Dzień dobry, przewlekle stany obniżonego nastroju, negatywne myśli, brak wiekszego kongaktu z rówieś

Dzień dobry, objawy, które Pan opisuje mogą wskazywać na depresję. Proszę udać się do lekarza pierwszego kontaktu, powiedzieć o swoich objawach, zrobić podstawowe badania, między innymi tarczycy. Jeśli wyniki wyjdą dobre zalecam wizytę u psychologa / psychoterapeuty (polecam terapię w nurcie poznawczo-behawioralnym) , konieczne może być także wdrożenie farmakoterapii (leki może przepisać lekarz psychiatra, ale jeśli nie ma się dostępu do psychiatry, to podstawowe antydepresanty może przepisać także internista). Jest Pan w trudnym okresie życia, a obniżony nastrój może powodować, że nie widzi się nadziei na poprawę. Jednak wiele osób było także w tym miejscu i wydostali się z niego. Warto o siebie zadbać, poszukać pomocy. Pozdrawiam serdecznie, Katarzyna Roguska

Dzień dobry, szczerze Pan mówi o swoich trudnościach a to już bardzo duży krok do tego żeby poprawić swoją sytuację. Może warto spróbować zastanowić się nad tym co dawalo Panu satysfakcję, w jakim kierunku chce się Pam rozwijać, jakie są Pana zainteresowania, nawet jak Pan ich teraz nie ma, to może coś z wcześniejszego okresu. Zastanowić się proszę co kiedyś Panu dawało motywację i chęć do działania. Proponuje również skonsultować się z psychiatrą, psychoterapeutą, z którymi będzie łatwiej poradzić sobie z negatywnymi myślami, które powodują, że popada Pan w coraz większą niechęć do wszystkiego i wszystkich. Wszystkiego dobrego pozdrawiam serdecznie Agnieszka Kuras

Dziękuję, że Pan napisał – to ważny i odważny krok. Opisuje Pan wiele trudnych emocji, które mogą wskazywać na przewlekły obniżony nastrój lub depresję. Oczywiście diagnozę należy postawić po dokładnym wywiadzie, konsultacji psychiatrycznej. To, że trudno Panu się uczyć, skupić, nawiązywać relacje – nie świadczy o słabości, ale o tym, że psychicznie jest Pan bardzo obciążony. W takiej sytuacji warto skorzystać ze wsparcia psychoterapeuty, a być może również psychiatry. To realna pomoc, która może przynieść ulgę i poprawę funkcjonowania. Samodzielna zmiana sposobu myślenia bywa niemożliwa, gdy człowiek jest w kryzysie – właśnie dlatego warto poszukać wsparcia. W przypadku pytań zapraszam do kontaktu. Pozdrawiam

To, co opisujesz, jest naprawdę poważne i wygląda na coś więcej niż „zwykły” smutek czy stres studencki. Twoje objawy brzmią jak przewlekły stan depresyjny lub zaburzenia depresyjne (choć oczywiście przez internet nie da się postawić diagnozy). Wskazują na to: przewlekle obniżony nastrój od kilku lat, poczucie samotności, trudności w koncentracji i uczeniu się, brak zainteresowań i radości z życia (anhedonia), izolacja społeczna i brak bliskich relacji, myśli o braku sensu życia, nasilenie objawów od początku studiów. To nie jest kwestia „nastawienia” — gdy człowiek ma depresję lub inne poważne trudności emocjonalne, zmiana myślenia na siłę nie działa. To tak, jakby kazać komuś ze złamaną nogą "po prostu wstać i biegać". Tu potrzeba leczenia i wsparcia. Co możesz zrobić teraz? Poszukać pomocy profesjonalnej. Bardzo Ci to zalecam. Najlepiej: psychiatra — żeby ocenić, czy potrzebne jest leczenie farmakologiczne, psychoterapeuta (np. nurt CBT, psychodynamiczny) — żeby pomóc Ci przepracować to, co się dzieje. Nie zostawać z tym samemu. Nawet jeśli rodzice dają tylko pomoc finansową, możesz spróbować: zgłosić się do psychologa akademickiego na swojej uczelni — prawie każda uczelnia w Polsce ma darmową pomoc psychologiczną dla studentów, zgłosić się do NFZ (bezpłatne poradnie zdrowia psychicznego, nie potrzeba skierowania), jeśli masz środki, prywatna wizyta może być szybsza. Nie obwiniać się za to, co czujesz. To nie jest Twoja wina. Choroby psychiczne i kryzysy emocjonalne to problemy zdrowotne — tak samo realne jak choroby fizyczne. Dlaczego warto działać? Masz dopiero 20 lat — to bardzo młody wiek i ogromny czas na odbudowanie swojego dobrostanu. Nie musisz się tak czuć do końca życia — z pomocą specjalistów stan można bardzo poprawić, czasem całkowicie wyleczyć. Im szybciej zaczniesz coś z tym robić, tym większa szansa, że studia i życie przestaną być koszmarem.

Dziękuję za podzielenie się swoim doświadczeniem. To, co Pan opisuje, brzmi bardzo trudno i obciążająco. Uczucie przytłoczenia, brak motywacji, wycofanie i poczucie osamotnienia to sygnały, że warto poszukać wsparcia. Studia to duża zmiana i nie każdemu od razu udaje się odnaleźć w nowym środowisku — to naprawdę w porządku. Zachęcam, by rozważył Pan rozmowę z psychoterapeutą lub psychologiem. Na wielu uczelniach działa bezpłatne wsparcie psychologiczne — warto o to zapytać. Dobrym pierwszym krokiem może być też wizyta u lekarza rodzinnego. Samemu trudno się z tym mierzyć, ale nie musi Pan zostać z tym sam. Wszystkiego dobrego :)

Szanowny Panie, Opisane przez Pana trudności – przewlekle obniżony nastrój, brak energii, trudności w koncentracji, wycofanie społeczne – mogą wskazywać zarówno na depresję, jak i na zaburzenia neurorozwojowe, takie jak ADHD lub spektrum autyzmu. Badania (m.in. Young et al., 2020; Dell’Osso et al., 2018) pokazują, że te stany bardzo często współwystępują, a ich rozróżnienie bywa trudne bez pełnej diagnozy różnicowej. Tylko kompleksowa diagnoza pozwala właściwie dobrać terapię i – jeśli trzeba – farmakoterapię, która nie maskuje objawów, ale trafia w ich źródło. Warto wiedzieć, co naprawdę stoi za trudnościami – to pierwszy krok do skutecznej pomocy. Zapraszam do kontaktu

Dzień Dobry. Z tego co napisałeś wynika, że już od dłuższego czasu mierzysz się z poczuciem osamotnienia, obniżonym nastrojem i utratą zainteresowań. Ponadto podjęcie studiów wcale nie ułatwia sytuacji, a jeszcze bardziej Cię obciąża. Świetnie, że postanowiłeś poszukać tutaj odpowiedzi na swoje pytania, to jest bardzo duży krok! Twoje objawy świadczą o tym, że możesz przechodzić przez kryzys psychiczny lub depresję. W związku z tym, warto by było poszukać pomocy i wsparcia od otoczenia, bądź specjalisty. Brak pomocy ze strony bliskich jest dla Ciebie krzywdzący, jednak widać w Tobie motywację do zmiany obecnego stanu rzeczy. Rekomendowałabym umówić się na spotkanie ze specjalistą i zagłębić się w to, co przeżywasz. W naszym gabinecie oferujemy pomoc - także online, w tego typu kryzysach i zmianie myślenia. Możesz też zadzwonić pod bezpłatne formy pomocy: np. linia wsparcia 116 123.

Dzień dobry, stan który Pan opisuje nie jest normą, a z opisu wynika, że doświadcza Pan w jego wyniku znaczącego cierpienia. W takiej sytuacji warto rozważyć skorzystanie z psychoterapii lub wsparcia psychologicznego aby zastanowić się co stanowi przyczynę takiego samopoczucia i jakie kroki należałoby podjąć, aby był Pan w stanie cieszyć się codziennością i korzystać z niej.

Widzę, że od kilku lat zmagasz się z przewlekle obniżonym nastrojem, brakiem energii, trudnościami w koncentracji i utrzymywaniu relacji, co jest dla Ciebie bardzo obciążające. To, że nie czerpiesz radości ze studiów ani życia codziennego, nie wynika z lenistwa ani złego nastawienia, tylko z tego, że Twoja psychika jest przeciążona i potrzebuje wsparcia. Samodzielne „naprawianie nastawienia” w takiej sytuacji jest praktycznie niemożliwe, bo Twój mózg nie ma zasobów do motywacji i koncentracji. Twoje poczucie osamotnienia i brak zainteresowań to objawy, które wskazują, że warto szukać profesjonalnej pomocy. Wsparcie psychologa lub psychiatry może pomóc Ci zrozumieć swoje emocje, nauczyć strategii radzenia sobie i poprawić codzienne funkcjonowanie. To nie jest wstyd ani słabość to realna potrzeba leczenia i pracy nad sobą. Studia i samodzielne życie potęgują stres i poczucie izolacji, co jest naturalne, gdy wcześniej brakowało Ci wsparcia emocjonalnego. Ważne jest, żebyś nie zostawał z tym sam i korzystał z dostępnych konsultacji psychologicznych na uczelni lub w internecie. Twoje myśli o samotności i braku sensu życia są sygnałem, że nie można ich lekceważyć i wymagają uważnej obserwacji. Kolejnym krokiem powinno być umówienie się na spotkanie ze specjalistą, który pomoże Ci odzyskać poczucie kontroli nad życiem i emocjami.

Objawy, które Pan opisuje, tzn. przewlekle obniżony nastrój, brak zainteresowań, trudności z koncentracją, poczucie samotności, problemy z relacjami i spadek motywacji, mogą wskazywać na depresję lub inny stan wymagający profesjonalnej oceny. To, że objawy trwają od dłuższego czasu i nasilają się w okresie studiów, dodatkowo przemawia za tym, żeby nie próbować radzić sobie z tym samodzielnie. Warto umówić się do psychoterapeuty i psychiatry, bo przy takich trudnościach psychoterapia, zwłaszcza poznawczo-behawioralna, może być bardzo pomocna, a czasem potrzebne jest też leczenie farmakologiczne. Jeśli pojawiają się myśli o tym, że nie chce się żyć lub że można sobie zrobić krzywdę, proszę szukać pilnej pomocy.

Dzień dobry. Opisywane przez Pana trudności: długotrwale obniżony nastrój, utrata zainteresowań, wycofanie z kontaktów z innymi, negatywne myśli oraz problemy z koncentracją – zdecydowanie warto potraktować poważnie. Mogą one występować m.in. w depresji, jednak na podstawie samego opisu nie można postawić diagnozy ani jednoznacznie określić ich przyczyny. Ze względu na to, że trudności utrzymują się od kilku lat i wpływają na codzienne funkcjonowanie, warto skonsultować się z psychologiem, a także rozważyć konsultację z lekarzem psychiatrą. Dokładniejsza rozmowa pozwoli ocenić nasilenie objawów, ich przebieg oraz ustalić, jaka forma pomocy będzie w tej sytuacji najbardziej odpowiednia. Pisze Pan również, że obecnie trudno znaleźć siłę, żeby szukać pomocy. Nie musi Pan od razu planować całego procesu – pierwszym krokiem może być po prostu umówienie jednej konsultacji. Jeśli nawet to wydaje się obecnie zbyt trudne, można poprosić zaufaną osobę o pomoc w jej zorganizowaniu. Jeżeli pojawiałyby się myśli o zrobieniu sobie krzywdy, odebraniu sobie życia albo poczucie, że nie jest Pan bezpieczny, należy niezwłocznie skorzystać z pilnej profesjonalnej pomocy.

Dzień dobry, to, co Pan opisuje, zdecydowanie zasługuje na profesjonalną pomoc. Obniżony nastrój utrzymujący się od kilku lat, brak zainteresowań, trudności z koncentracją i nauką, wycofanie z relacji oraz narastające poczucie samotności nie są czymś, co powinien Pan próbować pokonać wyłącznie poprzez „zmianę nastawienia”. Na podstawie krótkiego opisu nie można postawić diagnozy, natomiast warto przeprowadzić dokładniejszą konsultację psychologiczną, a w zależności od jej wyniku rozważyć również konsultację psychiatryczną. Szczególnie że trudności zaczęły się jeszcze przed studiami, a zmiana środowiska i związane z nią wymagania mogły je dodatkowo nasilić. Chciałabym też zwrócić uwagę na zdanie „aktualnie już mi się nic nie chce”. Jeżeli towarzyszą temu myśli o śmierci, zrobieniu sobie krzywdy albo o tym, że nie chce Pan dalej żyć, proszę nie pozostawać z tym samemu i poszukać pilnej pomocy. Nie musi Pan najpierw nauczyć się „myśleć inaczej”, żeby poczuć się lepiej. Właśnie temu może służyć terapia — zrozumieniu, co podtrzymuje obecny stan, stopniowemu odzyskaniu aktywności i zainteresowań, pracy nad negatywnymi myślami oraz budowaniu relacji z innymi. Mam doświadczenie w pracy z osobami zmagającymi się z długotrwale obniżonym nastrojem, samotnością, trudnościami w relacjach i kryzysami związanymi z nauką oraz wejściem w dorosłość. Bardzo chętnie Panu pomogę. Służę pomocą i zachęcam, żeby nie odkładał Pan konsultacji, ponieważ z takimi trudnościami naprawdę nie musi Pan radzić sobie sam. Pozdrawiam serdecznie dr n. o zdr. Aneta Kasiborska

Dzień dobry, Od kilku lat doświadcza Pan trudności, które odbierają radość z codzienności, utrudniają naukę i nawiązywanie relacji. Rozpoczęcie studiów, zamiast przynieść oczekiwaną zmianę, jeszcze bardziej uwidoczniło Pana samotność i poczucie zagubienia. Chciałbym podkreślić, że nie musi to wynikać z braku motywacji, niewłaściwego nastawienia czy słabości charakteru. Długotrwałe obniżenie nastroju, utrata zainteresowań, problemy z koncentracją i wycofanie społeczne mogą występować w przebiegu depresji, ale również innych problemów zdrowotnych. Nie można ustalić ich przyczyny na podstawie jednej wiadomości. Szczególnie niepokoi mnie fakt, że trudności utrzymują się od około 17. roku życia i coraz bardziej ograniczają Pana codzienne funkcjonowanie. To wystarczający powód, aby nie odkładać poszukiwania pomocy. Proponuję zacząć od jednego kroku: umówienia konsultacji psychiatrycznej, która pozwoli rozpocząć diagnostykę, ocenić Pana stan psychiczny i zaplanować dalsze postępowanie. Nie oznacza to automatycznie konieczności przyjmowania leków. Warto również sprawdzić możliwość skorzystania z bezpłatnego wsparcia psychologicznego na uczelni. Wsparcie finansowe rodziców nie zawsze zastępuje bliskość i poczucie bycia rozumianym. Dlatego zachęcam, aby powiedział Pan zaufanej osobie, jak trudno jest Panu obecnie funkcjonować. Jeżeli negatywne myśli obejmują również pragnienie śmierci, nawet bez zamiaru odebrania sobie życia, potrzebna jest pilna ocena specjalistyczna. W przypadku bezpośredniego zagrożenia należy niezwłocznie skorzystać z pomocy medycznej. Nie musi Pan najpierw zmienić swojego myślenia, żeby zasługiwać na pomoc. Trudności z podejmowaniem działań mogą być częścią problemu zdrowotnego, a nie dowodem niewystarczających starań. Obecny stan psychiczny nie musi określać całej Pana przyszłości. To, że dzisiaj trudno dostrzec możliwości zmiany, nie oznacza, że ich nie ma. Z serdecznymi pozdrowieniami, Robert Jerzy Błaszczyk Psycholog

Dzień dobry, to, co Pan opisuje, wygląda jak bardzo długi okres zmagania się ze sobą, szczególnie trudny dlatego, że z zewnątrz studia miały być czymś dobrym, a dla Pana stały się źródłem ogromnego przeciążenia. Obniżony nastrój, brak zainteresowań, trudności z koncentracją i nauką, poczucie samotności oraz wycofanie z relacji mogą występować w depresji, ale potrzebna jest konsultacja, żeby rzetelnie to ocenić. Ważne jest też to, że te trudności trwają już kilka lat, a w ostatnim roku wyraźnie się nasiliły. Nie sprowadzałabym tego do kwestii nastawienia czy niewłaściwego myślenia, bo kiedy człowiek przez dłuższy czas funkcjonuje w takim stanie, sama silna wola zwykle nie wystarcza. Zachęcałabym Pana do kontaktu z psychoterapeutą, a także do konsultacji psychiatrycznej, zwłaszcza że objawy wpływają już na naukę, relacje i codzienne funkcjonowanie. W terapii można byłoby spokojnie przyjrzeć się także temu, dlaczego tak trudno jest Panu tworzyć bliższe relacje i dlaczego tak dużo własnej wartości zaczęło zależeć od tego, jak radzi Pan sobie na studiach. Pozdrawiam, Monika Bała psychoterapeutka, Kraków