Pytania pacjentów (26)

Opisany kryzys nie musi oznaczać, że nie potrafi Pan kochać ani tworzyć trwałych relacji. Często w momentach dużych zmian – takich jak wspólne zamieszkanie czy zbliżający się ślub – uaktywniają się głębsze... Więcej

Opisany problem przypomina mechanizm tzw. lęku antycypacyjnego – po jednej nieprzespanej nocy pojawia się obawa, że sytuacja się powtórzy, a sam moment kładzenia się spać zaczyna być kojarzony z napięciem.... Więcej

Opisane trudności mogą wskazywać na silne zahamowanie społeczne lub lęk w sytuacjach szkolnych, przy jednoczesnym poczuciu bezpieczeństwa w środowisku domowym. To dość częsty obraz u młodzieży, która doświadcza... Więcej

Opisana sytuacja wskazuje na silne obciążenie emocjonalne oraz trudności w relacji rodzinnej, które mogą prowadzić do poczucia bezradności i wyczerpania psychicznego. W okresie adolescencji potrzeba autonomii... Więcej

Opinia z poradni psychologiczno-pedagogicznej nie jest „etykietą”, lecz narzędziem, które ma pomóc szkole dostosować wymagania do realnych możliwości dziecka. Jeśli wskazano rozwój nieharmonijny oraz deficyty... Więcej

Nic dodać nic ująć. Dobry proces terapeutyczny/leczenia i powinno być dobrze.
Pozdrawiam serdecznie!

Bardzo Pani współczuję z powodu doświadczanych trudności. Często jest tak, że terapeuta proponuje swojemu pacjentowi relacje wspierającą. Nie wiem jak taka relacja mogłaby wpłynąć na Pani życie, ale często... Więcej

Zgadzam się z koleżanką.
Dodałbym od siebie, że to jest ten wiek kiedy takie pomieszanie się jest naturalne. To właśnie nastoletniość pozwoli Pani te dylematy rozstrzygnąć.
Relacja terapeutyczna mogłaby... Więcej

Zgadzam się z kolegą. Relacja terapeutyczna mogłaby pomóc odpowiedzieć sobie na pytanie: co dalej?

Nie wiem czy na takie pytanie można odpowiedzieć lepiej? Zgadzam się w pełni. Moim zdaniem fantazje na temat zakończenia leczenia należy omawiać z terapeutą i mogą nie być końcem, ale często przełomowym... Więcej

Nie wiem skąd Pan pisze, ale jeśli z zielonego Lubuskiego to zapraszam do Gorzowa Wlkp.

Zgadzam się z koleżanką. Jednak jeśli chciała by rozpocząć terapię, to zapraszam go Gabinetu. Można zastosować wywiad strukturalny i przyjrzeć Pani osobowości. Może Pani pytanie oznacza jednak nieświadomą... Więcej

Zastanawiający jest Pani sposób budowania relacji i funkcjonowanie w niej. Do jakiejkolwiek terapii potrzebna jest dobra diagnoza. W zależności od niej wybiera się sposób leczenia. Często objawy nasilają... Więcej

Jeśli organizm jest zdrowy, to najprawdopodobniej zawodzi psychika. Moim zdaniem należałoby przyjrzeć się strukturze Pana osobowości. Leczenie mogłoby pomóc. Proszę nie zwlekać, z czasem objawy mogą się... Więcej

Dzień dobry,
z opisu wynika, że doświadcza Pani w małżeństwie dużej samotności i braku bliskości. W takiej sytuacji wiele osób zaczyna zadawać sobie pytanie, czy problem leży po ich stronie i czy można... Więcej

Z Pani opisu widać, jak wiele wysiłku wkłada Pani w relacje z innymi ludźmi i jak dużo bólu wiąże się z poczuciem bycia pomijaną lub odrzucaną. Kiedy takie doświadczenia powtarzają się przez dłuższy czas,... Więcej

To, co Pan opisuje, nie wygląda tylko na „nieśmiałość”, ale raczej na utrwalony wzorzec przeżywania siebie w relacjach — z dużą wrażliwością na odrzucenie i poczuciem bycia mniej ważnym.

W takich sytuacjach... Więcej

Dziękuję za Pana wiadomość. Z tego, co Pan opisuje, widać bardzo dużo wstydu, poczucia porażki i przekonania, że „jest już za późno”. Wiele osób w podobnym wieku doświadcza momentów, w których zaczynają... Więcej

To, co Pani opisuje, jest bardzo częstym i jednocześnie bardzo trudnym doświadczeniem po zakończeniu relacji — poczuciem winy przeplatającym się z poczuciem, że nie wszystkie potrzeby były w tym związku... Więcej

To, co Pani opisuje, bardzo często pojawia się w trakcie zdrowienia — i bywa jednym z trudniejszych momentów w procesie.

Z jednej strony widzi Pani poprawę (mniejsze nasilenie objawów, rzadsze epizody), z drugiej — nadal pojawiają się myśli i lęk, co może rodzić wątpliwość: „czy to już zdrowienie, czy dalej jestem w tym samym miejscu?”.

W praktyce poprawa rzadko polega na całkowitym zniknięciu objawów, tylko na zmianie:

- ich częstotliwości,
- intensywności,
- oraz tego, jak Pani na nie reaguje.

To, że objawy są rzadsze i mniej dominujące, jest zazwyczaj ważnym sygnałem, że proces idzie w dobrą stronę — nawet jeśli nie jest to jeszcze stan, którego Pani oczekuje.

Pytanie „co jest pierwsze — myśl czy lęk” również jest bardzo charakterystyczne. Z czasem zwykle okazuje się, że te dwa elementy są ze sobą ściśle powiązane i wzajemnie się napędzają.

Bardzo ważny jest też fragment, w którym pisze Pani, że czasem czuje się „inna niż zdrowi ludzie”. To doświadczenie często towarzyszy osobom zmagającym się z lękiem i myślami natrętnymi — i samo w sobie może być źródłem dodatkowego cierpienia.

W takich momentach pomocne bywa nie tylko redukowanie objawów, ale również przyglądanie się temu, jak Pani rozumie siebie i swoje doświadczenia.

Jeśli pracuje Pani już z terapeutką i widzi Pani choć częściową poprawę, to warto ten proces kontynuować i omawiać wątpliwości dokładnie tak, jak zrobiła to Pani tutaj.

To, że pojawiają się pytania i wahania, nie oznacza cofania się — często jest to element zdrowienia.

Pozdrawiam serdecznie