mgr Michał Hoffman

Dobry wieczór, mam 16 lat. Gdy byłem mały mój tata popełnił samobójstwo, wtedy zostało mi wmówione, że zmarł na raka. Od ponad dwóch lat totalnie odciąłem się od ludzi, oprócz wyjścia do szkoły lub sporadycznie do sklepu nie wychodzę z pokoju, całymi dniami leże, oglądam seriale. Mam wrażenie, że śmierć taty jest moją winą, nie wiem dlaczego. Półtora roku temu odkryłem, że jestem gejem, jakieś zainteresowania tą samą płcią pojawiały się już wcześniej, ale myślałem, że jest to normalne, że to przejdzie. Gdy nadszedł ten czas gdzie przed samym sobą powiedziałem - Jestme gejem byłem załamany, przez jakiś czas nie wychodziłem z pokoju zastanawiałem i dalej zastanawiam się dlaczego musiało to przytrafić się mnie. Nienawidzę się za to, w dodatku gdy byłem młodszy mama powtarzała mi żebym nie był gejem i oglądając jakiś program zawsze gdy był wątek mężczyzny z mężczyzną po mojej mamie było widać jakby była obrzydzona. Wtedy wydawało mi się to głupie? Myślałem, że nie jestem gejem w wieku 8 lat, a po prostu wtedy chyba nie interesowałem się nikim. W wieku 15, gdy byłem już pewny swojej orientacji podczas oglądania programu telewizyjnego usłyszałem słowa "Pedały" obrzydzenie na twarzy mojej mamy spwodowało, że stałem się smutny i poszedłem do siebie do pokoju. Nikt nie wie o mojej orientacji. Po zmianie szkoły z podstawowej na szkołę średnią zaczęły towarzyszyć mi lęki przed szkołą, w szkole jest wszystko dobrze, nie ma żadnych nie przyjemnych sytuacji, ale mimo wszystko nawet teraz będąc w drugiej klasie szkoły średniej, gdy muszę iść do szkoły to czuję się źle, przez cały dzień boli mnie głowa, jestem strasznie zestresowany. Nie rozmawiam za dużo z ludźmi z klasy, wolę trzymać się na dystans, a w podstawówce miałem mnóstwo znajomych. Mam wrażenie jakby wszystko zmieniło się na odwrotne niż było. Z obcymi ludźmi czuję się dziwnie, a ostatnio zauważyłem, że nawet z osobami bliskimi jest mi głupio utrzymać kontakt wzrokowy. W głowie pojawiły mi się myśli samobójcze, ale chyba nie byłbym bym w stanie tego zrobić. Podsumowując to czuję się źle, nic mi się nie chce najchętniej spałbym całymi dniami. Mam myśli samobójcze i wstydzę/ boję się powiedzieć o mojej orientacji, ponieważ sam tego nie akceptuje. Nie wiem co mi może być, mają Państwo jakieś pomysły?

Witam

Chciałbym opisać mój problem, z jakim borykam się, można powiedzieć całe życie. Mam problem z formułowaniem myśli czy to w formie wypowiedzi bądź pisemnej. Odczuwam to przez to, że kiedy próbuję wyrazić to co myślę to wyrażam to poprzez chaotyczne słabo rozbudowane zdania lub zdanie. Mam masakryczne problemy ze zbudowaniem bardzo rozwiniętej wypowiedzi, co porusza dany aspekt i daje do zrozumienia odbiorcy przekazu komunikatu moich uczuć/przemyśleń. Odczuwam przez to, że mój rozmówca nie do końca zrozumiał co mam/miałem do przekazania. Również zauważyłem u siebie, gdy w szkole, na uczelni mam lub miałem do napisania pracę na jakiś minimalny limit słów to mam problemy z dotarciem do tego limitu. Zauważyłem, że gdy próbuje na podstawie wypowiedzi, definicji czy artykuły przekształcić to we własne słowa to tego praktycznie nie potrafię. Często mam problem z niewyraźnym mówienie i trudnością zrozumienia mnie przez inne osoby. Lubię dużo czytać, a czytam dużo szczególnie artykułów szczególnie naukowych i nie tylko zwiększając zasób słownictwa, tylko to nie idzie z parą z poprawą stylu wypowiedzi. Często mam problem również z niewyraźnym mówienie i trudnością zrozumienia mnie przez inne osoby. Jestem osobą towarzyską i mam odczucia, że przez ten problem moim bliscy czy znajomi mają problem ze zrozumieniem mnie.
Podsumowując: mam problem z wyrażaniem siebie i ciągła tzw. pustką w głowie gdy próbuje przełożyć myśli/odczucia czy to na papier, czy w słowa.
Za pomoc z góry dziękuje.