Dzień dobry Moja corka skończyła 13 lat , od kilku dni wiem od meza ze córka rozmawiała z nim na t

Dzień dobry, czynności o których Pani wspomina mogą mieć charakter kompulsyjny - łagodzące wewnętrzne napięcie. W pierwszej kolejności zalecałabym wizytę psychiatry dziecięcego w celu uzyskania opinii lekarskiej, a następnie podjęcie współpracy z psychologiem lub psychoterapeutą. Rozmowa z córką może pomóc oswoić ewentualny lęk przed wizytą u specjalisty, zachęcam więc do wspólnego opracowania możliwości działania z trudnością. Pozdrawiam

Dzień Dobry, widzę że sytuacja jest trudna. Polecam sie skontaktować ze specjalistą i omówić temat szerzej podczas spotkania. Pozdrawiam

Dzień dobry, W takiej sytuacji najlepiej zgłosić się do psychiatry dziecięcego, a następnie do psychologa lub psychoterapeuty. Córka może przeżywać jakieś wewnętrzne napięcie i stąd mogą pojawiać się zachowania kompulsywne. Warto, żeby przed wizytą porozmawiała Pani z córką, że jest to dla jej dobra i poprawy jakości życia. Potrzebuje ona teraz zrozumienia, wsparcia I obecności zaufanej osoby dorosłej.

Dzień dobry, W opisywanej przez Panią sytuacji najpierw zalecałabym udać się do psychologa/psychoterapeuty, który pracuje z dziećmi/młodzieżą. Taki specjalista powinien przeprowadzić szczegółowy wywiad z Państwem oraz z córką i na tej podstawie ocenić czy wizyta u psychiatry jest potrzebna czy wystarczy sama terapia. Zanim jednak zdecydują się Państwo na umówienie dziecka u specjalisty, proszę koniecznie z nim o tym porozmawiać i wytłumaczyć, że wynika to z Państwa troski oraz zapewnić, że będą Państwo aktywnie uczestniczyć i wspierać córkę w całym procesie. Pozdrawiam, Monika Kujawińska

Dzień dobry, czynności które Pani opisuje mogą być wykonywane kompulsywnie. Polecam skonsultować się z psychiatrą dziecięcym, który pokieruje Państwa odnośnie dalszych działań. W przypadku zachowań kompulsywnych wysoką skuteczność wykazuje terapia poznawczo-behawioralna (CBT). Życzę wszystkiego dobrego

Dzień dobry, rozmowa córki z tatą wskazuje, że jej zachowanie (wyliczanki na palcach, wielokrotne gaszenie światła) budzi w niej niepokój. Warto na początek delikatnie porozmawiać z dzieckiem, aby uzyskać informacje, jakie myśli i emocje towarzyszą tym zachowaniom, zapewniając jednocześnie, że chcą Państwo jej pomóc i nie ma nic złego w tym, że coś ją niepokoi. Następnie należałoby porozmawiać ze specjalistą (psychologiem, psychoterapeutą, ewentualnie psychiatrą).Tego typu zachowania mogą być objawem np. zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych, które można leczyć poprzez psychoterapię (np. poznawczo-behawioralną), czasami z uwzględnieniem farmakoterapii. Pozdrawiam serdecznie, Katarzyna Kubiak

Dzień dobry, rozumiem Pani niepokój — dobrze, że reagujecie Państwo uważnie i bez pochopnych ocen. Warto jak najszybciej skonsultować córkę ze specjalistą zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży (psychologiem lub psychiatrą). Lekarz rodzinny może być pierwszym krokiem organizacyjnym, ale w takich objawach zwykle i tak kieruje dalej, dlatego bezpiecznie jest od razu szukać specjalisty. Jak najbardziej wskazana jest spokojna, wspierająca rozmowa z córką — bez straszenia i bez ocen. Najlepiej w formie zainteresowania i troski, np. że zauważyliście, iż coś ją martwi, i chcecie jej pomóc. Ważne, by nie sugerować diagnoz ani nie skupiać się na „dziwnych” zachowaniach, tylko na jej samopoczuciu. Takie objawy u dzieci często są sygnałem napięcia lub lęku, a wczesna pomoc daje bardzo dobre efekty. Najważniejsze, by córka poczuła, że nie jest z tym sama i że dorośli są po to, by ją wesprzeć.

Dzień dobry, to co Pani opisuje, czyli powtarzanie czynności, „wyliczanki”, sprawdzanie światła mogą wyglądać jak tzw. natrętne zachowania i rytuały, które u dzieci i nastolatków często pojawiają się w różnych trudnościach lękowych. Nie oznacza to od razu jednej konkretnej diagnozy, ale warto to potraktować poważnie i spokojnie sprawdzić u specjalisty(lekarz rodzinny, psycholog dziecięcy). Oczywiście warto wcześniej porozmawiać z córką, spokojnie, bez nacisku, np. „Zauważyłam, że czasem powtarzasz pewne rzeczy albo coś sprawdzasz kilka razy. Czy to Ci w czymś pomaga albo przeszkadza?”. Ważne, by zrozumieć czy ona sama to odczuwa jako uciążliwe oraz dać jej poczucie braku oceniania.