mgr Michał Drytkiewicz

Od paru dni nie jem wymiotuję moje życie straciło sens ale nie mam odwagi się zabić to już trwa dłużej tylko może tak z 2 tygodnie się nasiliło schudłam w miesiąc 9 kg. Moje życie to ogólnie porażka wyszłam za mąż w wieku 19 lat żeby uwolnić się od rodziców którzy mnie nigdy nie kochali miłości z tego nie było ale mam 2 wspaniałych dzieci. Po 20 latach odeszłam od męża mimo braku miłości do niego były jeszcze inne argumenty które zadecydowały że odeszłam pił i bil ale ze względu na dzieci i to że nie miałam się gdzie podziać bylam z nim tak długo wynajęłam mieszkanie i po czasie zakochałam się w koledze z pracy który miał depresje też pił ale jego kochalam chcialam go z tego wyciągnąć nie udało mi się powiesił się sama ściągałam go z paska nie mogłam dojść do siebie długo bardzo go kochalam go ale miałam wsparcie przyjaciół którzy mi pomogli minęło parę lat koleżanka mi założyła konto na portalu randkowym długo szukalam kogoś kto by się nie interesował tylko jednym i myślałam że już nie znajdę aż w końcu ktoś taki się pojawił wydał mi się taki dobry mówił że mnie kocha pisaliśmy gadaliśmy całymi nocami bo on pracował zagranicą był taki dobry kupował mi prezenty gdy bylam głodna potrafił coś ugotować i mi przywieźć jak był w Polsce a musiał parę kilometrów zrobić był kochany mówił zawsze zaufaj mi tyle razy to słyszałam pokochalam go i to bardzo zamieszkałam z nim wkoncu bo tego chciał mówił tu masz swój dom ja zajmowałam się jego chora mama i synem bo miał syna gdy on pracował zagranicą zaręczyliśmy się alegdy znowu był w pracy za granicą przestał odbierać tel pisać zablokował mnie i mamę swoją płakałam przez miesiąc nie wiedzialam co się dzieje a on poprostu mnie zostawił tego już drugi raz nie przeżyje wiedział co mnie w życiu spotkalo a potraktował mnie jak rzecz ja cierpie jak można tak krzywdzic druga osobę ja dla niego pracę rzuciłam koleżanki bo mówił że wszystkie to ku..y to odcięłam się od nich teraz jestem sama moje rzeczy całe moje życie zostały u niego bo nie sposób zabrać ze sobą 2 lat juz mi na niczym nie zależy nikt mnie nigdy nie kochal i nie pokocha bo ja też nie będę umiała kochać więc po co żyć codziennie się modlę żeby zasnąć i się nie obudzić po co żyć życie to cierpienie

Dzień dobry, jestem młodą osobą, będę uczyć się w nowej kolejnej szkole zawodowej, i do końca już 3 lat, i się boję jak będę zachowywała się do innych nowych kolegów i nowych koleżanek, mam agresję której czasem nie umiem panować nad nią, i nie wiem co zrobić wtedy...ta agresja powoduje że kogoś uderzę jak mnie ktoś bardzo zdenerwuje ale wiem że tego nie mogę robić więc już idzie mi coraz lepiej ale i tak jej się boję, biorę leki ale nie biorę leków bo je odstawiłam bo źle wpływają na moje emocje itp. A moja pani psychiatra tego nie rozumie, i nie chcę mi odstawić leków bo ich no po prostu już nie potrzebuje...I nie wiem co zrobić teraz...
Czasem płaczę ale to z innej przyczyny z tego że ja czasem za kimś tęsknię i dlatego ale ja wiem że to normalne...więc co powinnam zrobić??
Bo mnie już denerwuje branie leków których już no nie potrzebuje...