Warszawa 2 adresy
Jestem psychologiem ze specjalnością kliniczną i psychoterapeutą. Pracuję z osobami dorosłymi. Podstawą mojego wykształcenia jest nurt poznawczo-behawioralny (CBT), jednak pracuję w podejściu integracyjnym.
Moje podejście
W swojej pracy korzystam z dorobku różnych podejść terapeutycznych. Opieram się przy tym na wiedzy naukowej z zakresu psychofizjologii i neurobiologii, która pomaga rozumieć związki między funkcjonowaniem ciała, układu nerwowego i przeżywanymi emocjami.
Łączę CBT z podejściami trzeciej fali, w tym terapią akceptacji i zaangażowania (ACT) oraz terapią schematów, a także z podejściem humanistyczno-doświadczeniowym. Korzystam również z EMDR, między innymi w pracy z traumą.
Wierzę, że każdy ma w sobie zasoby, z których może skorzystać w trudnych momentach. W terapii pomagam je dostrzec i lepiej zrozumieć własne emocje oraz powtarzające się zachowania. Ty znasz swoje życie najlepiej. Wspólnie szukamy sposobów radzenia sobie, które będą dla Ciebie pomocne.
Nie trzymam się sztywnych schematów. Dopasowuję sposób i tempo pracy do Twoich potrzeb, możliwości i tego, jak wygląda Twoje życie. Uwzględniam zdrowie, relacje, warunki, w których żyjesz, oraz dostępne wsparcie. Biorę też pod uwagę wcześniejsze diagnozy i opinie innych specjalistów.
Dużą wagę przywiązuję do relacji terapeutycznej. Zależy mi, żeby było w niej miejsce na zaufanie i szczerość, także wtedy, gdy coś w terapii Ci nie odpowiada. Podczas spotkań słucham, zadaję pytania i dzielę się obserwacjami. Wspólnie przyglądamy się Twoim doświadczeniom i ustalamy, nad czym pracować.
Ważne jest dla mnie zarówno złagodzenie objawów, jak i zrozumienie, dlaczego wracają. Dlatego łączę rozmowę opartą na zaufaniu z konkretnym planem pracy.
Specjalizuję się w pracy z osobami zmagającymi się z:
zaburzeniami lękowymi,
depresją,
chorobą afektywną dwubiegunową,
perfekcjonizmem,
trudnościami w relacjach,
niskim poczuciem własnej wartości,
ADHD,
zaburzeniami osobowości,
traumą,
oraz zaburzeniami psychosomatycznymi.
Ukończyłam jednolite studia magisterskie z psychologii, ze specjalnością kliniczną.
Szkoliłam się w Centrum Terapii Poznawczej i Schematu Akademia InterEgo w ramach czteroletniego, całościowego szkolenia psychoterapeutycznego w podejściu poznawczo-behawioralnym.
Obecnie szkolę się w Szkole Psychoterapii Intra w podejściu integracyjnym, którego podstawą jest psychoterapia humanistyczno-doświadczeniowa.
Mam doświadczenie w pracy gabinetowej z dorosłymi i 10 lat doświadczenia w pracy w korporacjach, m.in. jako HR Manager. Zajmuję się także diagnostyką psychologiczną.
psycholog, psychoterapeuta
Górczewska 240, lok. 49, 01-460 Warszawa
Sesje odbywają się w oparciu o przedpłatę. Odwołanie wizyty do 24 godzin przed spotkaniem jest bezpłatne. W przypadku późniejszego odwołania lub nieobecności na sesji pobierana jest opłata w wysokości 100% kosztu wizyty.
Dowiedz się więcej30/03/2026
Górczewska 240, lok. 49, 01-460 Warszawa
Sesje odbywają się w oparciu o przedpłatę. Odwołanie wizyty do 24 godzin przed spotkaniem jest bezpłatne. W przypadku późniejszego odwołania lub nieobecności na sesji pobierana jest opłata w wysokości 100% kosztu wizyty.
30/03/2026
Płatność online akceptowana
Oszczędź swój czas przed wizytą.
W tym gabinecie nie można umawiać wizyt przez internet
W tym gabinecie nie można umawiać wizyt przez internet
Ten specjalista przyjmuje wyłącznie pacjentów prywatnych. Możesz opłacić wizytę samodzielnie lub znaleźć innego specjalistę, który akceptuje Twoje ubezpieczenie.
14 opinii
Najczęściej wymieniane przez pacjentów
Sprawdzamy wszystkie opinie. Moderujemy je zgodnie z naszymi zasadami, dowiedz się więcej o opiniach i sposobie obliczania gwiazdek na Dowiedz się więcej Dowiedz się więcej o opiniach
Profesjonalnie, skutecznie, z empatią. Serdecznie polecam
Pani Marta to psycholożka z powołania, której zrozumienie i wiedza bardzo mi pomogły. Potrafi świetnie wsłuchać się w drugiego człowieka, dostrzec schematy nieuchwytne dla innych specjalistów i zaproponować metody działania, które realnie poprawiają komfort życia. Nie raz byłam pod wrażeniem bieżącej wiedzy Pani Marty na temat najnowszych badań czy opracowań, dzięki którym była w stanie zaproponować nową, ciekawą perspektywę na radzenie sobie z problemami, w tym z perfekcjonizmem. Pani Marta jest jednocześnie spokojna, konkretna i empatyczna, pamięta odległe rozmowy dzięki czemu potrafi rekonstruować i uświadamiać pacjentowi jak działa jego mózg. Dzięki pracy z Panią Martą moja codzienność staje się lepsza, dziękuję i każdemu, kto potrzebuje wsparcia, też polecam spróbować!
Przeszłam u Marty niemal dwuletni proces terapeutyczny, który realnie zmienił moje życie na lepsze. Mam poczucie, że co tydzień w gabinecie mogłam zaufać specjalistce, która nie bała się ze mną rozmawiać czy próbować nowych rozwiązań. Pracowałyśmy już po mojej diagnozie ADHD i cieszę się, że dzięki pracy w terapii diagnoza nie stała się moją tożsamością, tylko realnie mogłam zanurzyć się w siebie i lepiej zrozumieć siebie i świat.
Dziękuję! Po prostu.
Pani Marta jest przemiłą i bardzo profesjonalną osobą, z którą z przyjemnością odbyłem godzinną konsultację w trakcie której wszystko sobie ułożyłem w głowie. Z całego serca polecam, na pewno wrócę jeśli pojawią się jakiekolwiek problemy.
Bardzo dziękuję za wsparcie i skuteczną terapię. Udało się zrealizować założone cele. Serdecznie polecam ; - )
Kiedy człowiek po kilkudziesięciu latach dowiaduje się, że ma ADHD to poza ulgą czuje też potrzebę nauczenia się siebie na nowo, również poprzez ogarnięcie swojego mózgu. Pani Marta pokazała mi jak można spróbować "obejść" te problemy, które wcześniej były nie do przeskoczenia. Proste i jasne techniki, które najpierw napotykały na opór chaosu w mojej głowie, ale jak zaczęłam je stosować to dawały radę :). Pani Marta nie tylko zna meandry ADHD-owego funkcjonowania, ale też je po prostu rozumie. I to było dla mnie bardzo fajne.
Pełne zrozumienie oraz szczegółowe wyjaśnienie możliwości i procedur przyszłej pomocy psychologicznej. To czego oczekiwałem po pierwszym spotkaniu.
Polecam gorąco panią Martę!
Pomogła mi ogarnąć ADHD, dokonać przewrotu kopenikańskiego w głowie, wyjść z depresji, poprawić relacje z bliskimi, otworzyć się na nowe możliwości zawodowe, zrozumieć, że jestem na granicy uzależnienia. I że sam sobie podstawiam co jakiś czas nogę. Dzięki niej zrozumiałem, jak tego nie robić.
A przy tym pani Marta robi wszystko w tak mądry sposób, że pozwala dojść do wszystkiego ostatecznie samemu i dokonać zmiany z głębokiej potrzeby tej zmiany, a nie dlatego, że "pani kazała/zadała".
Jeśli masz problemy wynikające z ADHD, koniecznie skorzystaj ze wsparcia specjalistki, która zna się na ADHD! To zmienia absolutnie wszystko. Inaczej można zrobić sobie tylko większą krzywdę.
Wydałem na terapię całe oszczędności, ale nie żałuję ani złotówki i każdex doradziłbym to samo. Odzyskałem zdrowie psychiczne (i fizyczne). Żyję i chce mi się żyć. To jest warte każdej ceny.
mgr Marta Walczak-Augustyn
Cieszę się, że mogłam Panu towarzyszyć w tej drodze. Jeszcze raz dziękuję za obdarzenie mnie zaufaniem. Wszystkiego dobrego! :)
Po kilku sesjach mogę stwierdzić, że Pani Marta rozumie i czuje zawiłości myśleniowo-czynowe osób, które mają zdiagnozowane ADHD. Potrafi w zrozumiały sposób przedstawiać i tłumaczyć powody zachowań/myśli osoby z ADHD. Wnioskuję też, że robi skrupulatne notatki na temat swoich pacjentów, bo na każdej sesji jest tak przygotowana i pamięta moją historię jakbyśmy dosłownie chwilę wcześniej skończyli poprzednią sesję. Pani Marta jest także bardzo spokojna i jednocześnie konkretna.
Cieszę się, że na nią trafiłem.
Bardzo nie polecam tej pani jeżeli chodzi o terapię ADHD. Zgłosiłam się do pani za pośrednictwem ######.Pani na pierwszym spotkaniu powiedziała, że muszę być ustabilizowana na lekach, byłam po paru dawkach ##########, który bardzo źle na mnie zadziałał. Na tej wizycie pani nie zaproponowała żadnej psychoedukacji, pomocy w zrozumieniu, niczego. Poszłam do psychiatry po zmianę leków, po miesiącu znowu zgłosiłam się do tej pani, przy czym znowu dostałam informację,że miesiąc to nie stabilizacja na lekach.Zapytałam, czy do tego czasu możemy przeprowadzić psychoedukację, po czym pani absolutnie powiedziała, że nie i mam wrócić do niej później. Czas stabilizacji na lekach to często czas bardzo trudny, wymagający wsparcia ze strony psychologa, ja nic takiego nie otrzymałam. Powiedziałam również, że przecież to mogą być miesiące, to ta pani mi życzyła cierpliwości. Po tym spotkaniu (oba po 10min), zrobiłam research czy faktycznie ta pani ma rację, po czym okazało się, że absolutnie nie.
mgr Marta Walczak-Augustyn
Szanowna Pani, z uwagi na obowiązującą mnie tajemnicę zawodową nie mogę się publicznie w pełni odnieść do informacji zawartych w powyższej opinii. Podczas konsultacji poinformowałam Panią, że kwestia skutków ubocznych oraz ewentualnych problemów związanych z doborem farmakoterapii leży poza kompetencjami psychologa i w tym zakresie należy konsultować się z lekarzem prowadzącym.
Jako psychologowie przed podjęciem jakichkolwiek interwencji psychologicznych musimy przeanalizować, czy jesteśmy w stanie pomóc pacjentowi ze zgłaszanymi przez niego problemami. Czasami konieczne jest wsparcie innych specjalistów, a wtedy naszym obowiązkiem jest udzielenie takiej informacji. W przypadku psychoterapii konieczne jest sprawdzenie, czy cele pacjenta są możliwe do spełnienia w takim procesie - czasami bez odpowiedniego wsparcia farmakologicznego te oddziaływania mogą być nieskuteczne lub wręcz szkodliwe. Prowadzenie psychoterapii z wiedzą o tym, że w danym przypadku będzie nieskuteczna jest działaniem wysoce nieetycznym i angażującym niepotrzebnie czas i pieniądze pacjenta. Podczas konsultacji poinformowałam Panią czym jest psychoterapia i w jakich sytuacjach się ją stosuje.
Jeśli chodzi o dobór odpowiedniej farmakoterapii jest to rzeczywiście proces, który może zająć trochę czasu, a także jest kwestią bardzo indywidualną. Rozumiem, że to może wywoływać frustrację.
Bardzo trudno jest mi się odnieść do informacji, które zdobyła Pani robiąc research mający na celu sprawdzenie, czy faktycznie mam rację. Nie wiem w jaki sposób przedstawiła Pani sytuację, a także jakiej jakości informacje Pani otrzymała - pozostawię to zatem bez komentarza.
Bardzo mi przykro, że konsultacja ze mną nie spełniła Pani oczekiwań i pozostaje mi mieć nadzieję, że otrzymała Pani właściwe i przede wszystkim skuteczne wsparcie.
6 odpowiedzi udzielonych przez lekarza na pytania pacjentów na ZnanyLekarz.pl
Witam, bardzo proszę o informację, czy psycholog (ewentualnie psychoterapeuta) jest osobą, która zaj
Witam, bardzo proszę o informację, czy psycholog (ewentualnie psychoterapeuta) jest osobą, która zajęłaby się moim problemem, czy powinnam zostać matką? Czy pomógłby mi i doradził w oparciu o swoją mądrość życiową? Jeśli nie, to kto powinien to zrobić? Moja sytuacja przedstawia się następująco:
Mam 32 lata, za chwilę 33. Od czasów szkolnych czułam, że macierzyństwo nie jest dla mnie. Nigdy nie miałam instynktu macierzyńskiego, nie marzyłam o dziecku. Innym kobietom podobają się małe dzieci w wózkach, na ich widok roztkliwiają się, uśmiechają. Ja, patrząc na takiego malucha, nie czuję kompletnie nic, obojętność. Dlatego zawsze wiedziałam, że dzieci nie są dla mnie.
Niestety moja perspektywa z czasem zaczęła się zmieniać (choć absolutnie nie zmieniła się obojętność wobec dzieci ani nie pojawił się instynkt macierzyński). Po pierwsze - zaczęłam odczuwać pustkę, bezsens życia. Nie mam kariery, nie podróżuję, nie znalazłam dla macierzyństwa alternatywy, która nadałaby mojemu życiu inny sens. Po drugie - zaczęłam bać się tego, co będzie się ze mną działo, kiedy dobrnę w życiu do etapu chorób, niedołężności i niesamodzielności. Po trzecie - gdy patrzę na kobiety w ciąży, niektóre nawet po 35. roku życia, to czuję się zwyczajnie gorsza od nich jako ta niezdolna do macierzyństwa (podstawowego obowiązku kobiety), jako ta ostatnia z ostatnich - nieudacznica. I po czwarte - zaczęłam wątpić w to, a raczej obawiać się, czy takie samotne życie (partnerzy mogą przychodzić, odchodzić) jest w ogóle do wytrzymania. Czy do zniesienia są: lęk, smutek, przygnębienie, poczucie porażki i bezsensu, samotność?
Z drugiej strony - jest dużo przeciwwskazań, bym została matką. Np. bardzo się boję macierzyństwa, jestem bardzo lękliwa, nerwicowa i depresyjna, ale najgorsze jest to, moim zdaniem, że nie mam rodziny (ani przyjaciół) - w razie potrzeby nie będzie mi miał, kto pomóc, choćby to była najdrobniejsza rzecz. Już odczuwam negatywne skutki tego stanu rzeczy, a co dopiero z dzieckiem. Mam tylko mamę, ale jest w słabej kondycji i nie mogę na niej cały czas wisieć, bo kiedyś i jej pomoc się skończy. Oczywiście, nie mam partnera. Jestem samotna i nawet nie mam, z kim porozmawiać o swojej sytuacji w kontekście zakładania rodziny. Ponadto należy mieć świadomość, że ewentualny partner może zawieść. I co wtedy? Bez rodziny (której nie mam) byłabym całkowicie zdana na partnera i jego rodzinę. Jedyna pozytywna rzecz w moim życiu to, że na razie mam dobrą sytuacją finansową.
Ponawiam więc pytanie, czy psycholog lub psychoterapeuta jest osobą, która by mi z tym problemem pomogła? Bądź ktoś inny? Nie mam nawet z kim porozmawiać.
ODPOWIEDŹ LEKARZA:
Odpowiadając bezpośrednio na Pani pytanie: tak, psychoterapeuta jest odpowiednią osobą, do której warto zwrócić się z tym dylematem.
Chciałabym jednak wyjaśnić, jak wygląda taka pomoc, ponieważ różni się ona od typowego doradztwa.
Terapeuta nie podejmuje decyzji za pacjenta: W tym procesie nie korzystam z własnej „mądrości życiowej”, by powiedzieć Pani, jak ma Pani żyć. Moim zadaniem nie jest udzielenie odpowiedzi „tak” lub „nie” w kwestii macierzyństwa, ponieważ to Pani jest ekspertką od własnego życia.
Wsparcie w zrozumieniu źródeł lęku: Zamiast dawać rady, pomogę Pani przyjrzeć się temu, co leży u podstaw Pani dylematu. Wspólnie sprawdzimy, na ile chęć posiadania dziecka wynika z Pani wewnętrznych potrzeb, a na ile z lęku przed samotnością, starością czy presji społecznej (poczucia bycia „nieudacznicą”).
Praca nad poczuciem sensu: Terapia to bezpieczne miejsce, by przepracować poczucie pustki i sprawdzić, jak budować swoją wartość niezależnie od roli matki czy oczekiwań otoczenia.
Analiza lęków i zasobów: Przyglądanie się Pani obawom dotyczącym stanów depresyjnych oraz braku sieci wsparcia, aby decyzja, którą Pani podejmie, była świadoma i zgodna z Panią, a nie podyktowana lękiem.
To, że czuje się Pani osamotniona w tym dylemacie, jest wystarczającym powodem, by szukać wsparcia. Gabinet terapeutyczny to przestrzeń, w której może Pani wypowiedzieć wszystkie te obawy bez bycia ocenianą.
Chciałabym zapytać psychologów o kwestię etyki zawodowej. Jako osoba w młodym wieku, w trakcie tera
Chciałabym zapytać psychologów o kwestię etyki zawodowej.
Jako osoba w młodym wieku, w trakcie terapii DDA, byłam w silnym kryzysie emocjonalnym, m.in. po doświadczeniu ghostingu w relacji, co bardzo obniżyło moje poczucie stabilności i bezpieczeństwa. W tym czasie nawiązałam kontakt z osobą, która przedstawiała się jako psycholog / przyszły psycholog. Wiedziała, że jestem w terapii i w trudnym stanie.
Nie byłam jej formalną klientką, jednak udzielała mi porad o charakterze psychologicznym, interpretowała moje funkcjonowanie (m.in. określając mój proces jako „ADHD myślenia”), mieszała rolę prywatną z zawodową, zniechęcała mnie do szukania niezależnej pomocy oraz pobierała ode mnie pieniądze za rozmowy i spotkania. W pewnym momencie otrzymałam również propozycję wizyty i „opinii”.
Z perspektywy czasu widzę, że w moim stanie emocjonalnym doszło do przekroczenia granic i nadużycia zaufania. Miałam silne poczucie, że bez tej osoby sobie nie poradzę, ponieważ odradzała inne formy wsparcia i wzmacniała lęk, odwołując się do mojego „nieprzepracowanego dzieciństwa”. Mam również poczucie, że byłam wykorzystywana jako „materiał” do budowania kompetencji na podstawie mojego języka i historii.
Chciałabym zapytać, czy takie zachowania są zgodne z kodeksem etycznym psychologa oraz jakie są obowiązujące standardy w sytuacjach, gdy osoba przedstawiająca się jako psycholog wchodzi w prywatną relację z kimś w kryzysie, udziela porad, interpretuje jego funkcjonowanie w kategoriach diagnostycznych i pobiera za to opłaty bez jasnych ram terapeutycznych.
ODPOWIEDŹ LEKARZA:
Pytanie o standardy etyczne w sytuacji, którą Pani opisała, jest w pełni uzasadnione. Z perspektywy zasad obowiązujących w zawodzie psychologa i psychoterapeuty, opisane działania budzą istotne zastrzeżenia w kilku kluczowych obszarach:
Łączenie ról (relacje wielokrotne): Standardy zawodowe jednoznacznie wskazują, że nie należy mieszać relacji prywatnej z zawodową. Przyjmowanie opłat za porady w ramach znajomości prywatnej jest uznawane za błąd etyczny, ponieważ uniemożliwia zachowanie niezbędnego obiektywizmu i bezpiecznych granic.
Autonomia klienta: Celem profesjonalnej pomocy jest zawsze wspieranie samodzielności osoby w kryzysie. Zniechęcanie do szukania pomocy u innych specjalistów oraz budowanie poczucia, że bez konkretnej osoby klient sobie nie poradzi, stoi w sprzeczności z tą zasadą.
Jasność ram współpracy: Profesjonalna pomoc wymaga ustalenia kontraktu – jasnych zasad dotyczących czasu, miejsca, celu spotkań oraz charakteru relacji. Działania podejmowane bez takich ram, szczególnie wobec osoby w silnym kryzysie, są uznawane za naruszenie bezpieczeństwa pacjenta.
Rzetelność diagnostyczna: Udzielanie opinii i stosowanie terminologii diagnostycznej w warunkach nieformalnych jest niezgodne ze standardami diagnostycznymi.
Kodeksy etyczne kładą szczególny nacisk na ochronę klienta przed nadużyciem wynikającym z przewagi wiedzy lub autorytetu osoby pomagającej.
Jeśli czuje Pani potrzebę, to w ramach konsultacji psychologicznej może Pani omówić, jak to doświadczenie wpłynęło na Pani poczucie bezpieczeństwa w obecnych procesach pomocowych.
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.
Z innej perspektywy - Marta Walczak-Augustyn
Ceny niektórych usług mogą zależeć od indywidualnego przypadku. Po umówieniu wizyty możesz mnie zapytać o cenę konkretnej usługi, wysyłając bezpośrednią wiadomość. Zarezerwuj dogodny termin już teraz.
Przewidywany czas odpowiedzi:
