Wiem, że temat ADHD jest ostatnio gorący, ja zaczęłam nad nim myśleć już znacznie wcześniej ale w ka
Wiem, że temat ADHD jest ostatnio gorący, ja zaczęłam nad nim myśleć już znacznie wcześniej ale w kategoriach "mam problem z kończeniem projektów, szybko się wkurzam, zniechęcam" a potem to nakręca spiralę niezadowolenia z życia... i czuję, że już tak nie mogę, bez narzędzi do pracy nad sobą. Już w podstawówce moje reakcje na brak powodzenia czy niezrozumienie zadań były bardzo nasilone. Płacz, zniechęcenie. A może to, że nie wychowywałam się w bezpiecznym domu (przemoc, stres), spowodowało, że mój układ nerwowy już wtedy nie potrafił dźwignąć takich przyziemnych kwestii? Aż mi siebie żal jak sobie myślę o sobie małej wtedy. Czy warto w takim przypadku zrobić diagnozę rozbudowaną ADHD czy skupić się na czymś innym? Strasznie powyższe rzeczy utrudniają mi życie, osiąganie sukcesów. Jestem już dorosła a widzę pewne spore braki i nie wyobrażam sobie tak funkcjonować dalej.
24 odpowiedzi
Rozumiem ten trudny stan. Myślę, że dobrym sposobem jest zdiagnozowanie siebie w tym kierunku, jeśli czuje Pani, że coś w tym jest. Można to zrobić umawiając się konkretnie na diagnozę (kilka spotkań, zakończony proces), a można to także zrobić w ramach procesu terapeutycznego. Zapraszam do kontaktu jeśli będzie pani zainteresowana, mam wolne miejsca na terapię :)
Warto !!! nieleczone ADHD zwiększa prawdopodobieństwo u kobiet aż o 7 lat przedwczesnej śmierci, chorób układu krążenia. Niestety powikłaniem nieleczonego ADHD jest pewniak, że zachoruje się na zaburzenia lękowe, depresyjne, zwiększa się prawodpodobieństwo uzależnień behawioralnych czy uzależnień od substancji psychoaktywnych. W dodatku u osób, które były dziećmi mają zwiększone ryzyko z powodu braku bezpieczeństwa czy doświadczania przemocy, że stwierdzi się u nich kliniczną traumę. Skub się na tym. Papier z diagnozą, psychoterapia aby nabyć narzędzi radzenia sobie i farmakologia od psychiatry ułatwiają życie. Nigdy nie zaznawszy życia, które nie jest przerwaniem jest doświadczeniem niesamowitym. Mówie ze swojego doświadczenia, bo mam stwierdzone u siebie ADHD w dorosłości i sama jako diagnosta weryfikuje prawdopodobieństwo ADHD, spectrum itd Nie ewystarczą same leki. Trzeba mieć narzędzia, które ułatwiają życie. Nawet jeśli nie stwierdzi się u Ciebie ADHD to i tak możesz skorzystać z narzędzi, których uczę klientów z ADHD. Zasługujesz na życie warte przeżycia, które nie jest przetrwaniem
Dzień dobry, Jeśli Pani podejrzewa u siebie ADHD to warto zrobić sobie rzetelną diagnostykę w tym kierunku, tak by wykluczyć inne przyczyny Pani objawów. Bo, tak jak Pani mówi, mogą to być inne kwestie, np. trauma z dzieciństwa. Czasem sama diagnoza ADHD pomaga lepiej zrozumieć siebie, czasem dla niektórych pomocne są leki, ale też są tematy które trzeba przepracować na terapii. Jeśli Pani była w dzieciństwie ofiarą przemocy to tutaj potrzeba psychoterapii. Dlatego myślę że może Pani równolegle zająć się diagnozowaniem ADHD i rozpocząć psychoterapię. Pozdrawiam Justyna Wojciechowska
To, co Pani opisuje, to ogromny ciężar, który niesiony jest od dzieciństwa. Ma Pani pełne prawo czuć żal i współczucie dla małej siebie - wychowywanie się w przewlekłym stresie utrudnia naukę regulacji emocji i radzenia sobie z frustracją. Odpowiadając na zadane pytanie: tak, zdecydowanie warto zrobić profesjonalną diagnozę. Niezależnie od tego, czy trudności wynikają z ADHD, czy z trudnego dzieciństwa ( często się to nakłada), diagnoza da wiedzę o sobie. To szansa, aby zrozumieć, jak działa Pani układ nerwowy, lepiej poznać swoje reakcje i przestać obwiniać się za rzeczy, do których dotąd po prostu nie miała Pani narzędzi. Z objawami, które utrudniają Pani życie, można skutecznie pracować: Farmakoterapia: W przypadku potwierdzenia ADHD odpowiednio dobrane leki potrafią szybko „wyciszyć” wewnętrzny chaos, zmniejszyć impulsywność i dać napęd do kończenia zadań. Natomiast psychoterapia (CBT): To miejsce na wypracowanie konkretnych, życiowych strategii. Na terapii poznawczo-behawioralnej nauczy się Pani jak „hakować” swój system, by domykać projekty, jak regulować silne emocje przy frustracji oraz jak wyciszyć surowego wewnętrznego krytyka, który nakręca spiralę niezadowolenia i podtrzymuje prokrastynację. To, że ma Pani dość dotychczasowego funkcjonowania, to świetny motywator do zmiany. Jest Pani dorosła i możesz teraz zaopiekować się sobą tak, jak nikt nie zrobił tego w przeszłości. Pozdrawiam serdecznie i życzę powodzenia!
Dzień dobry! To, co Pani opisuje, może być wskazaniem do diagnostyki ADHD, ale podobne trudności mogą mieć również inne źródła. Dorastanie w przewlekłym stresie i braku poczucia bezpieczeństwa może wpływać na regulację emocji, radzenie sobie z frustracją czy napięciem także w dorosłym życiu. Jedno nie wyklucza jednak drugiego. Dlatego zaczęłabym od konsultacji ze specjalistą, który spojrzy szerzej na Pani historię i pomoże zdecydować, czy pogłębiona diagnoza ADHD będzie właściwym kolejnym krokiem. Niezależnie od diagnozy, nad trudnościami, które Pani opisuje, zdecydowanie warto pracować. Pozdrawiam serdecznie!
To, co Pani opisuje, może wskazywać na ADHD, ale podobne trudności z regulacją emocji, koncentracją czy kończeniem zadań mogą również wynikać z doświadczeń przemocy i długotrwałego stresu, dlatego warto spojrzeć na całość Pani historii. Możemy rozważyć pogłębioną diagnozę ADHD, ale równie ważna będzie realna praca nad tym, co dziś najbardziej utrudnia Pani życie. Najtrudniejsze jest czasem „szufladkowanie” siebie i dopasowywanie kolejnych objawów do konkretnego zaburzenia, zamiast skupienia się na tym, co konkretnie jest trudnością i jak możemy nad tym pracować, niezależnie od tego, jak ostatecznie ją nazwiemy. Celem diagnozy nie powinno być więc samo uzyskanie etykiety, ale lepsze zrozumienie siebie i dobranie skutecznych narzędzi do codziennego funkcjonowania.
To, co Pani opisuje, może mieć wiele przyczyn i na tym etapie nie spieszyłbym się z nadawaniem temu jednej etykiety, np. ADHD. W pierwszej kolejności warto zaopiekować się tym, co było dla Pani najbardziej obciążające, doświadczeniami przemocy, brakiem poczucia bezpieczeństwa, silnymi reakcjami emocjonalnymi i sposobami radzenia sobie ze stresem. Rozpoczęcie dobrej terapii może pomóc ustabilizować te obszary i lepiej zrozumieć, z czego wynikają obecne trudności. W trakcie terapii można obserwować, co się zmienia. Jeśli mimo pracy nadal będą utrzymywały się charakterystyczne trudności z koncentracją, organizacją, kończeniem zadań czy impulsywnością, wtedy warto wrócić do tematu pogłębionej diagnostyki ADHD. Nie musi Pani teraz rozstrzygać, „co ze mną jest”. Najpierw warto dać sobie pomoc i bezpieczeństwo, a potem krok po kroku ustalać, czego jeszcze Pani potrzebuje.
Bardzo przykuwa moją uwagę, jaką presję narzucasz na siebie, jakby sukcesy, osiągnięcia, powodzenia były miarą Twojej wartości. I to ważne zdanie: „Aż mi siebie żal, jak sobie myślę o sobie małej wtedy”… Myślę, że warto za tym pójść, być może z pomocą terapeuty.
Opisane przez Panią przykłady zdecydowanie warto potraktować poważnie, zwłaszcza że część tych trudności była obecna już w dzieciństwie i nadal wyraźnie wpływa na Pani codzienne funkcjonowanie. Jednocześnie doświadczenia przewlekłego stresu i przemocy w domu również mogą wpływać na koncentrację, regulację emocji i radzenie sobie z frustracją, a niektóre z tych objawów mogą przypominać ADHD. Oba obszary mogą też współwystępować. Dlatego zamiast zastanawiać się wyłącznie „ADHD czy trauma?”, najlepiej byłoby podejść do tego szerzej i zrobić pogłębioną diagnostykę różnicową, z uwzględnieniem dzieciństwa, funkcjonowania szkolnego, koncentracji, organizacji, emocji i wpływu wcześniejszych doświadczeń. W Pani sytuacji widzę sens w diagnostyce ADHD, ale u osoby, która spojrzy na całość Pani historii. Najważniejsze jest nie samo nadanie diagnozy, tylko zrozumienie, skąd biorą się te trudności i jakie narzędzia będą dla Pani najbardziej pomocne. Niezależnie od wyniku diagnozy, nad tymi obszarami można pracować — nad kończeniem zadań, tolerancją frustracji, regulacją emocji czy radzeniem sobie ze zniechęceniem. Pozdrawiam serdecznie.
Warto zrobić krok w kierunku życia, którym by Pani chciała żyć. Podjęcie psychoterapii może być takim krokiem.
Dzień dobry Dziękuję, że tak otwarcie Pani o tym napisała. To, co Pani opisuje, rzeczywiście może mieć związek z ADHD, ale może też wynikać z dorastania w przewlekłym stresie i braku poczucia bezpieczeństwa. Czasem oba te obszary również się ze sobą łączą. Myślę, że w Pani sytuacji warto pomyśleć o szerszej diagnozie, która nie będzie koncentrowała się wyłącznie na ADHD, ale pozwoli lepiej zrozumieć źródło tych trudności. Szczególnie że, jak Pani pisze, towarzyszą Pani od bardzo dawna i dziś realnie utrudniają życie. I bardzo porusza mnie to, co pisze Pani o sobie jako małej dziewczynce. Myślę, że warto spojrzeć na nią z dużą czułością — wiele z tych reakcji mogło być wtedy po prostu sposobem radzenia sobie z czymś, co było dla dziecka zbyt trudne. Diagnoza może być dobrym początkiem, ale równie ważne będzie znalezienie odpowiednich dla Pani narzędzi i sposobu pracy nad tym, co dziś najbardziej przeszkadza Pani w życiu. Pozdrawiam serdecznie
Dzień dobry, ADHD rzeczywiście może wiązać się z trudnościami w kończeniu zadań, regulacji emocji, tolerowaniu frustracji czy szybkim zniechęcaniu się. Jednocześnie podobne trudności mogą być związane również z przewlekłym stresem i doświadczeniami przemocy. Dlatego nie próbowałbym rozstrzygać tego wyłącznie na podstawie listy objawów. Jeżeli jest to dla Pana/Pani potrzebne warto skierować się na diagnozę, gdy potwierdzą się przypuszczenia będzie podstawa do tego co robić dalej i jak pracować z objawami. Dlatego uważam, że rzetelna, pogłębiona diagnoza ADHD u dorosłych może być dobrym krokiem, szczególnie jeśli obejmie dokładny wywiad dotyczący dzieciństwa i funkcjonowania w różnych obszarach życia oraz uwzględni inne możliwe przyczyny podobnych trudności. Nie chodzi o to, żeby „udowodnić ADHD”, tylko żeby odpowiedzieć na pytanie: co właściwie powoduje moje trudności i jakich narzędzi potrzebuję? Jednocześnie nie trzeba czekać na diagnozę, żeby zacząć pracę. Można już teraz pracować nad regulacją emocji, tolerowaniem frustracji, kończeniem rozpoczętych zadań na przykład w procesie psychoterapii. Pozdrawiam i życzę wszystkiego dobrego
To, co Pani opisuje, brzmi jak bardzo obciążające doświadczenie – szczególnie kiedy podobne trudności towarzyszą Pani od dzieciństwa i przez lata wpływają na poczucie własnych możliwości. To zrozumiałe, że chciałaby Pani w końcu lepiej zrozumieć, z czego one wynikają i znaleźć sposób, żeby funkcjonować inaczej. Opisane trudności mogą mieć różne źródła – ADHD, doświadczenia związane z dorastaniem w przewlekłym stresie lub połączenie kilku czynników. Dlatego w takiej sytuacji warto przeprowadzić pogłębioną diagnozę, która uwzględnia nie tylko obecne objawy, ale również funkcjonowanie od dzieciństwa i historię rozwoju. Dzięki temu można lepiej zrozumieć źródła obecnych trudności i dobrać odpowiednią formę pomocy. Niezależnie od wyniku diagnozy można pracować nad regulacją emocji, organizacją, kończeniem zadań i poczuciem sprawczości. Jeśli chce Pani to sprawdzić, zapraszam na konsultację – wspólnie ustalimy, czy warto rozpocząć pełny proces diagnostyczny ADHD.
Dzień dobry. To, co Pani opisuje, rzeczywiście może być związane z ADHD, ale podobne trudności mogą mieć również inne źródła – między innymi dorastanie w przewlekłym stresie i braku poczucia bezpieczeństwa. Dlatego zamiast zaczynać od założenia „to na pewno ADHD”, warto najpierw szerzej przyjrzeć się Pani historii i obecnym trudnościom. Niezależnie od tego, jaka okaże się ich przyczyna, skoro tak wyraźnie utrudniają Pani życie, zdecydowanie zasługują na uwagę. Terapia może pomóc zarówno lepiej zrozumieć źródło tych reakcji, jak i wypracować konkretne sposoby radzenia sobie z nimi. Jeśli chciałaby Pani zacząć od takiej konsultacji i wspólnie ustalić, czy diagnostyka ADHD byłaby wskazana, zapraszam.
Jeżeli diagnoza ma Pani ponoć zrozumieć budowę swojego układu nerwowego to jak najbardziej, natomiast praca terapeutyczną jest drugą opcją, czyli jak nauczyć się funkcjonować nie " dowalając" sobie i wychwytując momenty, w którym się nadużywamy to druga kwestia. Życzę dobrych decyzji
To, co czujesz i o czym piszesz, jest niezwykle poruszające, a Twoje słowa pokazują ogromną samoświadomość i dojrzałość. Najważniejszym pierwszym krokiem, jaki możesz teraz zrobić, jest znalezienie profesjonalnej osoby wspierającej – psychoterapeuty – z którą uda Ci się zbudować bezpieczną, opartą na zaufaniu więź. Dopiero w takich bezpiecznych okolicznościach, bez oceniania, będziesz mogła wspólnie z ekspertem przyjrzeć się swojemu cierpieniu oraz jego źródłom. Taka relacja da Ci przestrzeń, aby w bezpiecznych warunkach przepracować przeszłość i – co najważniejsze – znaleźć konkretne narzędzia do zaopiekowania się sobą i radzenia sobie z codziennymi trudnościami na bieżąco. To całkowicie naturalne, że czujesz ogromny żal i współczucie wobec małej siebie. Twoja intuicja dotycząca układu nerwowego jest bardzo słuszna. Dorastanie w środowisku pełnym stresu i przemocy sprawia, że młody organizm nieustannie funkcjonuje w trybie przetrwania (walcz lub uciekaj). W takim stanie nawet „przyziemne” zadania stają się dla dziecka wyzwaniem ponad siły, ponieważ jego zasoby emocjonalne są już całkowicie wyczerpane. W kontekście Twojego pytania o rozbudowaną diagnozę ADHD, oto co warto wziąć pod uwagę: • Złożoność objawów: Problemy z koncentracją, szybkie zniechęcanie się, wybuchy złości czy silne reakcje emocjonalne (tzw. dysforyczna wrażliwość na odrzucenie) są klasycznymi cechami ADHD. Jednak bardzo podobne objawy w dorosłym życiu może dawać również trauma z dzieciństwa (np. C-PTSD, czyli złożony zespół stresu pourazowego) lub zaburzenia regulacji emocji wynikające z braku poczucia bezpieczeństwa w domu rodzinnym. • Dlaczego diagnoza może pomóc: Oficjalna diagnoza ADHD (u psychiatry lub psychologa specjalizującego się w neuroatypowości) pozwala precyzyjnie nazwać to, z czym się mierzysz. Daje jasność, otwiera drogę do ewentualnej farmakoterapii (która pomaga wyciszyć układ nerwowy i ułatwia domykanie projektów) oraz pozwala dobrać dedykowane narzędzia pracy (np. coaching ADHD). • Równoległe działanie: Diagnoza ADHD i praca nad historią rodzinną nie wykluczają się wzajemnie. Bardzo często neuroatypowość i trauma współwystępują, nasilając nawzajem swoje objawy. Podsumowując: Warto zdecydować się na rozbudowaną diagnozę ADHD, ponieważ da Ci ona jasną odpowiedź na poziomie neurologicznym. Równocześnie jednak kluczowe jest podjęcie psychoterapii, która skupi się na uleczeniu ran z przeszłości i odbudowaniu poczucia bezpieczeństwa w Twoim ciele i umyśle. Masz pełne prawo czuć zmęczenie dotychczasowym funkcjonowaniem, ale podjęcie tej drogi z profesjonalnym wsparciem to realna szansa na odzyskanie kontroli i spokoju w dorosłym życiu.
Myślę, że warto rozważyć diagnozę przede wszystkim z ciekawości siebie i chęci lepszego zrozumienia własnego funkcjonowania. Jeśli diagnoza potwierdzi ADHD, może pomóc Pani lepiej zrozumieć swoje trudności, potrzeby oraz sposób, w jaki Pani funkcjonuje na co dzień. Jeśli natomiast ADHD nie zostanie potwierdzone, będzie to ważna informacja, która pozwoli poszukać innych przyczyn doświadczanych przez Panią trudności. Niezależnie od wyniku diagnoza może być cennym krokiem w lepszym poznaniu siebie. Pozdrawiam serdecznie, Mariola Dąbrowska
Dzień dobry, na podstawie wiedzy ale i doświadczenia pacjentów, warto. Diagnoza wyjaśnia, potrafi dać wiele ulgi i wtedy już na pewno wiadomo, których sposobów radzenia zacząć próbować. Powodzenia!
Dzień dobry, Opisane przez Panią trudności zasługują na uwagę, szczególnie że towarzyszą Pani od dzieciństwa i znacząco wpływają na codzienne funkcjonowanie. Objawy takie jak trudności z kończeniem zadań, szybkie zniechęcanie się czy intensywne reakcje emocjonalne mogą wiązać się z ADHD, ale również z doświadczeniem przewlekłego stresu i przemocy w dzieciństwie. Co ważne, te trudności mogą także współwystępować. Warto rozważyć pogłębioną diagnostykę ADHD, uwzględniającą również historię Pani rozwoju i trudne doświadczenia z przeszłości. Nie trzeba jednak czekać na diagnozę, aby rozpocząć pracę terapeutyczną nad regulacją emocji, poczuciem własnej wartości i sposobami radzenia sobie z frustracją. **Zapraszam Panią na konsultację indywidualną, podczas której wspólnie przyjrzymy się Pani trudnościom i zastanowimy nad odpowiednią formą dalszej pomocy.**
Warto skonsultować się z psychiatrą, który jest w stanie ocenić nasilenie objawów i dokonać diagnozy. Jeśli sposób reagowania, funkcjonowania utrudnia codzienne życie warto zgłosić się także do psychologa lub psychoterapeuty, aby poznać techniki radzenia sobie z trudnościami, niezależnie od tego, jaka diagnoza zostałaby postawiona.
Witam, ciężko jednoznacznie wybrać ścieżkę, myślę, że warto zapisać sie na konsultację do specjalisty, który po wywiadzie pokieruje, w którą stronę pójść. Pozdrawiam.
Witam serdecznie, z przedstawionego opisu, można smiało powiedzieć, jak bardzo utrudnia to Pani życie i jak bardzo jest Pani tym zmęczona, uważam, że pod tym może kryć się coś jeszcze, co warto zidentyfikować czyli dotrzeć do przyczyny, serdecznie zapraszam Ewa Guzowska także online
Rozumiem, jak frustrujące może być mierzenie się przez lata z trudnościami, które wpływają na codzienne funkcjonowanie i poczucie własnej wartości. Zachęcałabym do kompleksowej diagnozy, która uwzględni nie tylko objawy ADHD, ale również historię rozwoju, doświadczenia z dzieciństwa i obecne funkcjonowanie. W terapii poznawczo-behawioralnej możemy jednocześnie pracować nad regulacją emocji, radzeniem sobie z frustracją oraz trudnościami w realizacji zadań, niezależnie od ostatecznego rozpoznania. Nie musi Pani dłużej mierzyć się z tym sama – zrozumienie źródeł trudności może być początkiem realnej zmiany. Powodzenia!
Dzień dobry. Z Pani opisu wynika, że trudności od dawna powodują cierpienie i wpływają na codzienne funkcjonowanie. Warto podjąć diagnostykę, która uwzględni zarówno możliwość ADHD, jak i znaczenie dorastania w warunkach przemocy i przewlekłego stresu. Te kwestie nie wykluczają się wzajemnie — mogą współwystępować, a część ich objawów może być podobna. Samo szybkie zniechęcanie się, trudności z kończeniem projektów czy silne emocje nie wystarczają do rozpoznania ADHD. Z perspektywy psychodynamicznej warto przyjrzeć się również temu, co dzieje się w Pani przeżywaniu, kiedy napotyka Pani trudność. Czy pojawia się wtedy tylko frustracja związana z zadaniem, czy także poczucie, że „jestem niewystarczająca”, wstyd, lęk przed oceną albo silna złość na siebie? Niekiedy niepowodzenie uruchamia bolesne znaczenia związane z wcześniejszymi relacjami. To jednak możliwość do zbadania w rozmowie, a nie interpretacja, którą można uznać za pewną na podstawie Pani wpisu. Poruszające jest to, że patrząc na siebie jako małą dziewczynkę, odczuwa Pani żal i współczucie. W terapii byłoby miejsce zarówno na te uczucia, jak i na zrozumienie, jakiego wsparcia wtedy Pani potrzebowała i czy dziś potrafi Pani udzielać go sobie lub przyjmować je od innych. Warto też przyjrzeć się surowości, z jaką ocenia Pani swoje obecne trudności jako „braki”. Dobrym pierwszym krokiem byłaby konsultacja u specjalisty zajmującego się diagnozą ADHD u dorosłych, który uwzględnia również następstwa traumy. Rzetelna ocena obejmuje historię rozwoju, objawy w dzieciństwie i obecnie, funkcjonowanie w różnych obszarach życia oraz inne możliwe wyjaśnienia trudności. Nie powinna opierać się wyłącznie na wyniku kwestionariusza. Nie musi Pani czekać z uzyskaniem wsparcia do zakończenia diagnostyki. Praca terapeutyczna może dotyczyć rozpoznawania emocji, radzenia sobie z frustracją i sposobu odnoszenia się do siebie, a pomoc warto uzupełnić o konkretne strategie organizowania zadań. Rozpoznanie powinno pomóc dobrać leczenie i wsparcie do Pani potrzeb.
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.








