mgr Katarzyna Dobosz

Dzień dobry,
to, co Pani opisuje, może być bardzo trudne dla rodzica, szczególnie kiedy próby nawiązania kontaktu kończą się krótkim „tak”, „nie” albo „nie wiem”. Warto jednak pamiętać, że wycofanie córki nie musi oznaczać odrzucenia Pani jako mamy. Nastolatek czasami nie potrafi jeszcze nazwać tego, co się z nim dzieje, albo nie jest gotowy o tym mówić.
Niepokój może budzić natomiast połączenie kilku rzeczy, o których Pani pisze: częstego smutku, izolowania się w pokoju, unikania kontaktu i wyraźnej zmiany sposobu komunikowania się z bliskimi. Takie zachowanie może mieć wiele przyczyn — od trudności związanych z okresem dorastania, przez problemy w relacjach czy szkole, aż po zaburzenia lękowe lub obniżony nastrój. Na podstawie krótkiego opisu nie da się tego rozstrzygnąć.
W takiej sytuacji warto przede wszystkim ograniczyć nacisk na rozmowę i dać córce trochę przestrzeni, jednocześnie pokazując jej, że jest Pani dostępna i gotowa ją wspierać. Im większa presja na rozmowę, tym czasem większe wycofanie nastolatka.
Dobrym krokiem byłoby rozpoczęcie psychoterapii u psychoterapeuty pracującego z młodzieżą. Taka forma pomocy może stworzyć córce bezpieczną przestrzeń do stopniowego nazywania tego, co przeżywa, oraz pomóc zrozumieć przyczyny jej wycofania, smutku i trudności w kontakcie z bliskimi. Jeśli córka początkowo nie będzie chciała uczestniczyć w spotkaniach, warto również skonsultować z psychoterapeutą sposób zaproszenia jej do terapii bez wywierania dodatkowej presji.
Jeżeli pojawiłyby się wypowiedzi o braku sensu życia, śmierci, samouszkodzenia albo nagłe, wyraźne pogorszenie funkcjonowania, wtedy potrzebna jest pilna konsultacja specjalistyczna.

Tak, instrumentalizacja religii przez osobę z zaburzeniami psychicznymi jako forma samokontroli może być problematyczna i potencjalnie szkodliwa, zwłaszcza jeśli zastępuje profesjonalną pomoc lub staje się narzędziem do unikania realnych problemów psychicznych.

Jeśli Pan/Pani lub ktoś z bliskiego otoczenia doświadcza trudności w zakresie zdrowia psychicznego, warto rozważyć konsultację ze specjalistą – psychologiem, terapeutą lub psychiatrą. Profesjonalne wsparcie pozwala nie tylko lepiej zrozumieć mechanizmy rządzące emocjami i zachowaniem, ale także znaleźć skuteczne i indywidualnie dopasowane metody radzenia sobie z trudnościami.

Zdrowie psychiczne jest kluczowe dla jakości życia, dlatego warto zadbać o nie w sposób świadomy i profesjonalny. Jeśli potrzebuje Pan/Pani wsparcia, proszę nie wahać się sięgnąć po pomoc – każdy krok w stronę specjalistycznej opieki to krok ku lepszemu samopoczuciu i większej równowadze.