Mam poważny problem natury psychicznej. Żyję w związku 8 lat, mamy dwoje dzieci /nie wiem czy to ist

Dzień dobry. Jak ważne, że Pan o tym pisze i prosi o pomoc. To zdecydowanie adekwatne zachowanie. Trudności, które Pan opisuje mogą mieć różne podłoża i źródła. Być może to nieuzasadniony lęk, który odbiera Panu radość życia i utrudnia funkcjonowanie w rolach jakie chce Pan pełnić. Myślę, że warto skonsultować Pana sposób działania i radzenia sobie z lękiem ze specjalistą. Przeżywa Pan stres, niepokój które nie zaopiekowane mogą narastać i obniżyć komfort życia. Pozdrawiam. Anna Wiecka

Dzień dobry,

Niewątpliwie opisywana przez Pana sytuacja, jest dla Pana niezmiernie trudna i stresująca. Postrzegana przez Pana zmiana w zachowaniu żony jest przez Pana przeżywana nie tylko w kontekście relacji małżeńskiej, a przez to zapewne także i rodzinnej, ale także na tle Pańskiego indywidualnego poczucia bezpieczeństwa, akceptacji i dobrostanu psychicznego.

Z zamieszczonego przez Pana opisu wnioskować można, iż w przestrzeni Państwa relacji pojawiły się liczne trudności w komunikacji granic, potrzeb, a także niezgodności co do sposobu ich realizacji. Niestety na podstawie krótkiego opisu sytuacji „w pigułce” niemożliwym jest postawienie trafnej hipotezy i dalszych bardziej szczegółowych zaleceń, przede wszystkim ze względu na fakt, iż przedstawiony przez Pana obraz, z terapeutycznej perspektywy jest niekompletny i wymagałby uzupełnienia informacji i zadania przynajmniej kilku pytań pomocniczych. Postaram się jednak dać kilka wskazówek, które mogą pomóc.

Ponieważ sytuacja odbija się na dwóch płaszczyznach, warto byłoby również w ten sam sposób ją zaadresować - zarówno poprzez terapię indywidualną, jak i terapię par.
Rozumiem, że obawia się Pan odmowy udziału w terapii par ze strony żony - może ona być sceptycznie nastawiona do terapii, bądź jej niechętna. Niestety, do rozpoczęcia terapii par niezbędna jest zgoda i gotowość do podjęcia pracy nad relacją ze strony obydwu osób będących w związku. Ponieważ relacja jest konstruktem dynamicznym, opartym na wzajemności, niemożliwe jest jej naprawienie poprzez starania i zaangażowanie wyłącznie jednej strony.
Niezależnie od kontekstu relacyjnego, w swoim opisie wnosi Pan również wiele kawałków związanych z Pana indywidualnymi trudnościami (takimi jak poczucie zagrożenia, zazdrość, problemy z poczuciem własnej wartości) - być może zatem warto byłoby w tej sytuacji zaangażować się w pracę w ramach psychoterapii własnej, która może być Panu pomocna zarówno w perspektywie Pańskiego samopoczucia, jak również może pomóc przyjrzeć się bliżej temu w jaki sposób przeżywa Pan i reaguje na relację z żoną.

Zdaję sobie sprawę, że sytuacja jest bardzo trudna, ale podjęcie kroków w kierunku rozwiązania problemów może przynieść realną poprawę. Wsparcie profesjonalisty może okazać się kluczowe w przezwyciężeniu obecnych trudności.

Jeśli będzie Pan odczuwał potrzebę pogłębienia tematu, bądź zaopiekowania się nim, zapraszam do umówienia krótkiej, bezpłatnej konsultacji telefonicznej lub dłuższej konsultacji w gabinecie.
Jestem psychologiem i psychoterapeutką psychodynamiczną, w swojej pracy odnoszę się także do teorii relacji z obiektem oraz metody TFP (Transference Focused Psychotherapy) - metoda ta jest szczególnie pomocna w adresowaniu trudności występujących w obszarze relacji.
Przyjmuję stacjonarnie w Warszawie, przy Placu Zbawiciela, udzielam konsultacji online. Zapraszam do kontaktu.

Trudno budować szczęśliwy związek, kiedy jedno z partnerów mówi "twoje uczucia się dla mnie nie liczą, to Twój problem, poradź sobie z nimi i mi nie przeszkadzaj"... Masakra. Współczuję. Pewnie można nadal domagać się rozmowy, uszanowania swoich potrzeb i uczuć, pewnie można stawiać asertywnie granice, pokazywać jej co się czuje naprawdę - odwoływać się do jej miłości, pytać dlaczego ona tak się zachowuje, co w tym zachowaniu jest dla niej ważnego. Może cos z tego zatrybi. W między czas trzeba żeby dbał Pan o siebie - znalazł w sobie współczucie do samego siebie, otoczył siebie opieką, dbał o swój dobrostan.

Dzień dobry. Sytuacja, w której się Pan znalazł wybrzmiewa jako przytłaczająca i przysparzająca cierpienia. Jeśli nie ma możliwości skorzystania z pomocy terapeuty par (oczywiście zgoda i zaangażowanie dwóch stron jest tutaj kluczowe i niezbędne) wówczas warto byłoby skorzystać z konsultacji psychologicznej lub psychoterapeutycznej indywidualnie. Pozwoli to Panu szerzej spojrzeć na swoją sytuację, uczucia, lepiej je rozumieć i odzyskać poczucie własnej wartości. Być może będzie to też okazją, aby wrócić do tematów, które mogą kłaść się cieniem na obecnie przeżywaną sytuację, a do czego samemu niezwykle trudno dotrzeć i tu wsparcie psychoterapeuty będzie pomocne. Myślę, że znacząco mogłoby to Pana wesprzeć w odzyskaniu stabilności i radości życia. Pozdrawiam serdecznie

Dzień dobry,
z opisu wynika, że doświadcza Pan bardzo silnego napięcia, lęku i zazdrości, które zaczynają wpływać na funkcjonowanie zawodowe, relacyjne i seksualne. Niezależnie od tego, jaka jest obiektywna sytuacja w relacji, poziom cierpienia, o którym Pan pisze, jest realny i wymaga potraktowania poważnie.
Zazdrość sama w sobie nie jest czymś patologicznym — staje się problemem wtedy, gdy przybiera postać uporczywych myśli, przymusu sprawdzania, silnego lęku i poczucia utraty kontroli. To, że nie może Pan przestać o tym myśleć, że napięcie przekłada się na trudności w pracy i w sferze seksualnej, wskazuje, że mechanizm zaczął się utrwalać i napędzać sam siebie.
W takiej sytuacji kluczowe nie jest rozstrzyganie „czy żona zdradza”, lecz przyjrzenie się temu, co dzieje się z Panem – skąd bierze się tak silny lęk przed utratą, dlaczego myśli przybierają tak natrętną formę, co sprawia, że nie potrafi Pan odzyskać poczucia bezpieczeństwa mimo zapewnień.
Terapia par bywa pomocna, ale jeśli żona nie wyraża zgody, warto rozważyć indywidualną konsultację psychologiczną lub psychoterapię dla siebie. Praca indywidualna może pomóc: zrozumieć mechanizm zazdrości, obniżyć poziom lęku, przerwać błędne koło napięcia i trudności seksualnych, odzyskać poczucie wpływu na własne reakcje.
Pisze Pan o utracie chęci życia. To sygnał, którego nie należy bagatelizować. Jeśli pojawiają się myśli rezygnacyjne lub poczucie, że sytuacja wymyka się spod kontroli, warto jak najszybciej zgłosić się do specjalisty – psychologa, psychoterapeuty lub lekarza psychiatry. W sytuacji nagłego pogorszenia samopoczucia należy skontaktować się z pomocą doraźną.