Witam zmagam się z problemem u mojego partnera od początku mnie okłamuje gdy mu się powie prawdę to

Dzień dobry, w tej sytuacji ważne jest, aby zadbała Pan/i o siebie. Być może partner boryka się z jakimiś problemami, w których potrzebuje wsparcia, ale nie umie o nie poprosić i zamiast tego wybiera strategie unikową. Rozumiem, że partner nie chce rozmawiać, jednak na początek próbowałabym kilka razy na spokojnie tę rozmowę zainicjować. Ważne, żeby wybrać na nią odpowiedni moment oraz zachować empatyczne podejście. Jeśli nie będzie na to otwarty, to polecam skontaktować się z terapeutą, aby zadbać o własne emocje i opracować nowy plan działania. Pozdrawiam, Julianna Skawińska

Dzień dobry, rozumiem, że to, co przeżywasz w relacji, może być bardzo bolesne i frustrujące. Bycie w związku, gdzie brakuje szczerości, a partner zamyka się w sobie i unika odpowiedzialności, jest trudne i często budzi poczucie osamotnienia. To naturalne, że taka sytuacja wywołuje mieszankę emocji – być może żal, bezradność, a nawet rozczarowanie. Czasem zdarza się, że osoby, które unikają rozmów czy wycofują się z życia codziennego, same zmagają się z trudnościami, które trudno im wyrazić, i to może prowadzić do zamknięcia się w sobie. Warto spróbować podejść do tej sytuacji z delikatnością zarówno wobec siebie, jak i wobec partnera. Może pomocne byłoby powiedzenie mu o swoich uczuciach, pokazanie, jak bardzo Ci zależy i jak jego zachowanie na Ciebie wpływa – czasami taki szczery i spokojny przekaz otwiera drogę do zmiany. Jeśli jednak okaże się, że partner nie jest gotowy na rozmowę lub potrzebne zmiany, pamiętaj, że zadbanie o siebie i swoje emocje też jest ważne. Psychoterapia może być w tym pomocna, bo daje przestrzeń, by lepiej zrozumieć swoje potrzeby i odkryć, jakie kroki podjąć, abyś czuła się w tej sytuacji silniejsza i bardziej wsparta. Pozdrawiam

Zachowanie Pani partnera, obejmujące okłamywanie, obwinianie oraz unikanie rozmów i wychodzenia, może być bardzo trudne i obciążające emocjonalnie. Warto rozważyć kilka kroków, aby poradzić sobie z tą sytuacją.

Po pierwsze, proszę spróbować przeprowadzić szczerą rozmowę, aby zrozumieć przyczyny jego zachowania. Być może doświadcza on trudności emocjonalnych lub problemów zdrowotnych, które wpływają na jego postępowanie. Jeśli nie jest otwarty na dialog, warto zasugerować mu skorzystanie z pomocy specjalisty, takiego jak psycholog czy psychoterapeuta.

Po drugie, ważne jest, aby zadbała Pani o swoje własne samopoczucie i bezpieczeństwo emocjonalne.

Wsparcie ze strony bliskich osób, rodziny czy przyjaciół może okazać się nieocenione w radzeniu sobie z tą trudną sytuacją. Rozważenie konsultacji z psychologiem może również pomóc Pani w zrozumieniu sytuacji i podjęciu odpowiednich decyzji.

Dzień dobry,
warto byłoby porozmawiać wprost o Pani oczekiwaniach wobec męża, w miarę możliwości kierując waszą relację w stronę terapii partnerskiej. Rozumiem realia więc jeżeli nie ma takiej możliwości i spotyka się Pani ze ścianą, mimo dobrych chęci, warto pamiętać, że mąż jest dorosłym człowiekiem. Są też sytuacje w relacjach, w których "głową muru Pani nie przebije". W takim przypadku dobrym i właściwie jedynym kierunkiem było by ratowanie siebie - czyli wsparcie psychologiczne dla Pani - celem zadbania tylko o to, na co Pani ma realnie wpływ - czyli o swoje dobro.
Z poważaniem
AK.

Rozumiem, że sytuacja, w której się znajdujesz, jest bardzo trudna i może powodować frustrację oraz poczucie bezradności. Na podstawie tego, co opisujesz, widzę kilka rzeczy, które mogą Ci pomóc:

Rozmowa w spokojnej atmosferze: Spróbuj porozmawiać z partnerem w momencie, gdy oboje jesteście spokojni. Zamiast oskarżeń, skup się na swoich odczuciach. Możesz powiedzieć coś w stylu: „Kiedy mnie okłamujesz, czuję się zraniona. Zależy mi na naszej relacji i chciałabym, żebyśmy wspólnie nad tym popracowali”.

Zrozumienie źródła problemu: Unikanie rozmów, izolacja czy problemy z pracą mogą wynikać z trudności emocjonalnych, takich jak stres, lęk czy nawet depresja. Wymyślanie chorób może być jego sposobem radzenia sobie z presją, choć oczywiście nie jest to dobre rozwiązanie.

Zachęta do pomocy specjalisty: Warto zasugerować partnerowi rozmowę z psychologiem lub terapeutą, mówiąc np.: „Widzę, że jest Ci ciężko i martwię się o Ciebie. Może warto porozmawiać z kimś, kto pomoże Ci to poukładać?”.

Dbaj o siebie: Ważne jest, żebyś w tej sytuacji również zadbała o swoje emocje i granice. Masz prawo do rozmowy o swoich potrzebach, ale też do zdrowego i wspierającego związku. Jeśli partner stale Cię obwinia, pamiętaj, że nie jesteś odpowiedzialna za wszystko, co się dzieje.

Wsparcie dla Was obojga: Jeśli partner nie chce współpracować, możesz rozważyć indywidualną konsultację z psychologiem. Taka rozmowa pomoże Ci lepiej zrozumieć sytuację i podjąć dalsze kroki.

Wiem, że zmiana w relacji nie jest łatwa, ale każdy krok w stronę zrozumienia siebie i partnera może być początkiem lepszego dialogu. Jeśli chciałabyś porozmawiać szerzej, jestem tutaj, by pomóc.

Zachowania partnera, które powodują stres i frustrację w relacji, mogą być spowodowane przez różne przyczyny, takie jak niska samoocena, lęk przed niepowodzeniem lub niska motywacja. Rozmowa otwarta, ustalenie granic i poszukiwanie pomocy mogą pomóc w redukcji stresu i frustracji w relacji :)

Dzień dobry,
Dużo słyszę o partnerze, zastanów się czego Ty potrzebujesz w tej sytuacji, co chcesz osiągnąć, co byłoby najlepszym rozwiązaniem dla Ciebie? Warto też pomyśleć gdzie są Twoje granice- co jesteś w stanie zaakceptować a co chciałabyś zmienić. Co Ty możesz zrobić, żeby czuć się inaczej?

Rozumiem, że opisana przez Panią sytuacja jest dla Pani bardzo trudna i obciążająca emocjonalnie.
Z tego, co Pani pisze, pojawiają się w relacji poważne problemy komunikacyjne, brak wzajemnego zaufania oraz unikanie odpowiedzialności przez partnera. Takie zachowania mogą prowadzić do poczucia osamotnienia i frustracji u drugiej osoby.

Kilka kroków, które mogą Pani pomóc:
- Postawienie jasnych granic:
Warto określić, jakie zachowania są dla Pani nie do przyjęcia (np. kłamstwa, przerzucanie winy). Ważne, aby mówić o tym w sposób spokojny i konkretny: „Czuję się źle, gdy…”, zamiast „Ty zawsze…”.
- Rozmowa w neutralnym momencie:
Próba podjęcia rozmowy, gdy emocje są wyciszone. Skupienie się na swoich uczuciach i potrzebach, zamiast na oskarżaniu, może zwiększyć szansę na wysłuchanie.
- Zachęcenie do pomocy specjalisty:
Wskazanie, że widzi Pani problem i proponuje wspólne lub indywidualne spotkanie z psychologiem/terapeutą. Jeśli on odmawia, może Pani sama skorzystać z takiego wsparcia, by znaleźć najlepsze strategie radzenia sobie.
- Zadbanie o siebie:
W sytuacji, gdy partner odmawia zmiany, ważne jest, aby Pani chroniła swoje zdrowie psychiczne - utrzymywała kontakt z bliskimi, realizowała swoje pasje, dbała o codzienny komfort.

Warto w takiej sytuacji postawić na jasne określenie granic, zadbanie o swoje poczucie bezpieczeństwa i dobrostan, a także rozważyć konsultację indywidualną z psychologiem, by ustalić, jakie kroki będą dla Pani najlepsze. Jeśli partner byłby gotów, pomocna mogłaby być także terapia par, która daje przestrzeń do konstruktywnej rozmowy i lepszego zrozumienia wzajemnych potrzeb.