Przypadkiem natknęłam się na to forum i chciałabym opowiedzieć pewną historię.Ta historia nie dotycz

Przypadkiem natknęłam się na to forum i chciałabym opowiedzieć pewną historię.Ta historia nie dotyczy bezpośrednio mnie, ale mojego partnera. Jestem z moim partnerem 7 lat, pierwsza miłość i wielkie wspólne oczekiwania wobec siebie. Mój partner zawsze był osobą zamkniętą w sobie, która nie potrafi mówić co czuje i nawet tego określić. Gdy przychodził problem w jego życiu uciekał w nauke, prace i najłatwiej jak mogę to okreslić uciekał od samego siebie.Pewnego dnia się mocno pokłóciliśmy i wyszłam z domu i wróciłam dzień później i zaczęłam z nim rozmawiać i powiedział, że coś w nim pękło - przeraziłam się, ale stwierdziłam, że mamy po prostu cięższy okres w naszym związku, ale wiedziałam, że jest inaczej niż zwykle. Naciskałam chodź nie powinnam, ale wydusiłam z niego właśnie cos co mnie zaskoczyło.. a mianowicie powiedział mi, że czuje pustke wewnętrzną, że nic go nie raduje, a jak już raduje to tylko chwile, a jak to przychodzi to jest totalnie na to obojętny, ze nie potrafi sie skupic jak czyta ksiazki czy ze nie ma pasji (zawsze sport byl jego wielka pasja i nagle jest tylko zajeciem do odstresowania sie).. Przeraziłam się i starałam się mu pomóc, ale mnie i moją pomoc odrzucił i nadal odrzuca.Trwa to juz ponad 2/3 miesiące, on ucieka w prace i gubi sie w sobie.Wylałam tyle łez i on również. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że on wie, że ma problem, ale czeka na pójscie ze sobą to lekarza(chce isc do specjalisty, bo chce wiedziec co sie z nim dzieje) dopiero wtedy kiedy bedzie miał czas... Bardzo to się odbija na mnie, na nas, bo z dnia na dzień usłyszałam słowa, które każda kobieta nie chce słyszec "nie kocham cię" ???? Cokolwiek go zapytam o coś.. u niego brzmi odp " nie wiem" "nie umiem okreslic" "nie czuje".Każdy zauwazył, że jest z nim źle od moich rodzicow/jego rodziców po sąsiadke z klatki. Udało mi się go namówić by otworzył się chodź troche i powiedział rodzinie, ze jest z nim źle- ciezko bylo, ale cos tam powiedział (uważa,że pokazuje słabość mówiąc, że cierpi). Trzymają go rzeczy z dziecinstwa- Ojciec, który go chwalil jak cos osiagnął, koledzy nasmiewający się z niego, ze jest mądry, ale nie fajny itp.. bardzo głęboko w nim to wszystko siedzi. Chciał bym się od niego wyprowadziła ciężko mi było przez miesiąc to zrobic, ale to zrobiłam po tych słowach które usłyszałam- Zapytałam go kiedy tak na prawde zaczęło z nim się źle dziac i zamurowała mnie odpowiedź... Powiedział, że jak wyjechaliśmy na studia ( to było prawie 3 lata temu), że walczył z tym i uciekał od tego tak aż go to tak mocno dopadło ???? Jest mi strasznie ciężko..
Mam pytanie do Was.. Czy jest to możliwe, że przez to co się z nim wewnątrz dzieje może nic na prawde nic do mnie nie czuć?
Gdzieś głęboko w sobie czuje, ze mnie kocha mimo, ze powiedział, że nie.. (przecież po tylu wspolnych latach wspierania sie według mnie nie da sie przestac kogoś kochac w 2 tygodnie czy 2 miesiace skoro mowil ze jeszcze te 2 miesiace temu mnie kochał, bo zapytalam go w szczerej rozmowie). Czy jest możliwe, że wyłączyło mu emocje do mnie na tyle przez tą pustkę/ brak harmonii z samym sobą? Jak mam reagowac na to wszystko?
Nie potrafie się totalnie skupić na sobie w tej sytuacji, bo intuicja mi mówi, że gdzieś w głebi serca mnie kocha taką szczerą, prawdziwą miłością, a ja jestem osobą którą 4 laata temu cierpiała na zaburzenia obsesyjno-kompulsywne i wszystko teraz do mnie wraca, wszystko analizuje, stresuje się.
Jeśli ktoś z Was to odczyta bardzo proszę o odpowiedź, będe bardzo wdzieczna za jakąkolwiek odpowiedź, bo jestem na totalnym rozdarciu emocjonalnym.