Dzień dobry! Proszę bardzo o pomoc, bo już nie wiem co mam robić… Mam 20 lat, 2 lata temu zmarła mi

Dzień dobry,
jest Pani młodą osobą, a już w tak młodym wieku mocno doświadczoną przez los. W wieku 18 lat, kiedy symbolicznie weszła Pani w dorosłość, zmarła Pani mama, a następnie trzy osoby z najbliższej rodziny. Wspomina także Pani o wypadku. To wszystko są traumatyczne przeżycia, które najprawdopodobniej mocno zachwiały Pani organizmem. Możemy wnioskować, że objawy, które Pani opisuje, zarówno somatyczne (szybkie bicie serca, bóle kości u rąk i nóg, pogorszenie widzenia), jak i inne (niechęć wstawania z łóżka, dziwne zachowania i poczucie brak wpływu) tylko to potwierdzają. Może Pani udać się do lekarza pierwszego kontaktu, by sprawdził, czy z punktu widzenia somatycznego jest Pani zdrowa. Później może Pani zrobić dwie rzeczy: 1. Udać się do psychiatry, który może zalecić leki, które po okresie kilku tygodni mają szansę zmniejszyć lub wyeliminować objawy, które Pani opisała; 2. Udać się do psychoterapeuty i rozpocząć psychoterapię, dzięki której nauczy się Pani rozpoznawać sygnały, które wysyła Pani ciało w odpowiedzi na traumę lub stresujące sytuacje i reagować na nie.
Pozdrawiam serdecznie,
Marcel Mitraszewski

Dzień Dobry. Symptomy, które Pani opisuje są poważne i wymagają diagnostyki zarówno psychologicznej jak i lekarskiej. Proszę umówić się na wizytę do mnie, odpowiem na Pani pytania, dam Pani wskazówki dotyczące leczenia oraz kroków jakie może Pani podjąć, aby zaradzić sytuacji nim wymknie się spod kontroli.

Dzień dobry.
Przykro mi z powodu Pani straty. Nierzadko zdarza się, że po utracie bliskiej osoby odczuwamy lęk, że nam też może przytrafić się cos złego. Czasami zdarza się również, że doświadczane trudne emocje powodują wystąpienie dolegliwości fizycznych. To, co dzieje się z nami w sferze emocjonalnej może wpływać na nasze ciało i na odwrót. Analizując Pani wypowiedź myślę, że tak może być również w Pani przypadku.
Polecam wizytę u psychologa lub psychoterapeuty, pomoże to w ustaleniu, czy powyższe przypuszczenia są prawidłowe. Gdyby okazało się jednak, że tak nie jest, warto zacząć od wizyty u lekarza pierwszego kontaktu.
Pozdrawiam, w razie pytań zapraszam do kontaktu.

Dzień dobry. Po tak dużej liczbie trudnych wydarzeń ciało i psychika mogą zacząć reagować bardzo silnym lękiem, napięciem i poczuciem utraty kontroli. To, co opisujesz, może przypominać objawy lękowe, napady paniki, przeciążenie po traumie albo stan depresyjno-lękowy, ale oczywiście nie da się tego rozpoznać przez internet.

W pierwszej kolejności zgłosiłabym się do lekarza rodzinnego. To dobry punkt startu, bo może ocenić objawy fizyczne, zlecić podstawowe badania i skierować dalej. Równolegle bardzo sensowna byłaby konsultacja u psychiatry, zwłaszcza że objawy wpływają już na codzienne funkcjonowanie i prowadzenie samochodu.

To, że boisz się iść do lekarza, jest zrozumiałe, ale unikanie zwykle tylko wzmacnia lęk. Wizyta nie oznacza od razu, że „wyjdzie coś strasznego”. Może raczej pomóc oddzielić to, co jest z ciała, od tego, co wynika z napięcia i przeciążenia.

Warto też potraktować poważnie sytuacje za kierownicą. Jeśli podczas jazdy masz poczucie odrealnienia albo niepewności, czy dobrze widzisz i kontrolujesz sytuację, lepiej na razie ograniczyć prowadzenie, dopóki nie skonsultujesz objawów.