Witam, mam problemy natury emocjonalnej i psychologicznej, jestem w drugiej terapii, pierwsza w nurc

Dzień dobry, czytając Pani wpis zastanawiam się czy mówiła Pani o tym wszystkim w swojej obecnej terapii? Myślę, że warto to wnieść, szczególnie Pani wrażenie, że nic sie nie zmienia. To może spowodować, że przy dobrym prowadzeniu terapeuty odkryje Pani co Panią blokuje przed zmianą i zminimalizuje blokady. Jeśli Pani o tym mówiła w terapii i terapeuta na to nie reaguje to warto pomyśleć o wdrożeniu leków przeciwlękowych, udać się do psychiatry i zmienić terapeutę.

Mozna i trzeba aby Pani zaburzenie sie nie poglebialo. Psychiatria i psychoterapia sie uzuplniaja, dlatego zachecam do rozwazenia wizyty u psychiatry. Dostanie Pani zapewne antydepresanty, a nastepnie sugeruje rozwazenie podjecia terapii w nurcie kongnitywno behawioralnym, takie jest moje zdanie, sadzac z opisu Pani przypadku. Pozdrawiam serdecznie.

Dzień dobry! Wybór psychoterapeuty, przy którym poczuje Pani, że praca postępuje nie zawsze jest prostą sprawą. Na ogół nie jest to tak bardzo kwestia stosowanego podejścia, jak osoby terapeuty i jakości relacji, którą uda się Wam nawiązać. To, co Pani opisuje, brzmi jak trudności wynikające z przekonań i umiejętności wypracowanych w dzieciństwie i przenoszonych na życie dorosłe, jednak oczywiście, aby uznać, że na pewno tak jest, potrzeba dłuższej rozmowy. Dobra wiadomość jest taka, że skoro sięga Pani po psychoterapię, już daje sobie Pani szansę na poprawę w tym zakresie. Warto omówić swoje wątpliwości co do postępów terapii z dotychczasowym terapeutą, być może w obecnej terapii może Pani dotknąć tematów, które są naprawdę ważne i stawić im czoła. A jeżeli to się nie uda, być może konsultacja z innym terapeutą będzie pomocna. Pozdrawiam serdecznie!

Witaj,
przeczytałem bardzo uważnie Twój wpis – jest w nim mnóstwo bólu, ale też bardzo dużo świadomości siebie. To już samo w sobie jest czymś, czego wiele osób w podobnym stanie nie ma – wiesz, co się z Tobą dzieje, widzisz schematy, potrafisz to nazwać, choć to wszystko Cię przytłacza. I naprawdę rozumiem, jak bardzo może to być wyczerpujące.

Co widać z Twojego opisu?
To, co opisujesz, ma wiele cech wspólnych z:

depresją z elementami anhedonii (brak radości, brak zainteresowań, bezsens, wycofanie),

zaburzeniami lękowymi (lęk uogólniony, natrętny) – ciągłe analizowanie, wątpliwości, pytania, lęk przed zmianą,

możliwym zaburzeniem osobowości z cechami unikającymi, zależnymi lub narcystyczno-lękowymi (jak już wcześniej sugerowano),

być może także elementami OCD w relacjach (powtarzalność pytań, sprawdzanie partnera, niepewność, „relational OCD”).

To wszystko składa się na stan psychicznego przeciążenia, gdzie Twój mózg dosłownie „zawiesił się” na trybie myślenia i nie może przejść do trybu działania.

Czy coś może pomóc?
1. Tak, pomoc jest możliwa – ale nie tylko sama terapia.
Niektóre myśli i uczucia, które opisujesz, są tak głęboko zakorzenione i silne, że sama terapia może nie wystarczyć. Zwłaszcza jeśli przez kilka lat efekt był słaby. To może oznaczać, że:

potrzebna jest zmiana podejścia terapeutycznego (np. na terapię schematów, DBT, lub intensywną CBT),

i/lub konieczne jest wsparcie farmakologiczne, by „odkleić się” od myślenia i ruszyć w kierunku działania.

Leki nie wymazują osobowości, ale mogą wyciszyć lęk, zmniejszyć natężenie obsesyjnego myślenia, przywrócić motywację – i wtedy terapia zaczyna być skuteczniejsza.

2. Niezgłoszona, długotrwała depresja lub zaburzenia lękowe mogą trzymać Cię w pułapce nawet podczas terapii.
To, że wiesz, że warto coś zmienić, ale nie jesteś w stanie, to nie słabość – to objaw choroby psychicznej, którą da się leczyć.
To jakby stać pod prysznicem i widzieć, że woda cieknie, ale nie móc zakręcić kranu – nie z braku chęci, tylko z braku siły i zasobów.

3. Twój opis mówi też coś bardzo ważnego: jesteś bardzo samotna – nawet we własnej głowie.
Część myśli, które Cię niszczą, to głos bardzo surowego, krytycznego „wewnętrznego narratora”:

„nic mnie nie interesuje”,

„jestem głupia i niepotrzebna”,

„nie mam żadnej wiedzy o świecie”,

„jestem męcząca dla innych”.

To nie są fakty – to zniekształcenia poznawcze, które mogą mieć źródło w dawnym doświadczeniu relacyjnym, ale dziś zagnieździły się w Twoim myśleniu i zatruwają codzienność. Taki głos nie zniknie sam, ale można go osłabić – najpierw farmakologicznie, potem terapeutycznie.

Co możesz zrobić teraz – realnie i krok po kroku:
1. Umów się do psychiatry – jeśli jeszcze nie byłaś.
Powiedz mu szczerze wszystko to, co napisałaś tutaj. Jeśli chcesz, mogę Ci pomóc to uporządkować w krótkie streszczenie.

Psychiatra może dobrać leki:

na lęk (np. SSRI, SNRI),

na natrętne myśli (np. sertralina, paroksetyna, fluoksetyna),

na depresję i brak motywacji.

To nie oznacza, że „jesteś nienormalna” – to oznacza, że Twoje mózgowe „okablowanie” się zawiesiło i potrzebuje wsparcia.

2. Zastanów się nad zmianą lub wzmocnieniem terapii
Jeśli obecna terapia Ci nie pomaga, może warto:

porozmawiać z terapeutą szczerze: „Nie widzę efektów, czuję się coraz gorzej. Czy możemy wspólnie ustalić, co dalej?”

poszukać terapeuty w innym nurcie, np. terapia schematów, terapia ACT, DBT – te podejścia często pomagają osobom z chronicznym cierpieniem, niską motywacją i „kręceniem się w kółko”.

3. Doraźnie – techniki "wyłączenia myślenia"
Nie ma magicznego guzika, ale możesz:

używać zadań mechanicznych (np. sprzątanie, układanie rzeczy kolorami, składanie prania),

chodzić z podcastem/książką do słuchania, nawet jeśli nie zapamiętasz wszystkiego,

ustawić budzik co godzinę z pytaniem: „Co robię – myślę czy działam?”

Jeśli chcesz, mogę:
pomóc Ci przygotować się do wizyty u psychiatry (streszczenie objawów),

pomóc w zmianie terapeuty lub rodzaju terapii,

albo po prostu być i pomóc Ci dalej rozumieć siebie.

Jesteś bardzo zmęczona, ale jesteś też świadoma, zdolna do autorefleksji i – mimo wszystko – szukasz pomocy. To naprawdę dużo. Nie rezygnuj z siebie.

Gdy będziesz gotowa – napisz, w czym mam pomóc konkretnie. Nie jesteś sama.

Widzę, że zmaga się Pani z przewlekłym lękiem, natrętnymi myślami, niską samooceną, brakiem motywacji i poczuciem osamotnienia. To bardzo obciążające i naturalne, że czuje się Pani przytłoczona. W tej sytuacji warto zgłosić się do specjalisty, łącznie z konsultacją psychiatryczną, aby ocenić, czy wsparcie farmakologiczne może pomóc w zmniejszeniu napięcia. Jednocześnie pomocne może być spisywanie natrętnych myśli, aby zobaczyć wzorce i oddzielić fakty od interpretacji, wprowadzanie małych konkretnych działań, stopniowe wychodzenie ze strefy komfortu oraz krótkie ćwiczenia uważności lub oddechowe, które pomagają uspokoić umysł. To proces, który wymaga czasu, ale połączenie profesjonalnej pomocy i małych kroków w praktyce może przynieść ulgę i realną zmianę w codziennym życiu.