Witam, bardzo martwię się o mame ponieważ od kilku lat twierdzi ze ktoś włamuje się jej do mieszkani

Mama wymaga diagnozy neuropsychologicznej. To może być otępienie, halucynoza organiczna i wiele innych problemów. Neuropsycholog pokieruje dslej w zależności od diagnozy.

Tak. Problem najwyraźniej nie tylko że może leżeć gdzie indziej, ale wydaje się faktycznie leżeć gdzie indziej.

W tej sytuacji warto i należy skonsultować się z neurologiem, psychiatrą, a najlepiej na początku z geriatrą.

Pozdrawiam i powodzenia !

Warto skonsultować mamę z lekarzem psychiatrą lub neurologiem. Powodzenia!

To z pewnością trudna sytuacja, z której zdajesz sobie sprawę. Jednakże, opierając się na opisie, wydaje się, że może być więcej niż tylko problem z włamaniami. Mogą występować różne czynniki, które wpływają na to, jak mama postrzega sytuację.

Może warto także rozważyć, czy mama nie doświadcza jakiegoś rodzaju dezorganizacji myślowej, paranoi czy iluzji, które mogą wpływać na jej spostrzeganie rzeczywistości. Te objawy mogą być związane z różnymi czynnikami, takimi jak problemy zdrowotne psychiczne czy fizyczne.

Warto skonsultować się z lekarzem rodzinnym, który może zlecić dodatkowe badania i ocenić, czy istnieją jakiekolwiek czynniki zdrowotne wpływające na zachowanie mamy. Psycholog również może pomóc w zrozumieniu, co może być przyczyną tego typu doświadczeń i jak z nimi sobie radzić.

Pamiętaj, że ważne jest także zachowanie zrozumienia i wspierania mamy w poszukiwaniu pomocy medycznej. Nie bagatelizuj sytuacji, ale jednocześnie zachowaj delikatność w rozmowach z nią na ten temat.

Tak jak powyżej. Konsultacja z lekarzem rodzinnym, badania, w dalszej kolejności neurolog, psycholog, psychiatra.

Dziękuję za opisanie sytuacji - widzę, że bardzo Panią to martwi i jest to dla Was trudne. Diagnoza wymaga szczegółowej oceny przez specjalistę – najlepiej lekarza psychiatry lub neurologa, który może zaproponować odpowiednie badania i ewentualne leczenie. Ważne jest, aby mama miała wsparcie i była pod opieką fachowców, którzy pomogą zrozumieć i złagodzić jej dolegliwości. Zachęcam do skonsultowania się z lekarzem pierwszego kontaktu, który może skierować mamę do odpowiednich specjalistów. Warto również rozważyć kontakt z psychologiem, który pomoże Wam jako rodzinie radzić sobie z trudnościami związanymi z tą sytuacją.

Dzień dobry,
rozumiem Pani niepokój – opisana sytuacja jest bardzo obciążająca emocjonalnie dla córki, a jednocześnie może być niezwykle trudna i lękowa dla samej mamy.

W wieku starszym mogą pojawiać się różne trudności związane z funkcjonowaniem mózgu i emocji. Objawy, które Pani opisuje – przekonanie o regularnych włamaniach, zabieraniu i przynoszeniu przedmiotów, jedzenia z lodówki, mimo braku potwierdzenia w rzeczywistości – mogą wskazywać na problem natury poznawczej lub psychicznej, a nie na realne zagrożenie.

Takie doświadczenia bywają obserwowane m.in. w:

zaburzeniach otępiennych (np. demencji lub chorobie Alzheimera),

zaburzeniach urojeniowych w wieku starszym,

nasilonych stanach lękowych związanych z poczuciem osamotnienia i utraty kontroli,

wczesnych zaburzeniach poznawczych, gdzie pamięć i interpretacja rzeczywistości zaczynają zawodzić.

Warto podkreślić, że nie jest to zła wola Pani mamy ani próba manipulacji. Dla niej te doświadczenia są realne i bardzo często stanowią sposób komunikowania: „czuję się zagrożona, zdezorientowana, potrzebuję pomocy i bezpieczeństwa”.

Pani reakcja – zgłoszenie sprawy na policję, instalacja kamerki – była naturalnym i odpowiedzialnym krokiem. Skoro jednak te działania nie potwierdzają obecności intruzów, konieczna jest diagnostyka medyczna i psychologiczna, najlepiej u:

lekarza geriatry lub neurologa,

psychologa lub psychogeriatry zajmującego się osobami starszymi.

Jako córka może Pani również skorzystać z profesjonalnego wsparcia, aby:

lepiej zrozumieć, z czym tak naprawdę zmaga się Pani mama (czy dominują lęk, dezorientacja, czy objawy otępienne),

nauczyć się, jak reagować na jej wypowiedzi bez wzmacniania lęku,

ułożyć wspólne funkcjonowanie w sposób bezpieczny zarówno dla mamy, jak i dla Pani – z uwzględnieniem granic, opieki i realnych możliwości.

Takie sytuacje wymagają wsparcia całego systemu rodzinnego. Szukanie pomocy specjalistycznej na tym etapie jest wyrazem troski i odpowiedzialności, a nie przesadnej ostrożności.

Jeśli będzie Pani potrzebowała dalszych wskazówek dotyczących diagnostyki lub codziennego postępowania z mamą, warto zgłosić się na konsultację psychogeriatryczną.