Pytania pacjentów (32)

Nic dodać nic ująć. Dobry proces terapeutyczny/leczenia i powinno być dobrze.
Pozdrawiam serdecznie!

Bardzo Pani współczuję z powodu doświadczanych trudności. Często jest tak, że terapeuta proponuje swojemu pacjentowi relacje wspierającą. Nie wiem jak taka relacja mogłaby wpłynąć na Pani życie, ale często... Więcej

Zgadzam się z koleżanką.
Dodałbym od siebie, że to jest ten wiek kiedy takie pomieszanie się jest naturalne. To właśnie nastoletniość pozwoli Pani te dylematy rozstrzygnąć.
Relacja terapeutyczna mogłaby... Więcej

Zgadzam się z kolegą. Relacja terapeutyczna mogłaby pomóc odpowiedzieć sobie na pytanie: co dalej?

Nie wiem czy na takie pytanie można odpowiedzieć lepiej? Zgadzam się w pełni. Moim zdaniem fantazje na temat zakończenia leczenia należy omawiać z terapeutą i mogą nie być końcem, ale często przełomowym... Więcej

Nie wiem skąd Pan pisze, ale jeśli z zielonego Lubuskiego to zapraszam do Gorzowa Wlkp.

Zgadzam się z koleżanką. Jednak jeśli chciała by rozpocząć terapię, to zapraszam go Gabinetu. Można zastosować wywiad strukturalny i przyjrzeć Pani osobowości. Może Pani pytanie oznacza jednak nieświadomą... Więcej

Zastanawiający jest Pani sposób budowania relacji i funkcjonowanie w niej. Do jakiejkolwiek terapii potrzebna jest dobra diagnoza. W zależności od niej wybiera się sposób leczenia. Często objawy nasilają... Więcej

Jeśli organizm jest zdrowy, to najprawdopodobniej zawodzi psychika. Moim zdaniem należałoby przyjrzeć się strukturze Pana osobowości. Leczenie mogłoby pomóc. Proszę nie zwlekać, z czasem objawy mogą się... Więcej

W terapii psychodynamicznej milczenie bywa czasem elementem pracy i może służyć m.in. temu, aby pacjent miał przestrzeń do kontaktu ze swoimi emocjami, napięciem czy trudnością w inicjowaniu relacji.

Jednocześnie... Więcej

Dzień dobry,

to, co Pani opisuje, nie musi oznaczać uzależnienia w sensie pełnoobjawowym, ale zawiera kilka ważnych sygnałów ostrzegawczych, których nie warto bagatelizować.

Szczególnie istotne są:
–... Więcej

Dzień dobry,

opisuje Pani bardzo trudną sytuację, w której zderzają się dwie rzeczy: uczucie do partnera oraz utrata zaufania wynikająca z powtarzających się kłamstw.

To, co jest tutaj kluczowe, to nie... Więcej

Dzień dobry,
z opisu wynika, że doświadcza Pani w małżeństwie dużej samotności i braku bliskości. W takiej sytuacji wiele osób zaczyna zadawać sobie pytanie, czy problem leży po ich stronie i czy można... Więcej

Z Pani opisu widać, jak wiele wysiłku wkłada Pani w relacje z innymi ludźmi i jak dużo bólu wiąże się z poczuciem bycia pomijaną lub odrzucaną. Kiedy takie doświadczenia powtarzają się przez dłuższy czas,... Więcej

To, co Pan opisuje, nie wygląda tylko na „nieśmiałość”, ale raczej na utrwalony wzorzec przeżywania siebie w relacjach — z dużą wrażliwością na odrzucenie i poczuciem bycia mniej ważnym.

W takich sytuacjach... Więcej

Dziękuję za Pana wiadomość. Z tego, co Pan opisuje, widać bardzo dużo wstydu, poczucia porażki i przekonania, że „jest już za późno”. Wiele osób w podobnym wieku doświadcza momentów, w których zaczynają... Więcej

To, co Pani opisuje, jest bardzo częstym i jednocześnie bardzo trudnym doświadczeniem po zakończeniu relacji — poczuciem winy przeplatającym się z poczuciem, że nie wszystkie potrzeby były w tym związku... Więcej

To, co Pani opisuje, bardzo często pojawia się w trakcie zdrowienia — i bywa jednym z trudniejszych momentów w procesie.

Z jednej strony widzi Pani poprawę (mniejsze nasilenie objawów, rzadsze epizody), z drugiej — nadal pojawiają się myśli i lęk, co może rodzić wątpliwość: „czy to już zdrowienie, czy dalej jestem w tym samym miejscu?”.

W praktyce poprawa rzadko polega na całkowitym zniknięciu objawów, tylko na zmianie:

- ich częstotliwości,
- intensywności,
- oraz tego, jak Pani na nie reaguje.

To, że objawy są rzadsze i mniej dominujące, jest zazwyczaj ważnym sygnałem, że proces idzie w dobrą stronę — nawet jeśli nie jest to jeszcze stan, którego Pani oczekuje.

Pytanie „co jest pierwsze — myśl czy lęk” również jest bardzo charakterystyczne. Z czasem zwykle okazuje się, że te dwa elementy są ze sobą ściśle powiązane i wzajemnie się napędzają.

Bardzo ważny jest też fragment, w którym pisze Pani, że czasem czuje się „inna niż zdrowi ludzie”. To doświadczenie często towarzyszy osobom zmagającym się z lękiem i myślami natrętnymi — i samo w sobie może być źródłem dodatkowego cierpienia.

W takich momentach pomocne bywa nie tylko redukowanie objawów, ale również przyglądanie się temu, jak Pani rozumie siebie i swoje doświadczenia.

Jeśli pracuje Pani już z terapeutką i widzi Pani choć częściową poprawę, to warto ten proces kontynuować i omawiać wątpliwości dokładnie tak, jak zrobiła to Pani tutaj.

To, że pojawiają się pytania i wahania, nie oznacza cofania się — często jest to element zdrowienia.

Pozdrawiam serdecznie

To, co Pani opisuje, jest bardzo częstą sytuacją w relacjach rozpoczynanych niedługo po trudnym rozstaniu.

Osoba, którą Pani poznaje, może jednocześnie chcieć bliskości i nie być jeszcze gotowa na stabilny związek. To często prowadzi do momentów zaangażowania przeplatanych wycofaniem, chłodem czy zmiennością emocjonalną.

Pojawiające się u Pani pytanie, czy jest Pani „plastrem na rany”, jest bardzo ważne. Zwykle pojawia się wtedy, gdy relacja zaczyna opierać się bardziej na regulowaniu czyjegoś stanu emocjonalnego niż na wzajemności.

Warto w takiej sytuacji przyjrzeć się kilku rzeczom:

- czy ta relacja daje Pani poczucie bezpieczeństwa i stabilności,
- czy ma Pani przestrzeń na swoje potrzeby, czy raczej koncentruje się Pani na jego stanie,
- czy kontakt jest w miarę równy, czy zależny od jego samopoczucia.

Pytanie, czy taka osoba „może stworzyć prawdziwy związek”, jest mniej istotne niż to, czy w tej konkretnej sytuacji ta relacja jest dobra dla Pani.

To, że zauważa Pani w sobie niepokój i smutek, jest ważnym sygnałem, którego warto nie ignorować.

Czasem kluczowe nie jest „czy on jest gotowy”, tylko „czy ja chcę w tym być na takich warunkach”.

Pozdrawiam serdecznie

To, co Pani opisuje, wygląda na stan długotrwałego przeciążenia emocjonalnego, który z czasem zaczyna wpływać nie tylko na nastrój, ale też na codzienne funkcjonowanie.

Utrata bliskiej osoby, szczególnie gdy jednocześnie trzeba było „trzymać się” dla innych, często prowadzi do sytuacji, w której własne emocje zostają odłożone na później. Problem polega na tym, że one nie znikają - tylko wracają po czasie w innej formie.

Poczucie życia „na automacie”, brak radości, zmęczenie mimo snu czy trudności z koncentracją bardzo często są sygnałem, że organizm i psychika są już przeciążone.

To nie oznacza, że coś jest z Panią „nie tak” - raczej, że zbyt długo funkcjonowała Pani w trybie radzenia sobie bez realnego wsparcia.

W takiej sytuacji kluczowe nie jest zmuszanie się do działania czy „ogarnianie życia”, ale zatrzymanie się i przyjrzenie temu, co Pani przeżywa.

Warto rozważyć kontakt z psychologiem lub psychoterapeutą, żeby mieć przestrzeń, w której można to uporządkować i stopniowo odzyskać poczucie wpływu.

Objawy, które Pani opisuje, często mają związek ze stresem i napięciem - i są odwracalne, jeśli zostaną odpowiednio zaopiekowane.

Pozdrawiam serdecznie