Dzien dobry. okolo 8 lat temu zdiagnozowo u mnie chorobe afektywna dwubiegunową. jeszcze rok temu us
Dzien dobry. okolo 8 lat temu zdiagnozowo u mnie chorobe afektywna dwubiegunową. jeszcze rok temu uszczeszczalam na terapie, a od kilku miesiecy juz nie biore lekow. w zwiazku z choroba i tokiem terapii uproscilam swoje zycie. nie korzystam z mediow spolecznosciowych, ograniczylam mocno swoje zycie towarzyskie (mam kilku znajomych z pracy, ale poza nia sie z nimi nir kontaktuję ). chodze na spacery ciagle w te same miejsca. nie pije, nie chodze na imprezy ani randki. niektorzy mowia ze to byla forma ucieczki od problemu, a nie forma uleczenia sie. i tu pojawia sie moje pytanie: jak to sprawdzic? jestem zadowolona z mojego zycia i tego jak wyglądają moje dni, ale czuje ze czegos jednak mi brakuje i cos mnie omija. wiem, ze brakuje mi blizszych relacji, ale jednocześnie boje sie zmian i tego ze to moze wplynac na pogorszenie mojego stanu zdrowia. czy warto w takiej sytuacji wrocic na terapie? czy jest to w ogole powod do powrotu na terapie?
23 odpowiedzi
Dzień dobry. Myślę, że zadaje Pani bardzo ważne pytanie: czy obecny sposób życia jest tym, który rzeczywiście Pani wybiera i w którym czuje się dobrze, czy też częściowo wynika z obawy, że większa bliskość, aktywność czy zmiany mogłyby zachwiać Pani poczuciem bezpieczeństwa. To, że jest Pani zadowolona ze swojego życia, a jednocześnie czuje, że czegoś w nim brakuje, jest jak najbardziej wystarczającym powodem, żeby przyjrzeć się temu w terapii. Nie po to, żeby burzyć wypracowaną stabilność, ale żeby sprawdzić, czy można stopniowo poszerzać swoje życie o to, czego Pani potrzebuje, nie tracąc przy tym poczucia bezpieczeństwa. Jeśli czuje Pani, że chciałaby się temu przyjrzeć, zapraszam na konsultację.
Dzień dobry, To, czy dana kwestia jest powodem powrotu na terapię, zależy od Pani - jak Pani to czuje. Jeśli dla Pani jest to ważny temat i potrzebuje Pani wsparcia przy przepracowaniu tego - to jak najbardziej może się tym Pani zająć na terapii. Ale najlepiej byłoby to pytanie skierować do poprzedniego terapeuty / terapeutki, czy może Pani wrócić na terapię do tej samej osoby. Natomiast myślę, że to poczucie że czegoś Pani brakuje, jest ważne i dobrze jest się wsłuchać w nie. Bo często możemy sobie życie w miarę poukładać ale nie ma w tym wystarczająco głębi, spełnienia. A to jest bardzo ważne. Pozdrawiam, Justyna Wojciechowska
Dzień dobry. Z tego, co Pani opisuje, nie wynika, że prowadzi Pani „niewłaściwe” życie. Ograniczenie kontaktów, alkoholu czy imprez mogło być na pewnym etapie potrzebnym sposobem zadbania o siebie i stabilność. Jednocześnie po kilku latach może pojawić się potrzeba czegoś więcej — większej bliskości, relacji, spontaniczności czy kontaktu z ludźmi. Warto zastanowić się, czy obecny styl życia jest przede wszystkim zgodny z Pani potrzebami, czy też jest wynikiem lęku przed pogorszeniem stanu zdrowia. To dwie różne sytuacje. Nie ma również potrzeby czekać na kryzys, żeby wrócić do terapii. Kilka spotkań może pomóc Pani lepiej rozpoznać swoje potrzeby, znaleźć bezpieczny sposób na poszerzenie życia społecznego i jednocześnie zadbać o stabilność emocjonalną. Przy ChAD ważne jest, aby takie zmiany wprowadzać stopniowo i z uwzględnieniem własnych sygnałów ostrzegawczych.
Odnosząc się do pytania standardem leczenia ChaD wg standardów NICE, Chad plus ADHD są wyjątkami, w których standardem leczenia jest równoczesne leczenie farmakologiczne i protokół leczenia psychoterapeutyczny w nurcie CBT - czemu ? bo jako jedyny ma przebadany protokół leczenia, który ma udokumentowaną istotną kliniczną skuteczność w zapobieganiu nawrotom górelk bądź dołków. Każdy kolejny epizod jest dla Pani mógzu toksyczny. Mówię wprost co mówią wyniki badań MRI i fMRI, wpływa to na Pani struktury w mózgu naruszając je. Dlatego psychiatryczne zaopiekowanie się jest tak ważne jak i kwestia objęcia psychiterapią CBT. Cieszy mnie jak czytam, że uprościła Pani sobie życie i czuje się Pani dobrze jednak to jest bardzo zwodnicze. Każda hipomania czy mania przecież jest przyjemnym i często korzystnym doświadczeniem, w końcu wielu moich pacjentów zakładało intratne biznesy i nigdy nie czuli się tak efektywni. Czyli objawy narastają stopniowo, niepostrzeżenie. Co gorsze każdy kolejny epizod przybliża Pania do doświadczania coraz większych i dłuższych okresów dołków. Warto omówić watpliwości związane z chęcią nie brania leków. Warto o tym rozmawiać jakie może wystąpiły efekty uboczne. Moje pacjentki z Chadem wielokrotnie omawiały to na spotkaniach ze mną. Jak to sprawdzić myśle odpowiedzią będzie pójscie do psychoterapeuty, który zna się na leczeniu Chad i przejście protokołu leczenia, by umieć samodzielnie być swoim własnym terapeutom i nabrać wiedzy jak sobą zarządzać by nie dopuszczać do górek i zapobiegać dołkom i jak je umieć zweryfikować aby nie rozpędziły się do kuli śnieżnej, bo ona będzie zabójcza. Mówię to na podstawie badań naukowych - "zaburzenia afektywne dwubiegunowe"Basco, Rush. Dla własnego spokoju ducha i czułości wobec Pani układu nerwowego i mózgu zachęcam by wrócić na terapię ale do terapeuty, który zna protokół leczenia Chad. Nie każdy umie pracować z tym zaburzeniem. Jeśli chciałaby Pani to także zachęcam do siebie na terepię. Niezaleznie od wszystkiego proszę przemyśleć sprawę i zadbać o siebie. Ściskam serdecznie!
Dzień dobry :) Czytam, że zmaga się Pani z dwoma przeciwnymi siłami: ma Pani w sobie poczucie, że czegoś Pani w życiu brakuje, że coś Panią omija oraz obawę, że Pani zadowolenie z życia nie jest pełne, a jednocześnie blokadę przed sięgnięciem po więcej, spowodowaną lękiem przed nawrotem choroby. Jeśli dyskomfort jaki Pani przez to odczuwa ocenia Pani jako znaczący, mógłby to być wystarczający powód, aby sobie pomóc, wracając na terapię. Tylko Pani zna odpowiedź na to pytanie, bo te uczucia są Pani doświadczeniem. Mogę jedynie podpowiedzieć, że terapia poznawczo - behawioralna jest bardzo skuteczna w pracy z CHAD. Miałabym też do Pani dodatkowe pytanie: czy leki stabilizujące nastrój, przy Pani diagnozie CHAD, zostały odstawione przez Panią za zgodą i przy współpracy z psychiatrą? Jeśli nie - zaczęłabym od konsultacji z lekarzem w tej sprawie, a jeśli tak - o sięgnięcie po drugą opinię medyczną. Najczęściej bowiem stosowaną praktyką w CHAD jest przyjmowanie stabilizatorów nastroju przez całe życie, ze względu na biologiczną naturę tej choroby. Ich przyjmowanie zwykle pozwala też na znaczące zmniejszenie lęku przed nawrotem. Życzę Pani wszystkiego dobrego :)
Dzień dobry! Tak, poczucie braku bliskich relacji i lęk przed zmianą są wystarczającym powodem, by wrócić na psychoterapię — nie trzeba czekać na kryzys. Samo uproszczenie życia nie oznacza ucieczki; warto przyjrzeć się temu, czy obecny styl życia odpowiada Pani potrzebom, czy też lęk powstrzymuje Panią przed tym, czego Pani pragnie. Terapia może pomóc stopniowo budować bliskość, z poszanowaniem Pani tempa i potrzebnej stabilności. Ponieważ od kilku miesięcy nie przyjmuje Pani leków, zachęcam również do konsultacji z psychiatrą i ustalenia planu zapobiegania nawrotom, szczególnie jeśli odstawienie odbyło się bez uzgodnienia z lekarzem. Pozdrawiam serdecznie
Dzień dobry, powodów na chodzenie na terapię zawsze jest kilka, natomiast jeśli ma Pani już przepracowane pewne schematy, nie oznacza to, że tzw rozwój samoświadomości nie jest już potrzebny. Nowe sytuacje czasem trigerują stare nieprzepracowane schematy, a czasem potrzebujemy tylko wiedzieć, że nie jesteśmy z tym sami, bo to co najbardziej leczy to bliskość, relacja i poczucie bezpieczeństwa w terapii. Życzę dobrych dla siebie decyzji
"Uproszczenie" życia nie musi oznaczać ucieczki od problemów. Być może pozwoliło Pani odzyskać spokój i poczucie bezpieczeństwa. Warto jednak przyjrzeć się temu, czy obecny sposób życia wynika przede wszystkim z Pani potrzeb i świadomych wyborów, czy częściowo również z lęku przed zmianą i ewentualnym pogorszeniem samopoczucia. Można zadać sobie pytanie: czy wybieram spokój, bo naprawdę go potrzebuję, czy czasem rezygnuję z czegoś ważnego, ponieważ obawiam się konsekwencji? Te motywacje mogą się ze sobą przeplatać. Co do powrotu na terapię... Nie trzeba czekać na kryzys ani wyraźne pogorszenie samopoczucia, aby skorzystać z pomocy. Można potraktować terapię jako przestrzeń do lepszego poznania siebie, określenia, jakich relacji Pani potrzebuje, i poszukiwania równowagi między bezpieczeństwem a otwartością na nowe doświadczenia. Nie chodzi o to, żeby na siłę zmieniać swoje życie, lecz żeby móc podejmować decyzje bardziej świadomie, a nie wyłącznie pod wpływem lęku. Ze względu na rozpoznaną chorobę afektywną dwubiegunową i odstawienie leków zachęcam również do kontaktu z psychiatrą, nawet jeśli obecnie czuje się Pani dobrze. Warto omówić dalsze leczenie i sposób monitorowania samopoczucia. Pozdrawiam!
Dzień dobry. Jak najbardziej może to być powód do powrotu na terapię. Terapia może być pomocna nie tylko wtedy, gdy przeżywamy kryzys, ale również wtedy, gdy chcemy lepiej zrozumieć siebie i wprowadzić pewne zmiany w swoim życiu. Może Pani przyjrzeć się swoim potrzebom i obawom związanym z budowaniem bliższych relacji, bez konieczności wprowadzania dużych zmian od razu.
Dzień dobry, Posiadanie bliskich relacji jest bardzo ważna w życiu i rezygnacja z nich czegoś Panią pozbawia. Terapia mogłaby pomóc Pani w zmianie w tym obszarze, mając na uwadze rozpoznanie choroby afektywnej dwubiegunowej. Może być tak, że okresowo będzie Pani trudniej, chociażby ze wzlgędu na intensywne emocje, które mogą się pojawić w bliższych relacjach. Rozumiem, że osiągnęła Pani stan równowagi, którego nie chce Pani burzyć, z drugiej strony bliskie relacje są ważnym elementem zdrowej osobowości. Jeśli chodzi o to, czy warto - to zależy od Pani. Zawsze też może Pani udać się na konsultacje w celu omówienia Pani sytuacji i wtedy mogłaby Pani podjąć decyzję, czy chce Pani rozpocząć psychoterapię.
Dzień dobry, To, że uprościła Pani swoje życie i ograniczyła bodźce, nie musi oznaczać ucieczki od problemów. Być może był to sposób na odzyskanie poczucia bezpieczeństwa i stabilizacji. Warto jednak przyjrzeć się temu, czy obecny styl życia wynika przede wszystkim z Pani potrzeb i świadomych wyborów, czy również z lęku przed zmianą. Poczucie, że brakuje Pani bliskości i relacji, jest wystarczającym powodem, aby ponownie skorzystać z psychoterapii. W przypadku choroby afektywnej dwubiegunowej ważne jest także pozostawanie pod opieką psychiatry, szczególnie po odstawieniu leków. Psychoterapia może pomóc Pani stopniowo poszerzać przestrzeń życiową, bez rezygnowania z wypracowanej stabilności. Zapraszam Panią na konsultację indywidualną, podczas której wspólnie przyjrzymy się Pani potrzebom, obawom i możliwościom wprowadzania bezpiecznych zmian.
Dzień dobry, tak, uważam, że warto w takiej sytuacji wrócić na terapię i jak najbardziej jest to powód wystarczający do powrotu. Będzie można przeprowadzać zmiany ze wsparciem terapeutycznym, powoli, refleksyjnie. Szkoda by było poddać się lękom, nie spróbować zawalczyć o te bliższe relacje czy wyjścia, których czuje Pani brak. Życzę powodzenia.
Dzień dobry, w Pani pytaniu słychać dużo uważności wobec siebie i dużo pracy, którą wykonała Pani przez te lata. Inni mogą mieć swoje zdanie o tym, czy uproszczenie życia było ucieczką, czy drogą do zdrowia. Najważniejsze jest jednak to, co Pani sama czuje i czego doświadcza. A pisze Pani dwie rzeczy: że jest zadowolona ze swoich dni i że jednocześnie czegoś Pani brakuje. Oba te odczucia są ważne i nie muszą się wykluczać. Uproszczenie życia mogło być wtedy bardzo potrzebne. Dało spokój, rytm i poczucie bezpieczeństwa, które przy tej chorobie naprawdę się liczą. Bywa jednak tak, że to, co kiedyś przynosiło ulgę, z czasem zaczyna też trochę ograniczać. Skoro teraz pojawia się uczucie, że coś Panią omija, może warto pójść za nim i potraktować je jako sygnał, że jest Pani gotowa na kolejny krok. Jak to sprawdzić? Myślę, że właśnie na terapii, i to jest bardzo dobry powód, by na nią wrócić. Nie trzeba czekać na kryzys, żeby z niej skorzystać. Tęsknota za bliskością i jednoczesny lęk przed zmianą to dokładnie ten rodzaj spraw, z którymi dobrze pracuje się w gabinecie. Można tam bezpiecznie i we własnym tempie przyjrzeć się, na ile ten lęk jest dziś Pani potrzebny, a na ile już przeszkadza. W psychoterapii Gestalt, w której pracujemy, ważna jest sama relacja z terapeutą. Często to w niej po raz pierwszy można spróbować bliskości w bezpiecznych warunkach. Jedna rzecz wydaje mi się szczególnie ważna. Pisze Pani, że od kilku miesięcy nie bierze leków. W chorobie dwubiegunowej zwykle zaleca się długotrwałe leczenie zapobiegające nawrotom, bo dobre samopoczucie często jest właśnie jego zasługą. Jeśli decyzja o odstawieniu nie była podjęta razem z psychiatrą, warto się z nim skontaktować. Zmiany w życiu, nawet te dobre, łatwiej wprowadzać, mając wsparcie lekarza. Terapia i opieka psychiatryczna dobrze się tu uzupełniają. Wierzę, że może Pani mieć i spokój, i bliskość. Nie musi to być wybór jedno albo drugie. Kamila Włodarczyk, psychoterapeutka Poradnia Zmiana, Warszawa
Ważne jest ustalenie jaki jest plan leczenia uzgodniony z lekarzem prowadzącym. Czy leki zostały odstawione wraz z porozumieniem z lekarzem? Zdrowy styl życia na pewno sprzyja leczeniu i zdrowiu. Ważne byłoby znalezienie złotego środka między życiem towarzyskim a izolacją społeczną. Nie każdy ma takie same potrzeby kontaktu z ludźmi. Ważne jest, aby poznać własne potrzeby. Aby pełniej odpowiedzieć na pytanie myślę, że warto byłoby skonsultować się z lekarzem prowadzącym i porozmawiać z psychologiem lub psychoterapeutą.
Dzień dobry Przede wszystkim warto podkreślić, że spokojne, przewidywalne życie i ograniczenie kontaktów społecznych nie muszą oznaczać ucieczki od problemów. Jeśli taki styl życia daje Pani poczucie bezpieczeństwa i satysfakcję, nie ma potrzeby zmieniać go tylko dlatego, że inni uważają go za zbyt monotonny. Warto jednak zastanowić się, na ile obecne wybory wynikają z Pani rzeczywistych potrzeb i preferencji, a na ile z obawy przed pogorszeniem samopoczucia. Pomocne może być pytanie: „Gdybym nie bała się nawrotu choroby, czy chciałabym, żeby moje życie wyglądało inaczej?”. Powrót na psychoterapię jest jak najbardziej uzasadniony. Nie trzeba doświadczać kryzysu, aby ponownie skorzystać z pomocy. Terapia może pomóc Pani stopniowo budować bliższe relacje, przy jednoczesnym dbaniu o stabilność emocjonalną. Nie musi to oznaczać rezygnacji z wypracowanego dotychczas poczucia bezpieczeństwa. Dodatkowo, ze względu na rozpoznanie choroby afektywnej dwubiegunowej i odstawienie leków, zachęcam do konsultacji psychiatrycznej, nawet jeśli obecnie czuje się Pani dobrze. Regularna kontrola stanu zdrowia i profilaktyka nawrotów są w tej chorobie szczególnie ważne.
Witam serdecznie, z przedstawionej przez Panią historii, może wynikać, że wprowadziła Pani zmiany w swoim życiu, ale być może też coś ważnego Panią ominąć, może warto zgłosić się terapię, by dotrzeć do tego, co naprawdę trochę wyeliminowało po częsci Panią z życia i pozbyć się lęku czy to wróci, serdecznie zapraszam Ewa Guzowska
Tylko od Pani zależy czy chcialaby Pani wprowadzić zmiany w Pani życiu. Jeśli brakuje Pani relacji glębszych czy większej aktywności, a boi się Pani ich podjąć ze względu na pojawiający się lęk, terapia pomogłaby Pani w tej kwestii. Jak widać poprzednia terapia pomogła Pani w funkcjonowaniu codziennym. W kontynuacji terapii możnaby zająć się obszarami relacji społecznych i lękiem związanym z podjęciem ich.
Dzień dobry, opisuje Pani dylemat: obecny uporządkowany styl życia daje Pani poczucie bezpieczeństwa, ale jednocześnie coś Panią omija, brakuje Pani bliższych relacji, a chęć zmiany jest połączona z lękiem o stan zdrowia. To dokładnie temat, z którym warto wrócić na terapię - aby w bezpiecznym tempie sprawdzić, co jest dla Pani chroniące, a co już ograniczające. Ponieważ wspomina Pani o chorobie afektywno-dwubiegunowej zachęcam do kontaktu z lekarzem psychiatrą, żeby w tym czasie miała Pani odpowiednią opiekę.
Dzień dobry, To, że uprościła Pani swoje życie i ograniczyła część bodźców, nie musi samo w sobie oznaczać ucieczki od problemów. Być może rzeczywiście był to Pani sposób na odnalezienie większej stabilności i poczucia bezpieczeństwa. Jednocześnie pisze Pani o czymś ważnym: że jest Pani zadowolona z obecnego życia, ale równocześnie ma poczucie, że czegoś w nim brakuje. Te dwa doświadczenia nie muszą się wzajemnie wykluczać. Być może warto byłoby przyjrzeć się temu, na ile obecny sposób życia jest wyborem zgodnym z Pani potrzebami, a na ile wiąże się z obawą przed zmianą i pogorszeniem stanu zdrowia. Nie trzeba przeżywać kryzysu, żeby wrócić do psychoterapii — także takie pytania i wątpliwości mogą być wystarczającym powodem, by stworzyć sobie przestrzeń do ich spokojnego uporządkowania. Ze względu na wcześniejsze rozpoznanie choroby afektywnej dwubiegunowej i odstawienie leków, być może dobrze byłoby również skonsultować obecną sytuację z lekarzem psychiatrą. Taka rozmowa mogłaby pomóc spokojniej przyjrzeć się temu, jak obecnie Pani funkcjonuje i czy nie pojawiają się sygnały, którym warto poświęcić więcej uwagi. Pozdrawiam, Małgorzata Iwańczyk Gabinet Psychoterapii Dobra Przestrzeń w Katowicach i Gliwicach
Dzień dobry. Opisuje Pani ważne napięcie między potrzebą bezpieczeństwa i przewidywalności a pragnieniem bliskości i pełniejszego uczestniczenia w życiu. Samo dostrzeganie tego konfliktu jest wystarczającym powodem, aby rozważyć ponowną konsultację psychoterapeutyczną. Nie trzeba czekać na pogorszenie samopoczucia. Z perspektywy psychodynamicznej warto przyjrzeć się temu, jaką funkcję pełni ograniczenie kontaktów i zmian. Mogło ono pomóc Pani odzyskać równowagę, a jednocześnie może chronić przed uczuciami, które pojawiają się w bliskich relacjach. To hipoteza do wspólnego zbadania, a nie coś, co można rozstrzygnąć na podstawie krótkiego opisu. Nie ma też podstaw, by przekreślać dotychczasową terapię i uznawać wypracowany sposób życia za „ucieczkę”. Pomocne może być pytanie: na ile wybieram spokojniejsze życie zgodnie ze swoimi potrzebami, a na ile czuję, że muszę z czegoś rezygnować, ponieważ lęk nie pozwala mi się do tego zbliżyć? Istotna jest elastyczność — czy może Pani dopuszczać bliskość i niewielkie zmiany, kiedy ich Pani potrzebuje, czy też poczucie bezpieczeństwa wymaga coraz większych ograniczeń. Terapia mogłaby pomóc zrozumieć, czego konkretnie obawia się Pani w relacjach, jakie doświadczenia wiążą się z tym lękiem oraz jak stopniowo uwzględniać potrzebę bliskości, dbając o osiągniętą stabilność. Powrót do terapii może być kontynuacją wcześniejszej pracy i podjęciem potrzeb, które teraz stały się wyraźniejsze. Osobną kwestią jest odstawienie leków przy rozpoznaniu choroby afektywnej dwubiegunowej. Warto omówić je z psychiatrą, zwłaszcza jeśli nastąpiło bez uzgodnienia z lekarzem. Także przy dobrym samopoczuciu potrzebne jest monitorowanie stanu zdrowia i ustalenie planu zapobiegania nawrotom; psychoterapia nie zastępuje tej części opieki.
Dzień dobry, myślę, że to, co Pani opisuje, jest jak najbardziej wystarczającym powodem, żeby rozważyć powrót do psychoterapii. Nie musi Pani znajdować się w kryzysie ani doświadczać wyraźnego pogorszenia samopoczucia, żeby skorzystać z takiej formy wsparcia. Zwróciło moją uwagę pewne napięcie, które pojawia się w Pani opisie. Z jednej strony mówi Pani, że jest zadowolona ze swojego obecnego życia, jego rytmu i przewidywalności. Z drugiej strony ma Pani poczucie, że coś Panią omija, brakuje bliższych relacji i być może pewnych doświadczeń, na które nie daje sobie Pani obecnie przestrzeni. Nie zakładałabym z góry, że uproszczenie życia było formą ucieczki. Być może w pewnym momencie było to bardzo potrzebne i pomogło Pani odzyskać równowagę oraz poczucie bezpieczeństwa. Warto jednak sprawdzić, czy rozwiązania, które kiedyś Pani służyły, nadal odpowiadają Pani obecnym potrzebom, czy może z czasem stały się również pewnym ograniczeniem. Ważne wydaje mi się też rozróżnienie między dbaniem o własne zdrowie a rezygnowaniem z kolejnych obszarów życia z obawy przed możliwym pogorszeniem samopoczucia. Można troszczyć się o stabilność, a jednocześnie stopniowo odzyskiwać przestrzeń na relacje, przyjemność i nowe doświadczenia. Nie musi to oznaczać gwałtownych zmian ani rezygnacji z tego, co obecnie dobrze Pani służy. Przy rozpoznaniu choroby afektywnej dwubiegunowej istotne jest również, żeby kwestię odstawienia leków omówić z psychiatrą, nawet jeśli aktualnie czuje się Pani dobrze. Warto zadbać o monitorowanie stanu zdrowia i bezpieczeństwo przy ewentualnych zmianach w codziennym funkcjonowaniu. Psychoterapia mogłaby być przestrzenią, w której bez pośpiechu przyjrzałaby się Pani temu, czego rzeczywiście potrzebuje, czego się obawia i jak odróżnić świadomy wybór spokojnego życia od ograniczania siebie ze strachu. I myślę, że samo pytanie, które Pani sobie zadaje – czy żyję tak, jak naprawdę chcę, czy raczej tak, żeby niczego nie ryzykować – jest już bardzo dobrym punktem wyjścia do pracy terapeutycznej. Pozdrawiam serdecznie
Dzień dobry, w chorobie afektywnej dwubiegunowej uporządkowany tryb życia, stały rytm dobowy, rezygnacja z alkoholu oraz unikanie nadmiaru bodźców (takich jak media społecznościowe czy głośne imprezy) nie są formą ucieczki, lecz elementem tzw. higieny rytmów okołodobowych i profilaktyki nawrotów. W ten sposób skutecznie ustabilizowała Pani swój stan i stworzyła bezpieczne środowisko. Sygnałem, że obecne ograniczenia stają się zbyt ciasne, jest właśnie poczucie niespełnienia i brak bliskich relacji, o którym Pani pisze. Lęk przed tym, że wyjście poza bezpieczny schemat wywoła pogorszenie nastroju, jest naturalny, ale nie musi oznaczać rezygnacji z ważnych potrzeb życiowych. Zdecydowanie warto w takiej sytuacji wrócić na psychoterapię. Jej celem będzie teraz bezpieczne, stopniowe poszerzanie Pani aktywności i budowanie relacji bez nadmiernego przeciążania układu nerwowego. Jednocześnie, z perspektywy medycznej, niezwykle istotne jest, aby przy rozpoznaniu ChAD – zwłaszcza po niedawnym odstawieniu farmakoterapii – pozostawać pod regularną, kontrolną opieką lekarza psychiatry. Wprowadzanie nowych bodźców i zmian w życiu warto prowadzić pod kontrolą specjalisty, który pomoże monitorować stabilność nastroju i w porę wychwycić ewentualne wczesne objawy zwiastunowe. Pozdrawiam serdecznie i zachęcam do konsultacji zarówno psychoterapeutycznej, jak i lekarskiej.
Podobne pytania
- Mam problem psychiczny, którego nie rozumiem i nie wiem, do kogo mam się z tym udać. Bardzo proszę o
Dlaczego partner nie potrafi nic zrobić jak mu nie powiem? I tylko słyszę, że właśnie miał to zrobić
Wiem, że temat ADHD jest ostatnio gorący, ja zaczęłam nad nim myśleć już znacznie wcześniej ale w ka
Czuję okropny fizyczny ból kiedy zakładam gdzieś konto. Natomiast kiedy je usunę ból całkowicie mija
Narzeczony miał zwyczaj dość często sięgać po piwo, szczególnie w stresie,złości lub frustracji.Obec
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.










