebujesz i co jest dla Ciebie ważne w tej relacji. Czasem może pomóc rozmowa z zaufaną osobą, dorosłym lub psychologiem, bo wsparcie i spojrzenie z zewnątrz daje perspektywę. Zastanów się też, czy ten związek naprawdę przynosi Ci radość i poczucie bezpieczeństwa, czy raczej sprawia, że czujesz się coraz gorzej.

Pamiętaj – zasługujesz na związek, w którym będziesz czuł się kochany, szanowany i traktowany z troską. Jeśli tego brakuje, masz prawo o siebie zadbać, nawet jeśli oznacza to trudne decyzje.

To, co opisujesz, brzmi jak bardzo trudna i bolesna sytuacja. Przede wszystkim chcę Ci powiedzieć, że Twoje uczucia są całkowicie zrozumiałe – czujesz się zraniony, oszukany i zagubiony. Masz do tego pełne prawo.

Kilka rzeczy, które warto przemyśleć:
1. Związek powinien dawać Ci poczucie bezpieczeństwa i szacunku
Jesteś w swoim pierwszym związku i bardzo się starasz, ale miłość to nie tylko poświęcenie jednej strony – obie osoby muszą dbać o siebie nawzajem. Twoja dziewczyna wielokrotnie złamała Twoje zaufanie i nie okazuje szacunku dla Twoich uczuć. Mówiąc wprost – jej zachowanie nie jest fair wobec Ciebie.

2. Zdrada i kolejne kłamstwa – czy to da się naprawić?
Zaufanie to fundament związku. Jeśli ktoś zdradził, a potem nadal oszukuje, tworzy tajne konta, łamie ustalone zasady i porównuje Cię do innego chłopaka – to nie są oznaki prawdziwej skruchy. Chciałeś dać jej szansę, ale czy ona faktycznie stara się naprawić swój błąd?

3. Ty też masz prawo do granic i szacunku
To normalne, że chcesz, aby Twoja dziewczyna była lojalna i nie raniła Cię kontaktami z osobą, z którą Cię zdradziła. Jej potrzeba „bycia w kontakcie” z tamtym chłopakiem kosztem Twojego samopoczucia pokazuje, że nie traktuje Twoich uczuć poważnie.

Dziękuję Ci za zaufanie i za to, że podzieliłeś się swoją historią. Wiem, że musiało to być dla Ciebie bardzo trudne – zwłaszcza jeśli od dawna trzymasz to wszystko w sobie i nie masz z kim o tym porozmawiać.

To, co opisujesz, to nie jest tylko „zwykły problem w związku”. To sytuacja, w której jesteś raniąco traktowany, a Twoje uczucia, potrzeby i granice są ignorowane. Zasługujesz na szacunek, szczerość i bezpieczeństwo emocjonalne – niezależnie od tego, ile masz lat i jak bardzo kogoś kochasz.

Wybaczyłeś zdradę, stworzyłeś plan odbudowy zaufania – wykazałeś się ogromną dojrzałością i gotowością do walki o tę relację. Ale relacja to zawsze wysiłek dwóch osób. Nie da się budować zaufania, jeśli druga strona je ciągle łamie, kłamie, ukrywa kontakty, a potem mówi, że chce wrócić do tego „jak było wcześniej”, jakby nic się nie stało.

To, że płaczesz, że czujesz się bezradny – to naturalna reakcja na emocjonalny chaos i poczucie niesprawiedliwości. Twoje emocje są w pełni uzasadnione. I bardzo ważne: nie ma wstydu w tym, że jesteś zraniony. To nie Ty zrobiłeś coś złego.

Pamiętaj, że:

miłość to nie tylko uczucia – to też szacunek, lojalność i uczciwość,

związek nie powinien boleć cały czas – a jeśli boli, trzeba się zastanowić, czy nie tracisz siebie, próbując uratować coś, co rani,

masz prawo odejść, nawet jeśli wciąż ją kochasz – bo miłość do drugiej osoby nie może być ważniejsza od miłości do siebie samego.

Nie musisz już dalej znosić tego sam. Jeśli masz zaufaną osobę – bliskiego przyjaciela, kogoś dorosłego, szkolnego psychologa – porozmawiaj. Wsparcie naprawdę pomaga.

Jeśli chcesz – możesz też skontaktować się z psychologiem młodzieżowym lub skorzystać z telefonów zaufania, np.:
116 111 – Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży (czynny codziennie, bezpłatnie, anonimowo).

Twoje uczucia się liczą. Ty się liczysz.

Trzymaj się mocno,

Bardzo mi przykro, że Cię to spotkało. To, co piszesz, jest tematem z jakim można się zgłosić na psychoterapię. Jeśli chciałbyś mojego wsparcia i pomocy, abyś mógł lepiej zrozumieć siebie, swoje reakcje i potrzeby w tej relacji (bez oceniania, z ciekawością i ciepłą uważnością), zapraszam Cię serdecznie na sesję.