Pytania pacjentów (32)

Jeśli błahostki wyprowadzają z równowagi, to świadczy to o obniżonej odporności na stres. Czyli jest coś, co Panią obciąża i sprawia, że brakuje Pani siły na radzenie sobie z codziennością. Innymi słowy... Więcej

Zadał Pan pytanie "jak odblokować swoje emocje" - czyli ma Pan intuicję, że głębsze emocje w Panu są ale nie czuje ich z powodu zablokowania. Co więcej ma Pan odczucie, że to zablokowanie jest od dawna,... Więcej

To, jest normalne, że dwie osoby mają różne wyobrażenia życia i niczyja w tym wina. W każdym związku prędzej czy później dojdzie to konfliktu, w którym jedna osoba chce czegoś a druga czegoś zupełnie... Więcej

To niepokojące i może świadczyć o trudnościach partnera z radzeniem sobie ze stresem. Picie na rozluźnienie to droga do uzależnienia.
Pytanie czy brak pociągu seksualnego to efekt tego, że coś się... Więcej

Jesteście zgodni, co do tego, że Pana dziewczynie przydałaby się pomoc psychologiczna, która pozwoliłaby jej uporządkować swoje emocje, zmniejszyć stres wynikający z wysokich wymagań jakie sobie stawia... Więcej

Być może kluczem do odpowiedzi dlaczego te relacje nie wychodzą jest to, co Pani napisała w tym miejscu: "cierpię na depresję od kilku lat. Pomimo tego, uważam że jestem pocieszną osobą, która nie... Więcej

Tak, to zdecydowanie jest możliwe, że picie piwa zniszczyły zdrowie Pani męża i wasz związek. Myślę, że warto, żeby Pani zainteresowała się tematem alkoholizmu i rozeznała czy przypadkiem ten problem... Więcej

Wygląda na to, że decyzja o zakończeniu terapii mogła być przedwczesna. Tak, ten stan może mieć związek zarówno z depresją jak i z wyprowadzką z domu. Zresztą obie te sprawy mogą być ze sobą powiązane... Więcej

Tu mamy najprawdopodobniej temat konfliktu pomiędzy Panią a mężem, który nie został nazwany. Widać tylko jego objawy - nieuzasadnione pretensje (o alimenty), czepianie się różnych rzeczy, odrzucanie... Więcej

Płacz to jest ekspresja emocji i jeśli chce się "coś z tym zrobić" to trzeba zacząć od tego, żeby zrozumieć, te emocje, które się płaczem wyrażają. Co dokładnie się dzieje, kiedy się żegnacie. Jakie... Więcej

To brzmi jakby bóle były pochodzenia emocjonalnego - psychosomatyczne. Bo jeśli coś boli i przechodzi w wyniku jakiejś czynności z tym bólem niezwiązanej, to raczej mamy do czynienia z nerwicą natręctw... Więcej

Dzień dobry, jedno wiadomo, że ona nie ma jednoznacznej decyzji odnośnie waszej relacji. Sytuacja zmienia się jak w kalejdoskopie, z dnia na dzień i dziś może być źle, jutro dobrze a potem znów źle.... Więcej

Tu jest temat trudności z przyjęciem odmowy. Tłumaczenia mogą pomóc, ale nie niekoniecznie przełożą się na to, że on spokojnie odmowę przyjmie. Czasem człowiek może wszystko dobrze rozumieć, jakie... Więcej

Tak, to był toksyczny związek, jakiś rodzaj uzależnienia od partnera. Trudno teraz byłoby określić na ile to, co się działo było efektem zaburzenia osobowości, a na ile jego uzależnienia i konsekwencji... Więcej

Może po prostu, on chciał seksu i jak dostał informację, że z Pani strony jest inaczej, to przestał się angażować. To nie musi znaczyć, że Pani zrobiła coś źle, tylko, że macie różne cele i dążycie w różnych kierunkach.

Pytanie, czy w ogóle warto tak się na nim skupiać, skoro tworzy takie dziwne, nie jasne sytuacje. Mniej istotne dlaczego tak robi, a bardziej istotne jak się z tym czujesz. Czy chcesz rozwijać relację, w której ktoś tworzy tak wiele niewiadomych. Z tego co pamiętam, to on się zdystansował, gdy nie byłaś zainteresowana seksem. Bardzo możliwe, że to oznaczało dla niego, że chcecie różnych rzeczy i że w takim razie ta relacja nie ma dla niego sensu, choć nadal lubi na Ciebie patrzeć. Patrzy więc ale nic nie robi, żeby się zbliżyć. To jedna z możliwości i żeby wiedzieć na pewno, trzeba by go zapytać, czego on chce i co oznaczają te spojrzenia, jakie Ci śle. Być może wtedy się czegoś dowiesz, tylko pytanie czy warto tak to drążyć i czy takie podchody, spełniają Twoje kryteria dobrej relacji.

Problem polega na tym, że twoja uwaga jest nieustannie skupiona na czymś, co jest poza Tobą, poza twoją kontrolą. To sprawia, że umykają Ci te rzeczy, które są w granicach twojego wpływu na sytuację. Na co możesz mieć wpływ? Na to, co się dzieje między Wami kiedy on jest obok, kiedy jest w domu, kiedy jesteście razem. To jest przestrzeń, w której Ty możesz budować tę relację, wzmacniać więzi. Ta więź, która jest tu i teraz, jest też "lustrem", w którym odbija się rzeczywistość, która jest poza Twoją kontrolą - praca, spotkania integracyjne, ukryte korespondencje itp. Kiedy jesteś emocjonalnie blisko tu i teraz jesteś w stanie też wyczuć, czy Twój mąż jest "w porządku" czy nie. Bo kiedy ludzie są blisko a ktoś zaczyna, robić coś wbrew tej bliskości to można to odczuć od razu i rzeczowo o tym mówić. Emocjonalna bliskość pozawala ocenić prawdziwość relacji. U Was ta bliskość jest zablokowana. Trochę Ciebie nie ma w tej relacji. Masz większy kontakt ze swoimi wyobrażeniami zdrady, niż realnie z mężem. Nie mówię, że Twój mąż jest na pewno w porządku, być może nie jest ale żebyś Ty mogła to ocenić, to potrzebowałabyś zaryzykować i emocjonalnie zaangażować się w relację z mężem. Być z nim tu i teraz. Nie tak, że on jest TU, a Ty myślami jesteś TAM, na wyobrażonej imprezie jego z jakąś kobietą. Tak się nie spotkacie, a jak się nie spotkacie to Ty nie zyskasz pewności, co jest między Wami i będziesz trwać w zawieszeniu pomiędzy byciem z nim a rozstaniem.
Co z tym zrobić? Tu potrzeba wejść w swoje lęki i ich źródła. Być może wrócić do tematu tamtej korespondencji, może pójść na terapię dla par, żeby ktoś pomógł Wam odkryć, co tak naprawdę dzieje się między Wami. Masz trzy możliwe drogi przed sobą: 1. nic nie zmienić i trwać, w tym co jest. 2. rozstać się i dalej żyć w niepewności, czy nie rozwaliłaś dobrego małżeństwa 3. przekonać się jak jest z Wami naprawdę i wtedy podjąć decyzję czy zostać czy odejść. Pierwsze dwie opcje to jest uleganie swoim lękom, co dziś się wydaje łatwiejsze ale będzie trudniej w przyszłości. Trzecia opcja to jest inwestycja na przyszłość - dziś trudniej ale daje szansę na dobrą przyszłość (niezależnie czy przetrwacie, czy skończy się to rozstaniem). Tu psycholog-psychoterapeuta powinien być pomocny.

Biorąc pod uwagę emocjonalność starszej pani, to tak, to jest normalne. Z wiekiem bywa, że kobiety stają się bardziej lękliwe, szczególnie jeśli też mają taką gotowość do bycia w lęku przez całe życie. To, oczywiście nie oznacza, że nie możesz się spotykać z kim chcesz, jeśli jesteś dorosłą osobą - pracujesz, więc chyba jesteś :).
Tu przydałoby się dużo pewności siebie i masa cierpliwości ale nie dzieje się nic szczególnie dziwnego.

To nie jest niczym dziwnym, że czujesz się przeciążony i zagubiony - stawiasz sobie wysokie wymagania i jednocześnie twoje podejście do samego siebie przekreśla twoje szanse spełnienia ich. Uznajesz, że na miłość i szacunek będziesz zasługiwał dopiero jak osiągniesz pewien status. Niestety to tak nie działa. To nie jest tak, że musisz osiągnięciami zasłużyć na miłość i szacunek. Jest dokładnie odwrotnie jak masz taki stosunek do siebie, że sam sobie dajesz miłość i szacunek, to za tym idzie zdolność do osiągania ambitnych celów. Najpierw potrzebujesz wierzyć w siebie i z tego dopiero masz energię i moc do osiągania ambitnych celów i budowania fajnych relacji z innymi. Ty próbujesz odwrócić tę naturalną kolejność, uważasz, że pewność siebie jest efektem osiągnięć. Nie jest tak, jak jej nie masz dziś, to nadal jej mieć nie będziesz nawet osiągając sukcesy. Jak ktoś nie ma pewności siebie, to nie jest w stanie uznać swojego sukcesu za sukces. Sukces bez pewności siebie, to źródło lęku. Poczucia, że się oszukuje i że sukces jest przypadkowy, że ludzie Cię lubią, bo nie wiedzą jaki jesteś naprawdę.
Rozwiązaniem w twojej sytuacji jest praca nad tym, aby podejść do siebie pozytywnie. Już dziś docenić siebie. Zamiast porównywać się z innymi zobaczyć siebie w pozytywnym świetle.
Odpowiedź jak to dokładnie zrobić, możesz znaleźć w pracy z psychologiem, psychoterapeutą, bo tego rodzaju zmiany, to jest głębszy proces. Bo to jak do siebie podchodzisz, nie wzięło się znikąd, stoi za tym jakaś historia, jakieś doświadczenie. Lubienie siebie nie przyjdzie samo z siebie i nie przyjdzie z zewnątrz, możesz je wypracować a terapeuta lub psycholog mogą Ci w tym pomóc

Trzeba by się przyjrzeć, skąd się bierze odczucie, że nie powinniście być razem - co takiego dzieje się w związku, że bycie razem jest nie możliwe. Jakie fakty za tym przemawiają. To, że różnicie się w pewnych kwestiach to jest naturalne dla każdego związku. Nigdy nie ma 100% zgodności. Istotne jest nie to, czy się różnicie tylko to, czy potraficie żyć spokojnie z tymi różnicami. Czy potraficie się nawzajem akceptować i wspierać mimo tych różnic. Jest możliwe, że lęk jest sygnałem głębszego problemu, który nie wynika z konkretnych sytuacji a jest elementem Pani emocjonalności. To może być lęk przed konfliktem, przed odrzuceniem, bliskością... to by wymagało głębszej analizy, w której mógłby pomóc psycholog/psychoterapeuta