Skąd wiedzieć kiedy warto walczyć o związek a kiedy odpuścić? Partner bardzo mnie kocha, zazwyczaj t

Trzeba by się przyjrzeć, skąd się bierze odczucie, że nie powinniście być razem - co takiego dzieje się w związku, że bycie razem jest nie możliwe. Jakie fakty za tym przemawiają. To, że różnicie się w pewnych kwestiach to jest naturalne dla każdego związku. Nigdy nie ma 100% zgodności. Istotne jest nie to, czy się różnicie tylko to, czy potraficie żyć spokojnie z tymi różnicami. Czy potraficie się nawzajem akceptować i wspierać mimo tych różnic. Jest możliwe, że lęk jest sygnałem głębszego problemu, który nie wynika z konkretnych sytuacji a jest elementem Pani emocjonalności. To może być lęk przed konfliktem, przed odrzuceniem, bliskością... to by wymagało głębszej analizy, w której mógłby pomóc psycholog/psychoterapeuta

Dziękuję za to pytanie i za odwagę, z jaką dzieli się Pani swoimi rozterkami. To wcale nie jest łatwe, zwłaszcza gdy dotyczą one kogoś, kto w Pani przekonaniu jest dla Pani dobry.

Zwróciłam uwagę na pewien szczegół: lęk zdawał się pojawiać wtedy, gdy okazywało się, że zgadzacie się, czyli gdy teoretycznie znikał „powód" do lęku. To może być ważny trop. Może to sugerować, że obawia się Pani zaufać partnerowi Pani i w momencie, gdy nie ma różnic poglądów, strach przed bliskością, a może nawet narasta lęk przed popełnieniem błędu.

Mam wrażenie, że pod tym może kryć się lęk głębszy niż o ten konkretny związek, na przykład dotyczący zaufania, czy też przekonanie, że nie jest się dobrą osobą, gdy słucha się siebie lub wybiera proste rozwiązania.

Może dzisiaj zamiast pytać „zostać czy odejść" być może warto zadać sobie dwa inne pytania:
1) czego się boję, jeśli zaufam temu uczuciu? 
2) czego się boję, jeśli mu nie zaufam?
Odpowiedzi czasem pokazują, czy trzyma Panią bardziej miłość, czy lęk, a to mogą być dwie różne podstawy decyzji.

Zachęcam, żeby nie podejmowała Pani decyzji już dzisiaj. Chciałabym jeszcze zaproponować jedną myśl do rozważenia: słuchanie siebie nie musi być egoizmem lub wybieraniem prostej decyzji. Może być krokiem ku zaufaniu sobie samej i pozwoleniu sobie na pobycie w niewiedzy, a może nawet spotkanie z psychologiem, który pomoże Pani przyjrzeć się bliżej tego co Pani czuje oraz poszukać odpowiedzi na nurtujące Panią pytania.

Warto walczyć o związek wtedy, gdy problem leży pomiędzy Wami, czyli kiedy na przyklad macie kryzys, ale oboje chcecie iść w tym samym kierunku. Odpuścić warto wtedy, gdy problem leży wewnątrz Ciebie, gdy po prostu wygasło to podstawowe, głębokie uczucie i poczucie, że to jest „Twój człowiek”. Miłość partnera, choćby najpiękniejsza, nie wystarczy za Was oboje. Masz prawo odejść z relacji tylko dlatego, że już nie czujesz tego co kiedyś, i to nie jest samolubne –to jest po prostu uczciwe wobec Was obojga.

Warto tez zadac sobie pytanie- Gdybyś miała absolutną pewność, że partner nie ucierpi z powodu Twojej decyzji i przyjmie ją ze spokojem, to co podpowiada Ci serce w pierwszej sekundzie? Chciałabyś zostać, czy poczułabyś ulgę, odchodząc?

Gdybyś czuła, że błądzisz w tym wszystkim po omacku i potrzebujesz bezpiecznej, nikogo nieoceniającej przestrzeni, żeby to na spokojnie poukładać... możesz do mnie napisać. Jeśli tylko zechcesz, chętnie posłucham i pomogę Ci przyjrzeć się temu bliżej, wspolnie.

Szanowna pani ,
z uwaga przeczytalam pani post . Odnosze wrazenien , ze odbywa sie jakas walka o wewnetrzne poczucie winy . Pisze pani , ze wszystko w zasadzie jest dobrze - partner mnie kocha , przegadujemy wiele spraw , a ja jednak czuje jakis wewnetrzyn strach , a nawet podejtrzewam ze podejmuje samolubne decyzje, pisze pani moze nawet nie jestem dobra osoba . Czy chcialaby pani tzw sprawiedliwosci w kochaniu tak samo Bardzo ? Zwiazek nie jest kontraktem moralnym , relacja nie musi byc wyrownana . Czy ma pani wenwetrzna zgode na uznanie wlasnej odrebnosci w relacji ? A co z odpowiedzia na pytanie - czy ja moge czuc inaczej niz moj partner i czy to jest ok . ? I w koncu czy wolno nam odejsc , chciec czegos innego gdy partner nas bardzo kocha?

Dzień dobry,
Z Pani opisu wynika, że zmaga się Pani nie tylko z wątpliwościami dotyczącymi relacji, ale również z brakiem zaufania do własnych odczuć. Czasami trudność nie polega na znalezieniu odpowiedzi zostać czy odejść, lecz na zrozumieniu, skąd bierze się lęk przed podjęciem decyzji. Warto zastanowić się, co stoi za tymi wątpliwościami i czego mogą być one sygnałem. Takie pytania często wymagają czasu i życzliwej refleksji nad własnymi potrzebami.
Pozdrawiam ciepło, Natalia Piznal-Sołtan

Dzień dobry,

dziękuję za podzielenie się swoim doświadczeniem. Z opisu wynika, że największym problemem nie jest już sama kwestia różnic między Państwem, ale niepewność wobec własnych odczuć. To bardzo trudna sytuacja, bo niezależnie od tego, jaką decyzję Pani podejmie, pojawia się lęk, że będzie ona błędna.

Warto zwrócić uwagę na jedną rzecz. Gdy problemem były różnice światopoglądowe, można było przypuszczać, że to one odpowiadają za Pani wątpliwości. Jednak pisze Pani, że nawet gdy okazywało się, że w wielu kwestiach jesteście zgodni, niepokój nie znikał. To może sugerować, że źródło trudności leży głębiej niż konkretne różnice między Państwem.

Jednocześnie nie da się na podstawie opisu stwierdzić, czy jest to „intuicja”, czy raczej lęk, nadmierne analizowanie lub jakiś schemat relacyjny. Intuicja zwykle daje poczucie jasności, nawet jeśli decyzja jest bolesna. Natomiast lęk często prowadzi do niekończącego się analizowania, szukania kolejnych dowodów za i przeciw oraz poczucia, że żadna odpowiedź nie przynosi ulgi.

Zastanawiające jest też zdanie, że boi się Pani nie mieć powodów do takich uczuć. To może wskazywać, że część energii jest skierowana na poszukiwanie wyjaśnienia dla dyskomfortu, a niekoniecznie na ocenę samej relacji.

Nie odebrałem z Pani opisu osoby samolubnej. Raczej osoby, która bardzo boi się skrzywdzić drugiego człowieka i dlatego poddaje w wątpliwość własne potrzeby oraz odczucia. Problem polega na tym, że ciągłe kwestionowanie siebie również nie przybliża do odpowiedzi.

Myślę, że warto przyjrzeć się temu podczas psychoterapii. Szczególnie pomocne mogłyby być terapia poznawczo-behawioralna (CBT) lub terapia schematów, które pomagają odróżniać aktualne potrzeby od lęków, schematów i utrwalonych wzorców relacyjnych. Czasami pytanie nie brzmi „czy ten związek jest dobry?”, ale „co sprawia, że tak trudno mi zaufać własnej ocenie tego związku?”.

Wszystkiego dobrego :)