Mam 20 lat. Całe życie byłam nieśmiałą osobą, stroniłam od ludzi, ale ni

Mam 20 lat. Całe życie byłam nieśmiałą osobą, stroniłam od ludzi, ale nie utrudniało mi to kontaktów z rówieśnikami. Zawsze miałam kogoś, z kim mogłam luźno porozmawiać, chociaż nigdy nie zwierzałam się nikomu ani nie mówiłam o tym, co mnie aktualnie dręczy.
Już w liceum przydarzały mi się różne rzeczy związane z moją psychiką. Nie było to nic, co przeszkadzało mi w moim codziennym życiu, typowo dziecinne rzeczy, jak na przykład to, że w nocy, przechodząc obok ciemnego pokoju wyobrażałam sobie, że coś tam się czai i zaraz na mnie wyskoczy (z tego też powodu nie oglądam horrorów). Zaglądałam też pod łóżko i zawsze upewniałam się, że zamknęłam wszystkie szafki. Trochę niepokoiło mnie, że kiedy szłam skrajem ulicy, zawsze martwiłam się, że mogłabym wejść pod jadące auto. Jednak i wtedy zakładałam, że było to spowodowane moją wyobraźnią, choć muszę przyznać, że wtedy pierwszy raz się zmartwiłam.
Wszystko jednak zaczęło się prawie rok temu. Pod koniec wakacji byłam bardziej towarzyska, podekscytowana tym, że moje życie się zmieni, że inni są ze mnie dumni. Zachowywałam się radośniej niż zwykle, rozmawiałam z innymi ludźmi w bardziej otwarty sposób. Czułam się nawet zadowolona, że zmieniłam się na lepsze.
Potem poszłam na studia, zamieszkałam z dala od rodziny i wtedy po raz pierwszy coś we mnie pękło. Przestałam czuć. Stałam się martwa w środku. Po prostu wstawałam, szłam na uczelnię, wracałam do pokoju i zamykałam się tam. Nie rozmawiałam ze współlokatorami, zupełnie ich unikałam. Czasem tylko odczuwałam przebłyski radości, jak choćby podczas tak trywialnej czynności, jaką były zakupy spożywcze, cieszyłam się, że kupię sobie coś do jedzenia, ale kiedy zaczynałam czegoś szukać, moja radość znikała i znów byłam pusta. Wtedy też zaczęłam odczuwać przyjemność z osłabiania swojego ciała. Mało jadłam, zazwyczaj suchy chleb, a kiedy kręciło mi się w głowie, czułam satysfakcję. Miałam też problem, kiedy przechodziłam obok jadących tramwajów, martwiłam się, że wejdę na szyny. Ten stan trwał może pół miesiąca i w końcu nastąpiło załamanie. Podczas odwiedzin w domu rozpłakałam się i nie chciałam już wracać na studia. Po jakimś czasie rodzice pozwolili mi zostać w domu i zrezygnowałam ze studiów. Po tym czułam się okropnie. Miałam wrażenie, że zawiodłam ich, że jestem nic nie warta. Myślałam o tym, że znacznie łatwiej byłoby umrzeć niż żyć, będąc mną. Mimo że miałam myśli samobójcze, wiedziałam, że nie zrobię tego. Byłam zbyt słaba, bałam się bólu. Ten stan trwał bardzo długo. Znacznie ucichłam, stałam się znacznie posłuszniejsza, robiłam wszystko dla innych, bo miałam wrażenie, że jestem innym to winna. Z bezsilności płakałam pod prysznicem. Nigdy jednak nie powiedziałam o moich uczuciach mojej rodzinie, choć oni pewnie zauważyli, że jest ze mną coś nie tak.
Z tego stanu uratowały mnie święta Bożego Narodzenia. Wpadłam w wir przygotowań. Już miesiąc przed świętami myślałam o prezentach, o dekoracjach, nie mogłam się ich doczekać. Potrafiłam nocami wycinać ozdoby świąteczne, a potem zawieszać je w nocy. Moja mania nie była niczym niezwykłym, ponieważ zdarzało się to wcześniej. Zawsze, gdy znalazłam nowe zainteresowanie, musiałam wiedzieć o tym wszystko, ciągle o tym myślałam, nie mogłam skupić się na innych rzeczach. Kiedy interesowałam się sportem, potrafiłam całe dnie oglądać mecze i czytać ciekawostki o sportowcach, a kiedy zaczęłam oglądać jakiś serial, to oglądałam go bez względu na wszystko, nawet jeśli mój organizm domagał się odpoczynku. Zawsze jednak moje zainteresowanie się kończyło, a ja pozostawałam trochę pusta w środku, bez konkretnego celu. Zazwyczaj nazywałam to resetowaniem siebie. Tak też było w przypadku świąt. Kiedy się skończyły, uczepiłam się przygotowaniami do sylwestra i tak dotrwałam do końca roku.
Potem było dosyć spokojnie, poukładałam sobie pewne rzeczy w głowie i znów mogłam dobrze funkcjonować. Czasem miewałam różne myśli, o tym, że jestem beznadziejna albo że nic mnie na tym świecie nie trzyma, bo nie ma dla mnie przyszłości. W końcu mama zapisała mnie do psychologa, bo taka była nasza umowa: jeśli od nowego roku chcę wrócić na studia, muszę spotkać się z psychologiem. Poszłam na spotkanie. Porozmawiałam, byłam nawet zadowolona z rozmowy, choć z tej perspektywy czasu widzę, że nie powiedziałam wtedy wszystkiego, co mnie dręczyło, nie wspominałam o myślach samobójczych. Psycholog powiedział, że mam lekko depresyjny nastrój i przepisała mi ziołowe tabletki na jego poprawę. Mieliśmy spotkać się ponownie za trzy tygodnie. Niestety do tego spotkania nie doszło, ponieważ w Polsce zaczęła się epidemia i gabinet został zamknięty. W tamtym czasie czułam się dobrze. Po tabletkach miałam nawet zbyt dużo energii i mówiłam różne rzeczy, nie zastanawiając się zbyt długo. Mój nastrój także się polepszył, co zauważyła moja rodzina. Potem już nie poszłam do psychologa, bo miałam wrażenie, że wszystko już sobie poukładałam w głowie i będzie dobrze.
Niedawno były urodziny mojej mamy. Dwa tygodnie wcześniej nagle stałam się bardziej energiczna. Wykonywałam dużo zajęć na świeżym powietrzu, pomagałam rodzicom, miałam więcej energii. Wstawałam wcześniej, żeby mieć więcej czasu na realizację planów. Chciałam się zmienić na lepsze, miałam dużo pomysłów i wszystkie chciałam zrealizować jak najszybciej. Zaczęłam też marzyć o różnych rzeczach, widziałam siebie w przyszłości, jak osiągam sukces. Wzięłam się także za ćwiczenia, choć jestem osobą, która trzyma się z dala od wysiłku fizycznego. Potem nawet mimo przeziębienia miałam dobry humor i dużo energii. Momentem kulminacyjnym były urodziny mamy, kiedy to miałam dużo energii, dużo mówiłam i żartowałam, a także bez skrępowania rozmawiała z gośćmi, co nigdy nie przychodziło mi zbyt łatwo. Tłumaczyła to sobie tym, że to z powodu urodzin mamy. Ten stan utrzymywał się jeszcze kilka dni po tym, a potem trochę się zmniejszył, ale nie ustępował. Potem zamienił się w manię, kiedy to przez trzy dni oglądałam seriale, od wczesnego poranka do późnej nocy. Obowiązki domowe wykonywałam z niechęcią i rozdrażnieniem, ponieważ ciągle myślałam o tym, żeby znaleźć się z dala od ludzi i móc oglądać. Miałam wrażenie, że ciągle brakuje mi czasu. Nie potrafiłam tez pisać (zawsze chciałam zostać pisarką) ani malować, choć kupiłam nowe podobrazia i farby. Następnego dnia znów przestałam odczuwać jakiekolwiek emocje. Byłam smutna i przygnębiona. Nie chciałam z nikim rozmawiać, a kontakt z innymi drażnił mnie. Ten dzień przesiedziałam sama w pokoju. Pogorszył się też mój apetyt. Jadłam mniej. Nie miałam wcale ochoty jeść, zrobiłam to tylko po to, żeby rodzice nie zadawali pytań. Chciałam czuć się słaba, żeby stan mojego ciała odpowiadał stanowi umysłu. Czułam, że moje życie zmierza donikąd, że lepiej byłoby, gdybym umarła, choć nie miałam odwagi, żeby coś sobie zrobić. Powiedziała sobie, że nie zostanę pisarką, bo jestem w tym beznadziejna. Następnego dnia było trochę lepiej, ale i tak czułam się pusta w środku, mimo że uśmiechałam się do innych, czy śmiałam z żartów. Czułam się bezsilna. Kiedy szłam, miałam ochotę położyć się gdzieś i leżeć. Albo krzyknąć czy uderzyć coś, ale tego nie robiłam.
Wcześniej myślałam, że wszyscy mają czasem tak jak ja, ale teraz zaczęłam się martwić. Jestem trochę wystraszona, że to może być choroba afektywna dwubiegunowa, o której niedawno usłyszałam. Choć z drugiej strony mam wrażenie, że może tylko tak sobie wmawiam.
Czy dolega mi coś poważnego? Co to może być?