Jak pokonać swoje lęki, odnośnie wkroczenia w dorosłość?

Witam, mam problemy z wejściem w dorosłe życie, ciężko jest mi się usamodzielnić. Mam niskie poczucie własnej wartości. Miewam napady złości i okresy bardzo obniżonego nastroju. Płaczę w samotności gdy widzę np. w telewizji lub czytam sylwetki ludzi, którzy coś osiągnęli w życiu, różnie rozumiany sukces (np. w na polu zawodowym – zadowolenie finansowe lub mają własne rodziny i spełniają się jako rodzice, albo gdy mają szacunek części społeczeństwa za swoje osiągnięcia). Jednocześnie sam nie mogę podjąć działań w kierunku rozwoju zawodowego, nie mam dokończonych studiów pierwszego stopnia i nie widzę sensu nadrabiania różnicy programowej, minęło już kilka lat od momentu otrzymania absolutoriu. Mieszkam u siostry opiekuję się jej domem i dziećmi. Dorywczo chwytam się za prace zlecone mi głównie przez rodzinę lub znajomych rodziców. Nie czuję, że mam jakiekolwiek osiągnięcia. Także w sferze osobistej, boję się kontaktów z kobietami, nie mam prawie doświadczenia z płcią przeciwną. Mam coraz mniej energii, siły i chęci do życia. Unikam nowych znajomości, nie lubię spotykać się z ludźmi, bo wtedy widzę, że są mądrzejsi, bardziej zaradni, nie sięgam do ich poziomu. Szukam do kontaktu jeszcze większych niedorajd życiowych, przy nich czuję się lepszy. Zazdroszczę innym ich zaradności i odwagi do samodzielnego, odpowiedzialnego życia. Ja boję się wystawić nos ze swojej bezpiecznej przestrzeni, ten lęk mnie paraliżuje. Mam bardzo dużo myśli, że jestem nieudacznikiem, że inni są lepsi, boję się błędu w wyborze drogi zawodowej i każdej innej, wszelkiej porażki. Gdy coś mi nie wychodziło odpuszczałem, a teraz nie podejmuje już żadnych prób. Myślę, że nie zniosę kolejnej porażki. Jako dziecko też byłem bardzo płochliwy, bałem się ludzi. Jednocześnie czuję, że takie życie jest wygodne. Nikt nie oczekuje nic ode mnie, bo co może dostać od nieudacznika. Mam nawet czasem święty spokój. Wiem, że takie życie coś mi załatwia, na pewien sposób mi się to podoba. Chyba muszę pójść po pomoc do specjalisty, bo sam nie wiem, czego chce. Miotam się między dwoma myślami : jest coraz gorzej i pora to zmienić lub boję się, że świat jest nieprzyjazny, że chcąc coś osiągną nie dam rady, bo nie mam wytrwałości i jestem leniwy. Słyszałem, że najpierw powinno się udać do psychiatry po diagnozę i potem co? Nie chcę brać leków. Myślę o psychoterapii indywidualnej lub grupowej. Czy płeć ma znaczenie w wyborze terapeuty, czy z kobietą będzie mi trudniej pracować, się otworzyć? Jeszcze jedna myśl nie daje mi spokoju co jeśli będę się porównywać z psychologiem to, że on skończył studia, a ja nie to, że on jest mądrzejszy, ma poważanie społeczne? Chyba już mu/jej tego zazdroszczę, czy to przeszkadza w pracy ze mną? Przepraszam za trochę chaotyczną wypowiedź i z góry dziękuje za odpowiedź.