Witam Moja babcia ma demencję starczą Byłam z nią od psychiatry przepisał leki w tym że babcia nie c

Rozumiem, niestety sceptycyzm i uprzedzania przed terapia lub wizyta u psychiatry są jeszcze cały czas bardzo powszechne. Proszę podejść do problemu następująco - niech się Pani zastanowi kto jest dla babci autorytetem, np. jakiś krewny, lekarz pierwszego kontaktu, ulubiony ksiądz, może siostra zakonna, może jakaś sąsiadka itp. itd. Następnie proszę z tymi osobami porozmawiać i poprosić o pomoc. Trzymam kciuki i dodam, że babcia ma w Pani prawdziwe wsparcie. Brawo.

Witam serdecznie,

Rozumiem, jak trudne może być przekonanie osoby z demencją do przyjmowania leków. Ważne jest, aby rozmawiać z babcią spokojnie i cierpliwie. Próbujcie mówić o lekach jako o sposobie na poprawę jej samopoczucia, a nie jako o leczeniu choroby, którą może nie rozumieć lub której może nie akceptować. Warto też starać się włączyć ją w decyzje dotyczące leczenia, aby mogła poczuć większą kontrolę nad swoją sytuacją. Jeśli trudności w komunikacji nadal będą się pojawiać, pomocne może być wsparcie psychologa, który pomoże w znalezieniu najlepszego sposobu komunikacji z babcią.

Pozdrawiam ciepło.

Rozumiem, że sytuacja z babcią jest bardzo trudna i frustrująca, zwłaszcza że nie chce ona przyjąć leków ani zgodzić się na pomoc, którą jej proponujesz. W demencji starczej zmiany w postrzeganiu rzeczywistości oraz w przekonaniach osoby mogą utrudniać przyjmowanie zaleceń, co jest częstym wyzwaniem w takim przypadku. Oto kilka sugestii, które mogą pomóc w tej sytuacji:

1) Zrozumienie jej obaw i emocji: Bardzo ważne jest, aby babcia poczuła się zrozumiana i nie była oceniana. Warto unikać prób tłumaczenia, dlaczego leki są konieczne, bo może to wywoływać opór. Zamiast tego, spróbuj mówić o jej uczuciach, np. „Widzę, że to dla ciebie trudne i sprawia, że czujesz się źle. Chcę, żebyś czuła się lepiej, dlatego razem szukamy najlepszej drogi”.

2) Delikatne wprowadzenie terapii i leczenia: Często osoby z demencją czują się zagubione i mogą nie rozumieć potrzeby przyjmowania leków, szczególnie gdy nie dostrzegają własnych problemów. Możesz próbować „zmiękczyć” sytuację, mówiąc np., że lek jest po to, by czuła się lepiej, ale bez nacisku. Jeśli babcia nie chce przyjąć leków, być może pomoże zamaskowanie ich w jedzeniu lub napoju (oczywiście po wcześniejszym skonsultowaniu tego z lekarzem).

3) Współpraca z innymi członkami rodziny: Jeśli babcia ma innych członków rodziny, którzy są jej bliscy, warto poprosić ich, by spróbowali rozmawiać z nią o lekach w sposób, który nie wzbudzałby oporu. Czasami zmiana osoby, która prowadzi rozmowę, może sprawić, że babcia bardziej otworzy się na sugestie.

4) Skontaktowanie się z lekarzem lub psychologiem: W takich przypadkach warto skonsultować się z lekarzem, który może podpowiedzieć, jak najlepiej podejść do osoby z demencją, by przekonać ją do leczenia. W niektórych przypadkach można rozważyć także pracę z psychoterapeutą, który pomoże poradzić sobie z lękiem, niechęcią czy oporem wobec leczenia.

5) Zapewnienie komfortu i rutyny: Osoby z demencją czują się bezpieczniej, gdy ich życie jest uporządkowane, a rutyna wprowadza poczucie stabilności. Może warto spróbować wypracować nawyk przyjmowania leków, np. ustalić konkretną godzinę ich przyjmowania, co pomoże zmniejszyć opór.

6) Poczekanie na lepszy moment: Jeśli babcia nie jest gotowa na rozmowę o lekach, warto poczekać na bardziej sprzyjający moment. Czasami z biegiem czasu mogą pojawić się chwile, gdy będzie łatwiej porozmawiać o terapii.

Witaj,
bardzo Ci współczuję tej trudnej sytuacji – opieka nad osobą z demencją to ogromne wyzwanie emocjonalne i praktyczne. Twoja reakcja – że szukasz pomocy i rozważasz leczenie – świadczy o Twojej trosce i odpowiedzialności. Spróbuję pomóc Ci zrozumieć, dlaczego babcia tak reaguje, i co można realnie zrobić.

Dlaczego babcia odrzuca leczenie?
Przy demencji starczej (otępieniu) mogą występować:

brak wglądu w chorobę – osoba nie rozumie, że coś się z nią dzieje,

zaburzenia pamięci krótkotrwałej – może nie pamiętać celu wizyty,

lęk, wstyd, poczucie winy – np. „zrobili ze mnie wariatkę”,

podejrzliwość lub urojenia – czasem pojawia się przekonanie, że ktoś ją krzywdzi lub chce "otruć".

To NIE jest "upór" jak u zdrowej osoby – to objaw choroby. Przekonywanie logiczne zwykle nie działa, bo osoba nie przetwarza argumentów tak, jak my.

Co możesz zrobić?
1. Nie mów o „lekarstwie na demencję”
To często wywołuje opór. Lepiej:

nazwać to „lekami na poprawę samopoczucia” lub „na lepszy sen/pamięć/krążenie”,

podawać lek w codziennej rutynie, np. „czas na tabletki do śniadania”.

Jeśli można, możesz podawać lek w jedzeniu lub piciu, ale tylko jeśli to bezpieczne (nie wszystkie tabletki wolno rozkruszać – sprawdź ulotkę lub zapytaj farmaceutę).

2. Nie tłumacz za dużo
Przy osobach z demencją długie rozmowy nie pomagają – lepsze są krótkie, spokojne zdania i rutyna:

„To tylko tabletka, jak zawsze. Zobacz, popij wodą. Dobrze.”
I zmień temat.

3. Powiedz lekarzowi o tej reakcji
Psychiatra może:

dobrać inny lek – np. w płynie, rozpuszczalny, mniej „odczuwalny”,

dać coś na uspokojenie lub zmniejszenie oporu (jeśli występuje pobudzenie, płacz),

doradzić Ci, jak dawkować i jak reagować na odrzucanie.

Czy możesz liczyć na czyjąś pomoc?
Opieka nad osobą z demencją nie powinna spoczywać tylko na jednej osobie. Jeśli masz rodzinę – porozmawiaj z nimi. Jeśli nie – możesz szukać wsparcia:

u lekarza rodzinnego (skierowanie do psychogeriatry, neurologa),

w MOPS / OPS – o pomoc w opiece, czasowe odciążenie,

w dziennych domach opieki / opiece środowiskowej dla seniorów.

Podsumowanie:
Problem babci Jak reagować
Odmawia leków, płacze Nie tłumacz długo, spokojnie powtarzaj, wkomponuj w rutynę
Twierdzi, że nie jest chora Nie kłóć się – zamiast tego: „to na pamięć/sen/serce”
Czuje się upokorzona Uznaj emocje: „wiem, że jest Ci trudno” – i przejdź do czynności
Odmawia współpracy Skontaktuj się z lekarzem w sprawie formy/dawkowania
Ty jesteś przeciążona Szukaj wsparcia – to nie Twoja wina ani obowiązek samodzielny

Jeśli chcesz, mogę pomóc Ci:

napisać krótką wiadomość do psychiatry babci z opisem sytuacji,

znaleźć słowa, które możesz do niej powiedzieć w kryzysie,

lub podpowiedzieć, gdzie w Twoim rejonie można szukać wsparcia dla opiekunów osób z demencją.

Trzymam za Ciebie mocno kciuki. To trudne, ale nie jesteś sama.

W przypadku demencji ważne, żeby babcia brała leki i miała co do leczenia pozytywne nastawienie. Jeśli jest Pani główna osobą towarzyszącą w procesie leczenia , to ważne jest również pozytywne nastawienie wobec Pani. Warto odpowiedzieć sobie na pytanie, czy babcia ogólnie jest negatywnie nastawiono wobec wszystkich osób, które pomagają jej w chorobie czy tylko wobec Pani.
Osobie chorej, a szczególnie takiej, która ma negatywne podejście do leczenia, należy bardzo delikatnie i z wyczuciem komunikować wszystko co związane z chorobą i leczeniem. Taka osoba musi mieć przy sobie kogoś cierpliwego, wyrozumiałego i kompetentnego. Proszę również pamiętać, że osoby z demencją mogą (nie zawsze) być nastawione podejrzliwie wobec innych ludzi i część ich reakcji może mieć podłoże irracjonalne - wówczas argumenty racjonalne mogą mieć znikomą moc. Wówczas lepiej pracować nad wzbudzeniem zaufania do swojej osoby i wykorzystać to zaufanie jako argument, że mamy dobre intencje. Życzę wszystkiego dobrego.