Witam serdecznie ponownie, pytałem niedawno o "konkretnie udział rozłożenia procentowy genów, temp

Na podstawie tak ogólengo pytania nie da się udzielić odpowiedzi. To nie jest matematyka. I choć sama się wkurzam kiedy na wizycie w szpitalu z dzieckiem słysze że " polski system lecznictwa nie zakłada że najpierw zostanie postawiona konkretna diagnoza a potem wdrożone leczenie" w wypadku kaszlu i gorączki to w leczeniu duszy czasem tak to wygląda właśnie. Do spekulacji na temat udziału tzw nature vs nurture potrzebny jest szeroki wywiad a w przypadku wielu trudności jak pesymizm etiologia nie odgrywa w wielu metodologiach psychoterapeutycznych istotnej roli w wyborze drogi terapii. Pozdrawiam serdecznie.

Dzień Dobry,
Polecam skontaktować się ze specjalistą, aby szerzej omówic ten temat podczas wizyty. Pozdrawiam serdecznie

Szanowny Panie, zależy o jakich genach mówimy. Na przykład skandynawskie bada podłużne mówią o tym, że procent dziedziczenia osobowości typu borderline (ok 70%) są duże wyższe niż w przypadku innych zaburzeń. Aby sie nie rozwodzić, istnieje duża szansa, że poprzez genotyp, środowisko i odziaływanie tych dwóch cierpi Pan z powodu wymienionych powodów. Nie mniej jednak, zachęcam do wizyty ponieważ "nie wszystko trzeba drążyć". Choć rozumiem Pana przesłanki przerabiałem to zbyt wiele razy aby stwierdzić czy poszukiwanie (zaczynam choroby!) to zajęcie się nieadaptacyjnymi schematami przyniesie Panu więcej korzyści. Zapraszam na wizytę do siebie.

Pytanie, które Pan stawia, jest zrozumiałe, ale jednocześnie zakłada coś, czego w praktyce klinicznej nie da się zrobić w taki sposób, jak Pan proponuje, czyli rozłożyć u konkretnej osoby „procentowo” wpływ genów, temperamentu i środowiska.

Takie szacunki pojawiają się w badaniach populacyjnych, gdzie mówi się np. o pewnym poziomie dziedziczności, ale one nie przekładają się na pojedynczy przypadek. Nie ma narzędzia, które pozwala powiedzieć: u tej osoby 40% wynika z genów, 30% ze środowiska, 30% z temperamentu. Te czynniki są ze sobą powiązane i wzajemnie się modyfikują.

Z tego powodu w praktyce nie rozstrzyga się, co jest „bardziej przyczyną”, tylko patrzy się na to, jak różne czynniki współtworzą dany sposób funkcjonowania. Na przykład ktoś może mieć określone predyspozycje temperamentalne, które sprawiają, że łatwiej reaguje napięciem czy pesymizmem, a doświadczenia życiowe mogą te tendencje nasilać albo osłabiać. Do tego dochodzi aktualna sytuacja, stan zdrowia, relacje, sposób radzenia sobie z myślami.

Podział na „endogenne” i „egzogenne” zaburzenia, o którym Pan wspomina, ma dziś ograniczone zastosowanie i nie pozwala w prosty sposób przypisać jednej głównej przyczyny. Nawet w depresji, która ma wyraźny komponent biologiczny, znaczenie mają również czynniki psychologiczne i środowiskowe.

Ocena w praktyce wygląda raczej tak, że specjalista zbiera szeroki wywiad, przygląda się historii życia, wzorcom reagowania, obecnym objawom i temu, co je nasila lub łagodzi. Na tej podstawie buduje się rozumienie mechanizmu, a nie jedną „główną przyczynę”. To rozumienie służy dobraniu sposobu pomocy, który może obejmować różne obszary, nie tylko jeden.

Innymi słowy, zamiast szukać jednej dominującej przyczyny, próbuje się zobaczyć, jak różne elementy składają się na całość funkcjonowania i gdzie można wprowadzić zmianę.