Witam serdecznie, jakie nurty psychoterapeutyczne koncentrują się na "akceptacji cierpienia" przewl

Dzień Dobry :)

Z pewnością terapia dialektyczno-behawioralna, uczymy się umiejętności radykalnej akceptacji tego, czego zmienić się nie da (w ogóle -np. przeszłość, albo tymczasowo np. mieszkanie z trudnymi rodzicami)

jednak zarazem pracujemy nad tym by zmieniać to co zmienić się da.

Czyli balansujemy pomiędzy akceptacją i zmianą.

Jest jeszcze CFT compassion focused therapy (terapia oparta na współczuciu) oraz FAP (functional analytic psychotherapy) Psychoterapia oparta na analizie funkcjonalnej.

przypuszczam że terapia egzystencjalna oraz narracyjna - ale tutaj nie mam 100% pewności.

dobrego dnia!

Vivian

Dzień dobry! Oto kilka przykładowych nurtów psychoterapeutycznych, które koncentrują się bardziej na akceptacji symptomów niż na pozbyciu się ich: Terapia Akceptacji i Zaangażowania (ACT), Terapia Poznawcza Oparta na Uważności (MBCT), Terapia Dialektyczno-Behawioralna (DBT) i Terapia Skoncentrowana na Współczuciu (CFT). Podejścia te opierają się na założeniu, że sposób w jaki reagujemy na symptomy (takie jak np. intruzywne myśli, lęk) ma o wiele większe znaczenie niż samo występowanie objawów. Co więcej, zazwyczaj próby „pozbycia się” niechcianych myśli albo uczuć (np. poprzez unikanie sytuacji, które wywołują lęk albo picie alkoholu, żeby „utopić smutki”) prowadzą do długofalowego nasilenia się objawów i spadku jakości życia. Pozdrawiam serdecznie, Wojciech Ilski.

Są dwa główne nurty terapeutyczne, które koncentrują się na akceptacji cierpienia i radzeniu sobie z trudnymi emocjami. Pierwszy z nich to Terapia Akceptacji i Zaangażowania, który kładzie nacisk na akceptację trudnych uczuć i myśli zamiast prób ich eliminacji. Drugi nurt to Dialektyczna Terapia Behawioralna, która łączy elementy Terapii Poznawczo - Behawioralnej z technikami Mindfulnes.
Pozdrawiam serdecznie

Dzień dobry,
psychoterapia psychodynamiczna oraz szerzej psychoanaliza zakładają, że objawy nie są tylko czymś do „usunięcia”, ale mają znaczenie psychiczne i są wyrazem wewnętrznych konfliktów, sposobu przeżywania relacji czy regulowania emocji. W tym ujęciu praca polega raczej na rozumieniu i integrowaniu tych doświadczeń, a także na zwiększaniu zdolności do ich przeżywania, niż na ich bezpośrednim eliminowaniu. Stąd akceptacja cierpienia jest wpisana w samą logikę tego podejścia.

Podobnie w TFP (Transference-Focused Psychotherapy), choć jest to podejście bardziej strukturalne i ukierunkowane na zaburzenia osobowości. W TFP duży nacisk kładzie się na analizę tego, co pojawia się w relacji terapeutycznej, oraz na rozwijanie zdolności do tolerowania intensywnych stanów emocjonalnych. Zamiast ich „wyciszania”, pracuje się nad tym, by pacjent mógł je rozpoznawać, rozumieć i stopniowo integrować.

W tym sensie te podejścia są najbliższe idei, o którą pytasz, czyli pracy z cierpieniem jako czymś, co ma znaczenie i co w pewnym zakresie trzeba pomieścić psychicznie, a nie tylko zredukować.

Z kolei podejścia takie jak DBT czy MBCT również zawierają element akceptacji, ale w nieco innym rozumieniu. W DBT akceptacja jest częścią dialektyki między akceptacją a zmianą i służy głównie regulacji emocji i zmniejszeniu destrukcyjnych reakcji. W MBCT akceptacja dotyczy raczej relacji do własnych myśli i stanów wewnętrznych, tak aby nie wchodzić w automatyczne, podtrzymujące cierpienie schematy.

Można więc powiedzieć, że DBT i MBCT również mogą się sprawdzać, ale pracują z akceptacją bardziej na poziomie umiejętności i sposobu odnoszenia się do doświadczenia, podczas gdy podejścia psychodynamiczne i psychoanalityczne traktują cierpienie jako centralny element rozumienia całej struktury psychicznej.