Czy z punktu widzenia psychoterapeuty praca z pacjentem, który jest bardziej świadom zagadnień psych

Świadomy pacjent może być dużym zasobem w terapii, jeśli wiedza nie staje się formą kontroli, obrony czy unikania emocji, ale narzędziem do pogłębiania rozumienia siebie. Dobry terapeuta będzie umiał to zauważyć i odpowiednio wykorzystać – albo skorygować, gdy wiedza zacznie pełnić funkcję obronną. Rozumienie siebie nie zawsze pomaga. Czasem pomaga dopiero wtedy, gdy rozumienie spotka się z przeżywaniem. Świadomość głowy i świadomość serca to nie to samo.

Dzień dobry,

z perspektywy terapii poznawczo-behawioralnej zdobywanie wiedzy psychologicznej jest jednym z elementów procesu zdrowienia – psychoedukacja jest wpisana w strukturę pracy terapeutycznej. Pacjent, który już interesuje się psychologią, czyta rzetelne źródła i słucha merytorycznych treści, może mieć łatwiejszy start, bo pewne pojęcia czy mechanizmy są mu znane. To często pozwala szybciej przechodzić do praktycznych interwencji.

Ważne jednak, by ta wiedza nie była wykorzystywana głównie do intelektualizacji czy racjonalizacji – czyli uciekania w analizę zamiast doświadczania i weryfikowania własnych emocji. W CBT celem nie jest samo „wiedzieć”, ale umieć zastosować wiedzę do obserwowania, rozumienia i zmieniania reakcji, które wpływają na samopoczucie.

Dlatego pacjent świadomy psychologicznie może być bardzo dobrym partnerem do pracy, o ile potrafi korzystać z wiedzy nie tylko w głowie, ale też w kontakcie ze swoimi myślami, emocjami i zachowaniami – bo to właśnie wtedy proces terapeutyczny przynosi realną zmianę.

Pozdrawiam serdecznie
Patryk Madaliński

Dzień dobry. Z mojej perspektywy i z moich doświadczeń pracy z psychologami i osobami zainteresowanymi tematem psychologii, wspólna praca jest szybsza, motywacja klienta jest wysoka, cel pracy jest jasny. Klient wie po co przyszedł, jasno określa oczekiwania wobec terapii. Zastanawiam się w jakim sensie praca z wyedukowanym klientem miała by być wyzwaniem? Chyba na początku pracy gdzie młody psycholog łączy teorię z praktyką, jeszcze nie jest osadzony w pełni w zawodzie. Nie wiem.
Czy ułatwia pracę? Ja umawiam się z klientami na ilość spotkań i realizację celów z którymi przychodzą. Jeśli cele są zrealizowane kończymy terapię. Czasami jest to 10 spotkań, pół roku, rok i dłużej. Każdy ma inne potrzeby i tępo pracy, dzięki czemu praca terapeutyczna jest zróżnicowana, dzień w pracy jest "kolorowy" Wykonując każdy zawód wszyscy uczymy się od siebie, inspirujemy wzajemnie. To jest piękne

To zależy :)
Czasem wiedza sprzyja - ważny jest etap, na jakim jest pacjent w procesie. W procesie mentalizacji będzie to działało na korzyść. Czasem jednak stanowi solidną podstawę do obracania się w mechanizmach, np.: racjonalizacji, co utrudnia dotknięcie emocji i ich odpowiednią regulację. Powiedziałabym, że struktura charakteru klienta będzie w pewnym sensie determinować, czy ta wiedza jest na plus, czy na minus

Dzień dobry!

Przyznaję, to bardzo ciekawe pytanie i przyznaję od dłuższego już czasu sam o tym myślę. Nie chcę zabrzmieć jak typowy psycholog ("to zależy"), ale kwestia ta naprawdę wydaje się być złożona. Z jednej strony - mam takie doświadczenia - terapeutyzowanie "zorientowanych w temacie" może rodzić komplikacje, czy nawet hamować proces terapeutyczny. Ktoś kto ma bardzo rozbudowaną sferę poznawczą (wglądową), stawia (często poprawne!) auto-diagnozy, czy jest niezwykle świadom, niekoniecznie musi doświadczać upragnionej ulgi/zmiany. Niekiedy pewne rzeczy trzeba poczuć, uznać, nieraz zaakceptować (emocjonalnie), a do tego (również i terapeutę) nie jest w stanie przygotować (wyedukować) zawczasu żadna szkoła, czy edukacja na własną rękę. Podobnie jest, kiedy chce się za bardzo przyspieszyć ("czy już?, "długo jeszcze?") proces zmian, który u każdego ma swoją własną dynamikę.
Z drugiej strony - i takie mam doświadczenia - ktoś zmotywowany, zaangażowany we współpracę, o pewnej wyjściowej bazie informacyjnej, może swoją postawą stanowić istotne wsparcie dla bardzo dobrych efektów końcowych. Ostatecznie chodzi przecież o to, by Pacjenci radzili sobie lepiej, ale sami tj. "na własną rękę".
Reasumując, według mnie sama świadomość i gotowość pacjentów do zgłębiania zagadnień psychologicznych niczego nie rozstrzyga. W finale liczy się jakość kontaktu, trwałość relacji, zdolność do wypracowania partnerstwa w trakcie spotkań, czy wzajemna (i czyniona na bieżąco) ocena pożytku z odbywającej się psychoterapii.

Z pozdrowieniami i życzeniami odnajdywania odpowiedzi na intrygujące pytania
W. Orzechowski