Dzień dobry, nie wiem już co robić. Jestem z moją żoną od 24 lat, z czego 8 lat po ślubie oboje jest

Dzień dobry, bardzo mi przykro, że przechodzi Pan przez tak trudny okres. Pana opis sytuacji jest niezwykle bolesny i pełen emocjonalnego cierpienia. To, co Pan czuje – poczucie bycia poza systemem domowym, ciągła krytyka, brak szacunku i lęk o przyszłość – jest w pełni zrozumiałe w obliczu tego, co Pan opisuje.

Pana myśli o wypadku, choć przerażające, są często ekstremalnym wyrazem wyczerpania, bezradności i desperackiej potrzeby zmiany oraz przerwania tego emocjonalnego bólu.
To, co Pan opisuje, sugeruje, że w Państwa małżeństwie i systemie rodzinnym dzieje się coś znacznie poważniejszego niż tylko "gorszy okres".

Niewyrażona Trauma: Wspomniał Pan o stracie pierwszej ciąży i tym, że żona tego nieuporządkowała. Nierozwiązana żałoba, trauma lub depresja poporodowa (nawet opóźniona) może mieć ogromny wpływ na jej funkcjonowanie, relacje z Panem i emocjonalną regulację. Często krytyka i złość są mechanizmem obronnym lub próbą kontroli w obliczu wewnętrznego chaosu.

Brak Szacunku i Przemoc Emocjonalna: Ciągła krytyka, stawianie Pana "poza systemem", wyzwiska i brak szacunku do Pana zdania wychowawczego to formy przemocy emocjonalnej. Co gorsza, to zachowanie jest modelowane dla Państwa córki, która zaczyna je replikować. To jest bardzo poważne i wymaga natychmiastowego zajęcia się tym.

Alienacja Rodzicielska: Pana obawa, że żona zrobiłaby wszystko, by córka Pana znienawidziła, dotyka kwestii alienacji rodzicielskiej. Jest to realny problem, który może pojawić się w trakcie rozstania, gdy jeden z rodziców aktywnie podważa autorytet i więź drugiego rodzica z dzieckiem.
Ponieważ żona konsekwentnie odmawia terapii par, pierwszym i najważniejszym krokiem jest terapia indywidualna dla Pana.

To, co może pan zrobić:
Zacznąć Terapię Indywidualną: Terapeuta pomoże Panu przepracować lata bycia krytykowanym, odzyskać poczucie własnej wartości i nauczyć się stawiać zdrowe granice.

Ustalić Granice Zmęczenia: Kiedy żona zaczyna Pana obrażać (mówi "wypierdalał" itp.), Pan ma prawo przerwać rozmowę. Można powiedzieć spokojnym, ale stanowczym tonem: "Nie będę kontynuował tej rozmowy, dopóki będziesz mnie obrażać. Wrócę do tego, kiedy będziesz gotowa rozmawiać z szacunkiem." i odejść. To nie jest ucieczka, to jest obrona własnej godności.

To, że córka powtarza słowa mamy, jest sygnałem alarmowym, że Pan musi stać się aktywnym modelem innego, zdrowego zachowania.

Reagować Natychmiast i Konsekwentnie: Kiedy córka mówi, że jest Pan "głupi", proszę zareagować stanowczo i bez złości: "W naszym domu nie mówimy tak do nikogo. Mówienie tak do taty jest niegrzeczne. Wiem, że mama tak mówi, ale ja tego nie akceptuję. Możesz być zła, ale musisz używać innych słów."

Budować Waszą Przestrzeń: Niezależnie od żony, warto stworzyć rytuały tylko dla Was dwojga. Może to być cotygodniowe wyjście na plac zabaw, wspólne czytanie, budowanie z klocków. To są momenty, które budują Waszą więź i pokazują córce, że jest Pan ważnym, bezpiecznym i kochanym rodzicem.

Musi Pan zacząć rozważać, jaka przyszłość będzie dla Pana i córki najlepsza. Pana propozycja, by zostać z dzieckiem przy jednoczesnej akceptacji wszystkich wymagań żony, jest próbą ratowania małżeństwa kosztem samego siebie – na dłuższą metę to nie zadziała.

Zbieranie Dowodów: Jeśli obawia się Pan, że żona utrudni Panu kontakt z córką po rozstaniu, proszę zacząć dokumentować swoje zaangażowanie w życie córki (zdjęcia, wiadomości, kalendarz wspólnych aktywności). W kontekście potencjalnego rozwodu, Pana rola jako zaangażowanego ojca jest kluczowa.

Konsultacja Prawna: Warto umówić się na jedną, niezobowiązującą konsultację z prawnikiem specjalizującym się w prawie rodzinnym. Prawnik wyjaśni Panu prawa rodzicielskie, możliwości uzyskania opieki naprzemiennej (lub szerokich kontaktów) i jak chronić się przed alienacją, niezależnie od tego, czy zdecyduje się Pan na rozstanie teraz, czy później. Sama wiedza daje poczucie bezpieczeństwa.

Pana życie jest cenne, a Pan zasługuje na szacunek i miłość. Nie może Pan kontrolować tego, co robi żona, ale może Pan kontrolować to, co Pan robi dla siebie i jak reaguje.

Pozdrawiam serdecznie

Dzień dobry,
przede wszystkim - dziękuję za odwagę, by o tym napisać. To, co opisujesz, to głęboka samotność w związku, poczucie niewidzialności i systematyczne podważanie Twojej wartości jako partnera i ojca. To ciężar, którego nikt nie powinien dźwigać w milczeniu. Jesteś w pozycji "kozła ofiarnego" w systemie rodzinnym. W psychologii rodzinnej istnieje pojęcie triangulacji - kiedy napięcie między dorosłymi jest "rozładowywane" przez obarczanie jednej osoby winą za wszystko. Ty stałeś się tym "wentylem bezpieczeństwa". Córka uczy się tego wzorca - widzi, że mama może Cię krytykować, więc ona też może. Twoja żona prawdopodobnie nie przetrawiła traumy straty ciąży. Twoje myśli o wypadku to sygnał alarmowy
To nie jest "głupie" - to znak, że Twój umysł desperacko szuka wyjścia z nie do zniesienia sytuacji. Nie chcesz umrzeć - chcesz, żeby ten ból się skończył. To różnica. Ale to jest moment, kiedy trzeba działać. Znajdź dla siebie wsparcie psychologiczne - nie terapię par, ale SWOJĄ terapię. Potrzebujesz przestrzeni, gdzie Ty będziesz widziany i wysłuchany.

Dzień dobry. Brzmi to tak, jakby czuł się Pan w domu odsunięty i stale oceniany — to bardzo osłabia i łatwo wtedy, by każda drobnostka kończyła się konfliktem. Na dziś warto wprowadzić proste, stałe zasady: „nie mówimy do siebie w obraźliwy sposób, wracamy do rozmowy, gdy oboje mamy spokojniejszy ton”, a gdy zaczyna się licytacja, przerwać i umówić się na powrót do tematu. Dobrze też zadbać o spokojny, regularny czas tylko z córką, w którym jest Pan dla niej dostępny i życzliwy — to równoważy klimat domu i modeluje inny język. W rozmowach z żoną proszę trzymać się konkretu i komunikatów „ja”: „kiedy słyszę krytykę, czuję się bez znaczenia; potrzebuję krótkich ustaleń i jasnych próśb”. W tle mogło zostać dużo nieprzeżytej z żoną żałoby po pierwszej ciąży, samo nazwanie tego - czasem obniża poziom napięcia, warto o tym porozmawiać z żoną, o jej przeżyciach. Jeśli ma Pan wrażenie, że grunt pod nogami się osuwa, proszę rozważyć konsultacje z psychologiem dla siebie — to pomaga podnieść poczucie własnej wartości, urealnić granice i nie brać całego ciężaru winy na siebie. Na co dzień może Pan notować najtrudniejsze sytuacje (co je poprzedza, co pomaga je wyciszyć) i wracać do nich zżoną, aby porozmawiać o wzajemnych oczekiwaniach i drogach powrotu do siebie po kłótniach. Nawet małe, powtarzalne kroki potrafią stopniowo zmienić sposób, w jaki się do siebie odzywacie i jak Pan siebie widzi w tym związku. Pozdrawiam serdecznie. Monika Bała

Witam. To, co Pan opisuje, jest bardzo trudną i bolesną sytuacją — żyje Pan w relacji, w której nie doświadcza Pan szacunku, wsparcia ani poczucia bezpieczeństwa. Z Pana słów wynika, że od dłuższego czasu jest Pan emocjonalnie odsuwany, krytykowany i poniżany, a także pozbawiany wpływu na wychowanie dziecka. To naturalne, że czuje Pan bezsilność, zmęczenie i coraz większy lęk o to, co będzie dalej.
Z opisu widać, że żona prawdopodobnie zmaga się z nierozwiązanym żalem po stracie pierwszej ciąży oraz z dużym napięciem i potrzebą kontroli — szczególnie wokół zdrowia córki. Nie usprawiedliwia to jednak sposobu, w jaki Pana traktuje. Stała krytyka, obelgi i izolowanie Pana z życia rodzinnego to formy przemocy emocjonalnej.
W tej sytuacji warto, by Pan poszukał wsparcia dla siebie — rozmowa z psychologiem lub terapeutą pomoże Panu odzyskać równowagę, zrozumieć, jak stawiać granice i jakie kroki może Pan podjąć dalej. Nawet jeśli żona nie chce terapii, Pan ma prawo zadbać o siebie i o relację z córką.
Pozdrawiam serdecznie,
mgr Elżbieta Kosik

Dzień dobry,
z informacji jakie Pan podał warto skorzystać z pomocy specjalisty tzn. moim zdaniem należało by przepracować kwestię straty pierwszej ciąży, która zarówno Pana małżonkę oraz Pana bardzo dotknęła. Odnosząc się natomiast do relacji jakie panują pomiędzy Państwem to należy skorzystać z terapii czy to w formie 1:1, czy też uczestnicząc wspólnie. Nawet terapia rodzinna byłaby wskazana.
Warto zaznaczyć, że córka obserwując zachowania Pana żony wobec Pana zaczyna ją naśladować. W dorosłym życiu Pana córka może mieć problemy w relacjach partnerskich, ponieważ nie będzie miała przekazanych prawidłowych wzorców i nie będzie umiała okazać szacunku swojemu partnerowi.
Warto ustabilizować Państwa relacje, aby dziecko "wyniosło" z domu prawidłowy obraz rodziny oraz relacji.
Pozdrawiam i życzę wszystkiego dobrego.

Z Pana opisu wynika, że od dłuższego czasu doświadcza Pan zachowań, które mają charakter przemocy psychicznej: poniżania, wyzwisk, obwiniania o drobnostki, ignorowania Pana roli jako ojca oraz podważania Pana wartości. Nawet jeśli wynika to z bólu, lęku i nieprzepracowanej traumy po utracie pierwszej ciąży, skutkiem jest realne krzywdzenie Pana i zaburzenie funkcjonowania całej rodziny.

Bardzo niepokojące jest to, że córka zaczyna powtarzać wobec Pana takie same zachowania. Dziecko, które widzi brak szacunku wobec jednego z rodziców, uczy się, że taki sposób traktowania jest dopuszczalny. Może to prowadzić do utrwalenia wzorca, w którym mężczyzn postrzega się jako mniej ważnych i mniej zasługujących na szacunek. Taka sytuacja osłabia także jej poczucie bezpieczeństwa, ponieważ dziecko potrzebuje widzieć, że oboje rodzice są traktowani z godnością i wzajemnym szacunkiem. Gdy ta równowaga zostaje zaburzona, dziecko chłonie chaos i napięcie, które mogą wpływać na jej przyszłe relacje.

Pojawiające się u Pana myśli rezygnacyjne są już sygnałem niebezpiecznego przeciążenia emocjonalnego. Tego rodzaju myśli pojawiają się wtedy, gdy człowiek funkcjonuje na granicy swoich możliwości i pilnie potrzebuje wsparcia. To reakcja na chroniczny stres i długotrwałe poczucie bezradności, a nie świadectwo słabości.

Na tym etapie najważniejsze jest zadbanie o swoje zdrowie psychiczne oraz o dobro córki. Warto rozpocząć indywidualną terapię, aby odzyskać jasność, granice i poczucie wpływu. Propozycja terapii par była z Pana strony bardzo dojrzała, ale jeśli żona nie jest gotowa na współpracę, praca indywidualna jest konieczna. Pozwoli lepiej zrozumieć sytuację, wzmocnić siebie i przygotować się do dalszych decyzji, które będą chronić zarówno Pana, jak i dziecko.

To, czego Pan doświadcza, nie jest Pana winą. Długotrwałe życie w krytyce i braku szacunku niszczy nawet bardzo silnego człowieka. Ma Pan prawo do spokoju, szacunku i partnerskiej relacji, a córka ma prawo widzieć ojca traktowanego z godnością. Warto podjąć działania teraz, zanim przeciążenie emocjonalne stanie się jeszcze głębsze.

Szanowny Panie,

z Pana wypowiedzi, wywnioskować można, ze bardzo zależy Panu na dobrej, bliskiej i pełnej zrozumienia relacji z żoną. Każdy związek przeżywa bowiem trudności, zwłaszcza po tylu latach i zwłaszcza w obliczu tak trudnych przeżyć. Czasem takie przeżycia wzmacniają relację, czasem ją osłabiają, a czasem przekierowują uwagę na inne obszary wspólnego życia, np. na dzieci lub pracę.
Z samej wiadomości trudno określić, co dokładnie jest powodem takiej sytuacji. Być może jest coś, co można zrobić inaczej, by Wasza relacja odbudowała się i była pełna szczerej rozmowy i zrozumienia.
Poszukiwanie rozwiązań to dobra droga, dlatego zachęcam do osobistej rozmowy ze specjalistą, by wesprzeć Pana w bardziej skutecznych i praktycznych sposobach rozmowy, a przede wszystkim odbudować w Panu wiarę w siebie. Często partnerzy widząc zmianę w nas samych, w naszym zachowaniu, czy podejściu do problemów, bardziej odważnie zaczynają się przyglądać także sobie, a stąd już bliżej do wzajemnego porozumienia. Zapraszam serdecznie na spotkanie. Jolanta Fila-Szyling