Dzień dobry. Jestem w narzeczeństwie od 8 miesięcy. Zaręczyny były dość szybko, jednak oboje byliśmy
Dzień dobry. Jestem w narzeczeństwie od 8 miesięcy. Zaręczyny były dość szybko, jednak oboje byliśmy tego pewni. Pierwszy raz tworzyliśmy związek, w którym tak dobrze się czuliśmy z drugą osobą, poza miłością była też zwykła, piękna przyjaźń. Wszystko dodawało nam skrzydeł. Koło czerwca zauważyłam, że mój partner pije alkohol w tajemnicy przede mną. Raz znalazłam butelkę po „małpce”, raz butelkę półlitrową. Byłam zdziwiona, bo temat alkoholu nie był tematem tabu, tzn piliśmy razem wino do kolacji, piwo na grillu czy drinki z przyjaciółmi. Mieszkamy osobno, więc czasem pisaliśmy „chyba napiję się drinka” i to było ok. Nie rozumiałam, dlaczego zaczął to zatajać. Pytałam, czy ma jakieś problemy, czy coś się dzieje, o czym nie wiem. Odpowiadał, że nie. Było mi przykro, że mnie okłamywał. Niestety, te sytuacje zaczęły się powtarzać. Wychodził do sklepu po bułki, po powrocie czuć było alkohol. Wypierał się, że nie pił, a później się przyznawał. To się zdarzało raz na tydzień, raz na dwa, raz na miesiąc - różnie. Zawsze jego pierwszym odruchem jest kłamstwo, zatajanie. Od czerwca tych sytuacji było kilkanaście- tych, o których wiem, kiedy złapałam go za rękę na tym. Zawsze przeprasza, prosi, płacze. Wiem, że kocha mnie i jestem dla niego ważna, jednak straciłam już zaufanie po tylu sytuacjach, kiedy mówił, że nie pił, a pił. Poszedł na terapie uzależnień. Terapeutka po 2-3 sesjach stwierdziła, że nie jest uzależniony, a jego tendencje do picia raz na jakiś czas mają korzenie w trudnym dzieciństwie i w relacjach z matką. Postanowiłam, że będę go wspierać. Te sesje bardzo nim wstrząsają, wychodzi z nich pełen emocji, nazywa siebie idiota, że mnie kłamie, a tak kocha i że nie wie dlaczego. Tylko to znowu się dzieje i znowu. Chciałabym go wspierać, ale już straciłam zaufanie. Boję się, że jak kłamie tak zaparcie w tej kwestii, to może kiedyś zacznie kłamać też w innych. Czuję się idiotycznie. Czuję, że powinnam go zostać, może poczułby w końcu, że coś traci, że są jakieś konsekwencje. Z drugiej strony kocham go, to mój przyjaciel, partner i cudowny człowiek, więc boję się tej decyzji. Czy po przeszło pół roku kłamania jest szansa, że ktoś nagle przestanie i ten związek będzie mieć sens?
5 odpowiedzi
Dzień dobry, Nie ma niestety jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie. Wszystko zależy od motywacji danej osoby oraz pracy, jaką ma gotowość wykonać, a także stopnia nasilenia problemu. Ważna jest świadomość tego, że potrzeba na to czasu. Równie ważne są także Pani granice, na co i na jakich zasadach ma Pani gotowość, czego Pani oczekuje. Warto pobyć sobie z tego typu pytaniami, dać sobie chwilę na znalezienie odpowiedzi. Zachęcam również do konsultacji z terapeutą lub psychologiem, żeby móc dokładniej omówić sytuację.
Dzień dobry. Widać w tym wpisie dużo troski, zaangażowania i miłości. Rozumiem, że stracone zaufanie trudno odbudować, szczególnie gdy kłamstwo powtarza się mimo obietnic i Twojego wsparcia. W tej sytuacji najważniejsze jest to, żebyś pamiętała, że masz prawo dbać o swoje granice i komfort emocjonalny. To, że Twój narzeczony podjął terapię, jest krokiem w dobrą stronę, ale proces pracy nad sobą bywa długi i nie zawsze prosty. Tendencje do zatajania prawdy mogą wynikać z głębokich wzorców, które wymagają czasu, by je zmienić. Nie oznacza to, że nie jest możliwe odbudowanie zaufania, ale wymaga to zarówno jego gotowości do konsekwentnej pracy nad sobą, jak i Twojej otwartości na dawanie szansy – o ile czujesz, że nadal jesteś w stanie to robić. Rozumiem, że boisz się, czy te kłamstwa nie przeniosą się na inne sfery życia, i to jest całkowicie naturalne. Twoje obawy pokazują, że bardzo poważnie traktujesz ten związek i swoją przyszłość z nim. Kluczowe może być zastanowienie się, jakie są Twoje granice – ile jeszcze jesteś w stanie dać od siebie, by wspierać go w tym procesie, a kiedy poczujesz, że stawiasz swoje potrzeby na pierwszym miejscu, bo nie czujesz się w tej relacji bezpiecznie. Jeśli czujesz, że potrzebujesz przerwy, aby odzyskać perspektywę, to nie oznacza, że go opuszczasz – czasem dystans daje obu stronom przestrzeń do zrozumienia, co jest dla nich naprawdę ważne. Możesz też wspólnie rozważyć terapię dla par, gdzie możecie z pomocą specjalisty lepiej zrozumieć, co się dzieje między Wami i jak odbudować fundamenty zaufania. Twoje emocje – miłość, ale też lęk i poczucie zmęczenia – są zrozumiałe i ważne. Niezależnie od tego, co postanowisz, zasługujesz na związek oparty na szczerości i wzajemnym wsparciu. Dbaj o siebie w tym wszystkim, bo Twoje potrzeby są tak samo ważne jak jego proces leczenia.
Dziękuję, że podzieliłaś się swoją historią. To, co opisujesz, jest bardzo trudne emocjonalnie, bo dotyczy zaufania, miłości i wartości, na których budujesz relację. Z Twojej wypowiedzi wynika, że bardzo zależy Ci na partnerze i związku, ale powtarzające się sytuacje związane z kłamstwami i alkoholem naruszają Twoje poczucie bezpieczeństwa. Spróbuję pomóc Ci zrozumieć sytuację z perspektywy terapii poznawczo-behawioralnej (CBT) oraz zaproponować kroki, które mogą Cię wesprzeć. 1. Kwestia zaufania Zaufanie jest fundamentem zdrowego związku. Kiedy partner kłamie – niezależnie od powodów – Twoja naturalna reakcja to poczucie zawodu, niepewności i lęku o przyszłość relacji. Nie chodzi tu tylko o konkretne sytuacje związane z alkoholem, ale o mechanizm ukrywania prawdy, który wywołuje w Tobie pytanie: Czy mogę polegać na tej osobie w innych aspektach życia? Warto zauważyć, że chociaż partner wydaje się szczerze żałować swoich działań, to wzorce zachowań, które opisujesz, mogą być głęboko zakorzenione i trudne do zmiany bez długoterminowej pracy nad sobą. 2. Motywacja partnera do zmiany Twój partner podjął terapię, co jest ważnym krokiem i oznacza, że dostrzega problem. Niemniej, terapia uzależnień lub pracy nad mechanizmami wyniesionymi z trudnego dzieciństwa to proces wymagający czasu i zaangażowania. Jeśli partner nadal powtarza schematy, mimo emocjonalnych przeprosin, może być potrzebne głębsze zrozumienie jego motywacji i umiejętności radzenia sobie z emocjami. W CBT mówimy o cyklu nawykowym – osoba może sięgać po alkohol lub uciekać w kłamstwa, by uniknąć napięcia, lęku lub wstydu. Kluczowe jest nie tylko rozpoznanie przyczyn, ale i wypracowanie nowych, zdrowszych sposobów radzenia sobie z trudnościami. 3. Twoje uczucia i potrzeby Masz pełne prawo czuć się zmęczona, zawiedziona i niepewna co do przyszłości związku. Warto zastanowić się nad swoimi potrzebami: Granice: Czy wiesz, jakie konkretne działania są dla Ciebie nie do zaakceptowania? Co jesteś w stanie tolerować, a co nie? Twoje zaufanie: Co musiałby zrobić partner, by odzyskać Twoje zaufanie? Czy uważasz, że to realistyczne? Wsparcie a odpowiedzialność: Chęć wspierania partnera to piękny gest, ale pamiętaj, że jego zmiana jest jego odpowiedzialnością. Nie możesz zmusić go do zmiany, a jedynie towarzyszyć mu w procesie – pod warunkiem, że nie rani to Ciebie. 4. Czy jest szansa na zmianę? Zmiana jest możliwa, ale zależy od kilku kluczowych czynników: Świadomość partnera: Czy naprawdę rozumie, dlaczego kłamie i jakie to ma konsekwencje? Czy jest gotowy zmierzyć się z trudnymi emocjami, które prowadzą do takich zachowań? Systematyczna praca: Kilka sesji terapii to za mało, by zmienić głęboko zakorzenione schematy. Partner potrzebuje długoterminowej terapii, która skupi się na zrozumieniu jego mechanizmów obronnych i nauce nowych sposobów radzenia sobie z emocjami. Twoja gotowość: Czy jesteś w stanie być cierpliwa i zaakceptować, że zmiana to proces pełen wzlotów i upadków? 5. Co możesz zrobić? A. Rozważ swoje granice Zastanów się: Jakie zachowania są dla Ciebie nie do przyjęcia? Czy jesteś gotowa odejść, jeśli te zachowania będą się powtarzać? Granice nie są karą dla partnera – są narzędziem ochrony Twojego zdrowia psychicznego. B. Rozmowa z partnerem W CBT kluczowe jest jasne i konkretne wyrażenie swoich myśli oraz oczekiwań. Możesz powiedzieć: „Bardzo Cię kocham, ale te kłamstwa niszczą moje zaufanie. Potrzebuję konkretnych działań, żebyśmy mogli naprawić tę relację.” „Dla mnie to ważne, żebyś kontynuował terapię i pracował nad swoimi emocjami. Chcę Cię wspierać, ale potrzebuję widzieć postępy.” C. Praca nad sobą Zadbaj o swoje emocje: Zastanów się, co możesz zrobić dla siebie, by poczuć się silniejsza i bardziej stabilna – np. rozmowa z psychoterapeutą, czas spędzony z bliskimi, rozwijanie swoich pasji. Samodzielna terapia: Jeśli nie możesz sobie poradzić z rozterkami, terapia indywidualna pomoże Ci przeanalizować swoje uczucia i podjąć decyzje w zgodzie ze sobą. 6. Kiedy odejść? Decyzja o zakończeniu związku jest trudna, ale czasem konieczna, jeśli: Partner nie podejmuje wysiłku, by zmienić swoje zachowanie. Powtarzające się kłamstwa powodują, że nie możesz już czuć się bezpieczna w relacji. Związek przestaje dawać Ci satysfakcję, a jedynie rani. Podsumowanie Wasz związek ma szansę, jeśli oboje jesteście gotowi na systematyczną pracę i zmianę. Twój partner musi wziąć odpowiedzialność za swoje zachowanie, a Ty masz prawo stawiać granice i dbać o swoje emocje. Jeśli zdecydujesz się zostać w tej relacji, upewnij się, że robisz to w zgodzie ze sobą i z jasnymi oczekiwaniami wobec przyszłości. Jeśli potrzebujesz wsparcia w podjęciu decyzji lub pracy nad swoimi emocjami, terapia indywidualna może być pomocna. Trzymaj się i pamiętaj, że Twoje potrzeby są ważne.
Dzień dobry, opisuje Pani bardzo trudną sytuację, w której zderzają się dwie rzeczy: uczucie do partnera oraz utrata zaufania wynikająca z powtarzających się kłamstw. To, co jest tutaj kluczowe, to nie sam fakt picia, ale właśnie mechanizm ukrywania, zaprzeczania i przyznawania się dopiero po fakcie. To niszczy poczucie bezpieczeństwa w relacji. Warto jasno powiedzieć: zaufanie nie odbudowuje się na deklaracjach, tylko na powtarzalnych zachowaniach w czasie. Jeśli sytuacje, które Pani opisuje, powtarzają się przez wiele miesięcy, to znaczy, że problem nadal jest aktywny – niezależnie od tego, co partner mówi lub obiecuje. Z perspektywy relacji pojawia się też drugi ważny wątek: zaczyna Pani brać na siebie odpowiedzialność za jego zmianę („może jak odejdę, to zrozumie”, „chcę go wspierać”). To bardzo częsty mechanizm w relacjach z osobą mającą problem z alkoholem. Wsparcie jest możliwe, ale tylko wtedy, gdy druga osoba realnie podejmuje pracę nad sobą i bierze odpowiedzialność za swoje zachowanie. W przeciwnym razie łatwo wejść w relację, w której jedna strona ratuje, a druga pozostaje w tym samym schemacie. Odpowiadając na Pani pytanie: czy ktoś „nagle przestaje kłamać” – zwykle nie dzieje się to nagle. Zmiana, jeśli następuje, jest procesem i wymaga czasu, konsekwencji oraz często profesjonalnej pomocy. Dlatego zamiast skupiać się wyłącznie na tym, czy on się zmieni, warto zadać sobie inne pytanie: czy w obecnej sytuacji czuje się Pani bezpiecznie i czy taka forma relacji jest dla Pani do przyjęcia na dłużej. To często jest ważniejszy punkt odniesienia niż nadzieja na zmianę drugiej osoby.
Dzień dobry, to, czy ta relacja ma sens, jest ważnym i bardzo osobistym pytaniem. Odpowiedź na nie może pojawić się tylko po Pani stronie, w swoim czasie i w oparciu o to, jak Pani czuje się w tej relacji. Z Pani wiadomości wynika, że partner jest dla Pani osobą bliską, ważną i że ta relacja ma dużą wartość. Jednocześnie sytuacje związane z alkoholem i jego ukrywaniem mogły naruszyć Pani poczucie bezpieczeństwa. Utrata zaufania w takich okolicznościach jest zrozumiała. Nie chciałabym na podstawie samego opisu formułować rozpoznania. Warto jednak potraktować picie w ukryciu oraz zaprzeczanie jako sygnały, które wymagają spokojnego przyjrzenia się. Mogą one wiązać się zarówno z problemem uzależnienia, jak i z trudnością w radzeniu sobie z napięciem, wstydem lub emocjami. Ważne jest, aby partner kontynuował pracę nad zrozumieniem tego mechanizmu i brał odpowiedzialność za zmianę. Równolegle warto, aby Pani przyglądała się swoim granicom, poczuciu bezpieczeństwa i temu, czego potrzebuje Pani, aby móc dalej budować relację. Być może na ten moment nie trzeba szukać natychmiastowej decyzji. Pomocne może być spokojne obserwowanie, czy za słowami partnera idą konsekwentne działania, większa szczerość i realna gotowość do pracy nad sobą. Pozdrawiam serdecznie, Angelika Żyłka
Podobne pytania
- Mam problem psychiczny, którego nie rozumiem i nie wiem, do kogo mam się z tym udać. Bardzo proszę o
Dlaczego partner nie potrafi nic zrobić jak mu nie powiem? I tylko słyszę, że właśnie miał to zrobić
Dzien dobry. okolo 8 lat temu zdiagnozowo u mnie chorobe afektywna dwubiegunową. jeszcze rok temu us
Wiem, że temat ADHD jest ostatnio gorący, ja zaczęłam nad nim myśleć już znacznie wcześniej ale w ka
Czuję okropny fizyczny ból kiedy zakładam gdzieś konto. Natomiast kiedy je usunę ból całkowicie mija
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.





