mgr Klaudia Nowakowska vel Nesterowicz

Witam serdecznie.

Od 15 lat jestem żonaty. Mam wspaniałą żonę, trójkę wspaniałych dzieci. Jednak od jakiegoś już czasu (według żony od kilku lat) cos się zaczęło psuć, aż któregoś dnia poprostu wybuchła i powiedziała, że ma wszystkiego dosyć.

Że ja od 15 lat nic nie robiłem, nie pomagałem jej w domu, że tylko wiecznie grałem w gry na konsoli (co defacto trochę prawdy w tym jest, ale nie aż całe 15 lat), że nie wychodziłem razem z nią i dziećmi na spacery. Poprostu wyciąga mi wszystkie moje brudy.

Na codzień mieszkamy za granicami kraju i gdy zaczął się covid 19 moja żona przez bez mała rok nie pracowała, tylko dostawała pieniądze z rządu za siedzenie w domu.

Od tamtego momentu zaczęła intensywnie grac w gry na telefonie. W jednej z takich gier poznała jakiegoś faceta, który (według niej) otworzył jej oczy.

Zaczął ja mydlić słowami typu "możesz jeszcze być szczęśliwa z kimś innym" "ty tez jesteś ważna" i jeszcze inne tego typu rzeczy.

Ona w pewnym momencie powiedziała mi że chce być sama, jednak na moje pytanie czy poznała kogoś twardo zaprzeczyła.

Jednak jakich czas temu przez przypadek udało mi się zobaczyć w telefonie w jaki sposób ona z nim pisze i to co tam zobaczyłem przeraziło mnie!
Zaczęli pisać ze sobą w sposób, w jaki ja nigdy nie pisze nawet z nią, w sensie "będę go ssała samego czubka i będę patrzyła na twoją reakcję".

Tego jest jeszcze więcej!

Wiec zanim jeszcze widziałem te wiadomości postanowiłem ratować małżeństwo, bo nadal bardzo kocham swoją żonę. Zacząłem zajmować się domem, żeby ona miała mniej obowiązków, zacząłem zwracać więcej uwagi na dzieci, czasami nawet staram się zrobić jej kolację, żeby mogła zjeść jak wróci z pracy.

Jednak dla niej to i tak za mało. Ona nadal jest z nosem w telefonie, i nadal pisze z tym facetem.
Żeby nie nadszarpnąć jej zaufania jeszcze więcej, nawet nie zaglądam w jej telefon.

Jak mam ja przekonać do tego, że my nadal możemy być razem I jeszcze bardziej szczęśliwsi niż dotychczas?

Co mam jeszcze zrobić, żeby ona w końcu otworzyła oczy i zrozumiała, że jak człowiek chce się zmienić to potrafi, a dla osoby która kocha tym bardziej?

Ona mówi, że już nie wierzy, że to da się uratować, aczkolwiek ja jestem innego zdania. Widzę, że ona nie jest obojętna na to wszystko, bo od czasu do czasu na moje słowa "kocham cię" odpowie tym samym.

Także jej zachowanie choc zmienne zdaje się sugerować, że jeszcze wszystko da się jakoś naprawić i uratować, ale mi już poprostu brak pomysłów.

Jakieś rady, podpowiedzi?

Z góry dziękuję za pomoc.

Lat mam 20, jestem dziewczyną, mieszkam z rodzicami ze względu na to że dopiero ukończyłam technikum. Parę miesięcy temu moi rodzice prawie przeszli rozwód, od lat mają problemy związkowe, to była druga taka sytuacja, ale zostali jednak razem (znowu) bo chcą nad tym 'pracować' (powtarzam, znowu). Ja za to mam dosyć, od dziecka siedzę po nocach, wysłuchując kłótni w razie jakby któraś stała się znowu 'fizyczna'– bo to się zdarza, do tego stopnia że teraz jest to u mnie zakodowane. Mogę mieć słuchawki na uszach w ciągu dnia ale jeżeli tylko usłyszę poważny ton muszę sprawdzić czy rozmowa jest spokojna czy nie, jeśli słyszę stukot u góry, muszę natychmiast sprawdzić co się dzieję. Potrafię nie spać pół nocy z samych obaw że coś się złego wydarzy. I tak właśnie jest teraz, może dwa miesiące wytrzymali, teraz znowu się kłócą, a ja mam tu być do października aż nie zaczną się studia. Cały Maj niedość że mam matury to czuję stres ze względu na nich. Już powoli nie czuję takiego pełnego współczucia dla mojej mamy, lecz bardziej czuję irrytację, bo obserwuję świadomie to wszystko od lat. Ja sama regularnie wchodzę w konflikty z ojcem, nie dogadujemy się zbyt często, on nie stara się mnie zrozumieć, i z tego względu nie planuję utrzymywać znaczącego kontaktu jak tylko będę samodzielna. Rozumiem też że w takich związkach nie jest to łatwe, i często jest kilka prób do odejścia, ale mój układ nerwowy jest tak przebodźcowany, a ja czuję że muszę udawać że wszystko jest okej. Nie wiem co zrobić do października, na ten moment próbuję skupić się na maturach które mi pozostały, i wmawiać sobie że to nie mój obowiązek, ale nadal to nie zmienia faktu że jestem w ciągłym stanie stresu od dobrych 3 miesięcy, i nie śpię po nocach, czasem do 4 rano, zwyklę przynajmniej do 3.