Pytania pacjentów (18)

Dzień dobry. Panie Krzysztofie, przy tak długim czasie trwania i takim opisie tików warto potraktować to jako temat neurologiczno-psychiatryczny. Tiki, które zaczęły się w dzieciństwie, obejmują wiele... Więcej

Witam. W okresie dojrzewania rytm snu często naturalnie przesuwa się na późniejsze godziny. To znaczy, że organizm nastolatka zwykle nie jest gotowy do zaśnięcia o 21, nawet jeśli położy się wtedy do łóżka.... Więcej

Z takiego opisu nie da się jednoznacznie przesądzić o skierowaniu do szkoły specjalnej. Wynik „inteligencja niższa niż przeciętna” oraz opis nierównomiernego rozwoju funkcji poznawczych wskazują na trudności,... Więcej

Dzień dobry. Po tak dużej liczbie trudnych wydarzeń ciało i psychika mogą zacząć reagować bardzo silnym lękiem, napięciem i poczuciem utraty kontroli. To, co opisujesz, może przypominać objawy lękowe,... Więcej

Dzień dobry. To, co opisujesz, zdarza się wielu osobom i samo w sobie nie jest niczym niezwykłym, ale często jest sygnałem, że organizm jest w stanie podwyższonego napięcia.
Bardzo wcześnie rano ciało... Więcej

Brzmi to jak stan dużego przeciążenia, szczególnie że jesteś w klasie maturalnej i opisujesz zmęczenie, problemy z koncentracją, pamięcią oraz takie momenty nieobecności. Skoro neurologicznie nic nie wyszło,... Więcej

Dobry wieczór. To, co opisujesz, brzmi przede wszystkim jak bardzo duże napięcie i czujność wokół zdrowia dziecka, które pojawiają się falami i trudno je zatrzymać. I to jest coś, co wiele osób przeżywa... Więcej

Dzień dobry,
z tego, co opisujesz, nie wynika, żeby „coś było nie tak” z Twoją seksualnością. Brzmi raczej, jakbyś był w momencie intensywnego zastanawiania się nad sobą i próbował bardzo dokładnie ustalić... Więcej

Dzień dobry,
psychoterapia psychodynamiczna oraz szerzej psychoanaliza zakładają, że objawy nie są tylko czymś do „usunięcia”, ale mają znaczenie psychiczne i są wyrazem wewnętrznych konfliktów, sposobu... Więcej

Pytanie, które Pan stawia, jest zrozumiałe, ale jednocześnie zakłada coś, czego w praktyce klinicznej nie da się zrobić w taki sposób, jak Pan proponuje, czyli rozłożyć u konkretnej osoby „procentowo”... Więcej

Pytanie, które Pan stawia, jest zrozumiałe, ale jednocześnie zakłada coś, czego w praktyce klinicznej nie da się zrobić w taki sposób, jak Pan proponuje, czyli rozłożyć u konkretnej osoby „procentowo”... Więcej

Witam. Sam pesymistyczny światopogląd nie jest równoznaczny z zaburzeniem psychicznym. Może być po prostu stylem myślenia czy sposobem interpretowania rzeczywistości. Różnica między „pesymizmem” a depresją... Więcej

To, co opisujesz, można rozumieć jako dość charakterystyczny sposób funkcjonowania w relacji, w którym zaufanie nie jest czymś stopniowalnym, tylko raczej działa na zasadzie „albo–albo”. W momencie, kiedy... Więcej

To, co piszesz, łączy kilka różnych wątków: presję społeczną, wstyd wokół seksu, wyobrażenia o „ocenianiu” oraz szersze przekonania o kulturze i relacjach między kobietami i mężczyznami.

Zacznę od tego,... Więcej

To, co opisujesz, brzmi jakbyś na co dzień żyła w bardzo dużym napięciu i czujności, szczególnie w sytuacjach związanych z innymi ludźmi i kobietami. Widać, jak dużo energii idzie w analizowanie, sprawdzanie,... Więcej

Dzień dobry. To, co opisujesz, wcale nie musi oznaczać, że „coś jest z Tobą nie tak”. Ludzie bardzo różnią się pod względem tego, jak przeżywają i okazują emocje. Nie każdy doświadcza uczuć w intensywny... Więcej

To, co opisujesz, brzmi jakbyś na co dzień przeżywała bardzo dużo różnych emocji. Ten wątek z nauczycielem jest ważny i może coś odzwierciedlać, ale możliwe też, że jest jednym z miejsc, w którym te emocje... Więcej

Dzień dobry. W diagnostyce ADHD kluczowy jest wątek rozwojowy. ADHD jest zaburzeniem neurorozwojowym, więc jego objawy powinny być obecne już w dzieciństwie, a nie pojawić się dopiero w dorosłości. W kryteriach diagnostycznych przyjmuje się, że część objawów powinna być widoczna przed 12. rokiem życia.

Dlatego diagnoza wykonywana w dzieciństwie lub wczesnej adolescencji, mniej więcej do około 14. roku życia, bywa zwykle bardziej miarodajna niż diagnoza w dorosłości. Później obraz może być mniej czytelny, bo dochodzą strategie kompensacyjne, maskowanie, wysoki intelekt, zmiany środowiska oraz trudność w dokładnym odtworzeniu własnego funkcjonowania z dzieciństwa.

U osoby dorosłej, zwłaszcza z ASD i wysokim potencjałem intelektualnym, standardowe testy mogą nie pokazać pełnego obrazu. Ktoś może dobrze wypaść w badaniu, bo przez lata nauczył się funkcjonować dzięki rutynom, harmonogramom, perfekcjonizmowi czy sztywnym strategiom. To nie wyklucza trudności wykonawczych, ale sprawia, że trzeba je oceniać szerzej niż tylko na podstawie aktualnego testu.

Dlatego dobra diagnoza ADHD u dorosłego powinna opierać się przede wszystkim na wywiadzie rozwojowym: jak wyglądało funkcjonowanie w szkole, w domu, przy nauce, organizacji, pamiętaniu o obowiązkach, regulacji emocji i rozpoczynaniu zadań. Pomocne są też świadectwa, opinie nauczycieli, rozmowa z rodzicem albo inną osobą, która znała pacjenta w dzieciństwie.

Krótko mówiąc: tak, u dorosłych diagnoza ADHD może być mniej jednoznaczna i mniej miarodajna niż w dzieciństwie lub wczesnej adolescencji, zwłaszcza przy ASD, wysokim IQ i silnym maskowaniu. Dlatego nie powinno się opierać jej wyłącznie na testach, kwestionariuszach czy obserwacji aktualnego funkcjonowania, ale na całościowym obrazie rozwojowym.