mgr Klaudia Oljasz

To, co Pani opisuje, to ogromny ciężar, który niesiony jest od dzieciństwa. Ma Pani pełne prawo czuć żal i współczucie dla małej siebie - wychowywanie się w przewlekłym stresie utrudnia naukę regulacji emocji i radzenia sobie z frustracją.
Odpowiadając na zadane pytanie: tak, zdecydowanie warto zrobić profesjonalną diagnozę. Niezależnie od tego, czy trudności wynikają z ADHD, czy z trudnego dzieciństwa ( często się to nakłada), diagnoza da wiedzę o sobie. To szansa, aby zrozumieć, jak działa Pani układ nerwowy, lepiej poznać swoje reakcje i przestać obwiniać się za rzeczy, do których dotąd po prostu nie miała Pani narzędzi.
Z objawami, które utrudniają Pani życie, można skutecznie pracować:
Farmakoterapia: W przypadku potwierdzenia ADHD odpowiednio dobrane leki potrafią szybko „wyciszyć” wewnętrzny chaos, zmniejszyć impulsywność i dać napęd do kończenia zadań.
Natomiast psychoterapia (CBT): To miejsce na wypracowanie konkretnych, życiowych strategii. Na terapii poznawczo-behawioralnej nauczy się Pani jak „hakować” swój system, by domykać projekty, jak regulować silne emocje przy frustracji oraz jak wyciszyć surowego wewnętrznego krytyka, który nakręca spiralę niezadowolenia i podtrzymuje prokrastynację.
To, że ma Pani dość dotychczasowego funkcjonowania, to świetny motywator do zmiany. Jest Pani dorosła i możesz teraz zaopiekować się sobą tak, jak nikt nie zrobił tego w przeszłości.
Pozdrawiam serdecznie i życzę powodzenia!

Dzień dobry, Przede wszystkim warto podkreślić: to, co Pan przeżywa, nie jest wynikiem lenistwa czy braku silnej woli. Tego typu spadek energii, uczucie pustki oraz brak satysfakcji nawet przy poukładanym życiu rodzinnym są częstymi objawami spadku nastroju lub epizodu depresyjnego.
W terapii poznawczo-behawioralnej (CBT) skupiamy się na relacji między myślami, emocjami a zachowaniem. Zauważanie myśli automatycznych („nie uda mi się”, „nie potrafię”) tworzy pułapkę: negatywne założenie natychmiast odbiera motywację, powstrzymuje przed działaniem, a to z kolei nasila poczucie pustki i bezsilności.
Pierwszym krokiem jest praca nad tzw. aktywacją behawioralną - małe, mikroskopijne wręcz działania bez czekania na motywację (np. 10 minut na rowerze, bez stawiania sobie poprzeczki). Zachęcam Pana do konsultacji ze specjalistą (psychoterapeutą lub psychiatrą), aby bezpiecznie przyjrzeć się tym mechanizmom i powoli odzyskać dawne siły.
Pozdrawiam serdecznie!