Dzień dobry. Mam problem. Odkąd mam 15 lat (teraz mam 16) jestem zakochana w moim nauczycielu, a ra

Problem, którą nakreśliłaś jest trudny. Piszesz o Twoich uczuciach, które żywisz do nauczyciela i godne pochwały jest to, że potrafisz je opisać. To co czujesz jest bardzo ważne. Napisałaś też o bardzo dobrych relacjach z ojcem, co jest dobrym zasobem, jaki posiadasz. Ewentualne rozważanie wpływu tego faktu na Twoje uczucia wymaga fachowej pomocy i pogłębienia tego tematu, jak również innych wątków – tych, o których napisałaś i innych. Najwłaściwszą osobą, która może Ci w tym pomóc, a także ułatwić odnalezienie się w tej trudnej sytuacji i udzielić wsparcia jest psychoterapeuta, który weźmie pod uwagę wszystkie czynniki. Życzę Ci powodzenia.

Myślę, że warto omówić/ przepracować te kwestie ze specjalista, np.psychoterapeuta. Nie warto szukać diagnozy na własną rękę, może to być bardzo nie oczywiste, nie do zobaczenia za pomocą tylko autoanalizy. Ta sytuacja może być impulsem do lepszego poznania siebie oraz zmian na lepsze.

Dzień dobry proponuję aby przegadać to z terapeutą bo może być to naturalny stan zauroczenia i może być związany mimo wszystko z relacja z ojcem
Pozdrawiam

To, co opisujesz, brzmi jakbyś na co dzień przeżywała bardzo dużo różnych emocji. Ten wątek z nauczycielem jest ważny i może coś odzwierciedlać, ale możliwe też, że jest jednym z miejsc, w którym te emocje się szczególnie skupiają.

W Twoim wieku takie intensywne uczucia wobec starszej, ważnej osoby są możliwe i mogą być bardzo silne i angażujące. Nie da się przez internet jednoznacznie powiedzieć, czym dokładnie to jest, ale widać, że ma to duży wpływ na Twój nastrój, zachowanie i to, jak funkcjonujesz na co dzień.

To, co piszesz o tym, że chciałabyś się od tego uwolnić, też jest bardzo ważne. Pokazuje, że widzisz, jak bardzo Cię to obciąża, i że jest w Tobie część, która próbuje o siebie zadbać.

Rozmowa ze specjalistą mogłaby być dla Ciebie pomocna nie dlatego, że ktoś miałby „naprawić” to uczucie, tylko dlatego, że daje przestrzeń, żeby się temu spokojnie przyjrzeć bez oceniania. Można tam lepiej zrozumieć, co dokładnie się uruchamia w takich momentach, skąd bierze się ta intensywność i dlaczego akurat ta osoba jest dla Ciebie tak ważna. Często sama możliwość nazwania i uporządkowania tego, co się czuje, przynosi ulgę.