mgr Dorota Woźniak

Dzień dobry,
Wydaje mi się, że mogę mieć problemy z myśleniem analitycznym i kreatywnym. Opisze to tak: jestem studentką kierunku medyczno-biologicznego przez to moja przyszłość będzie wiązała się z rozwiązywaniem różnych problemów z zakresu chemii czy matematyki czy po prostu kreatywnego podejścia do technologii i rozwiązań problemów. Nigdy nie mogłam zaliczyć się do żadnej z grup- ani ścisłowiec ani humanista. Biologia jednak nie jest dla mnie najmniejszym problemem i rozumiem ją bez problemów natomiast chemia która wymaga trochę pomysłu i analitycznego myślenia jest dla mnie nie do przeskoczenia. Jeśli mam podany wzór rozwiązania danego zagadnienia, bez problemu to zrobie ale nie jestem w stanie sama wpaść na rozwiązanie. Tak samo niestety jest z np. rozmienianiem pieniędzy i związanymi z finansami sprawami. Nie mówię tu o zagadnieniach teoretycznych ale o rozwiązywaniu problemów. Matematyka z kolei jest dla mnie czymś co rozumiem ale musze poświęcić temu trochę czasu i dojść do rozwiązania na podstawie rozwiązań innych osób. Moje pytanie brzmi- do kogo mogę się z tym zwrócić? Niestety jest to bardzo uciążliwe w codziennym życiu pomimo wieloletnich starań i doszkalania się w tym obszarze. Czy może to być problem natury psychicznej czy raczej związany z zaburzeniem rozwoju tego obszaru mózgu lub cokolwiek innego? Z góry dziękuję za wszystkie odpowiedzi.
Pozdrawiam

Witam. Mam 17 lat i aktualnie uczęszczam do liceum na kierunku matematyczno-fizycznym. Nie mam za bardzo z kim podzielić się moim problemem więc postanowiłam napisać tutaj. Sama nie jestem pewna czy to o czym chcę powiedzieć jest warte uwagi i czy moje spostrzeżenia nie są jakąś nadinterpretacją moich odczuć ale chciałabym w końcu z kimś się z tym podzielić.

Otóż ogólnie rzecz biorąc, mój problem skupia się na koncentracji, czy też jakby odbiorem świata zewnętrznego, nie wiem do końca jak to opisać.
Najlepszym tego przykładem jest to że bardzo często zdarza mi się że podczas rozmowy nie potrafię przypomnieć sobie poszczególnych słów, po czym całkowicie gubię wątek wypowiedzi (zapominam nagle o czym mówiłam). Na dodatek również podczas słuchania drugiej osoby, często dopytuje się o informacje które zostały już powiedziane nawet chwilę temu. Prosty przykład. Rozmawiam z kimś o jakimś filmie, ktoś mówi: "Byłem wczoraj w kinie, poszliśmy razem z Zuzką" (ja się podczas tego czasu potrafię wyłączyć (po zastanawiać się że pewnie znowu czegoś nie ogarnę) oraz zapytać "A z kim byłeś?"

Zauważyłam też że mam strasznie ubogą wiedzę ogólną. Dla przykładu, nie znam nazw większości ulic w naszym mieście (ok. 20 tyś mieszkańców) I rozumiem że ktoś może powiedzieć (sama nawet na ten pomysł wpadłam) żeby się ich po prostu nauczyć jak materiału szkolnego, ale wydaje mi się że nie jest to rozwiązanie problemu który i tak w przyszłości będzie się objawiał w innych sferach życia.
Tak samo jest z zapamiętywaniem osób i twarzy. Zazwyczaj jak widzę jakąś obcą osobę (nie rozmawiam z nią ale po prostu zwracam na nią uwagę bo jest w pobliżu) to na drugi dzień nie jestem już w stanie określić czy to na pewno była ona, bo nie mogę się już ratować tym jak była ubrana. Widać to szczególnie jeśli chodzi o moją klasę. Aktualnie jestem w 2 liceum i większość czasu spędzałam/spędzam w paczce znajomych z podstawówki. Jednak nie jest to chyba wytłumaczenie tego że od dwóch lat chodzenia z kimś do jednej klasy (chociaż zdalne i te sprawy, ale mniejsza) nie potrafię określić jego imienia.
Mam również problem z wyobrażeniem sobie jakiejś trasy jak gdzieś dojść. Np. muszę przejść z punktu A do punktu B i wiem gdzie te miejsca leżą ale gorzej już z wyobrażeniem sobie tej trasy (jakbym w myślach patrzyła na mapę i niektóre regiony były zaciemnione) mimo że nasze małe miasteczko znam praktycznie na pamięć.

Ogólnie rzecz biorąc często mam poczucie dezorientacji, nie wiem dokładnie jak to opisać ale jest to suma tego wszystkiego o czym wyżej wspomniałam. Nie potrafię nieraz nadążyć nad zmieniającą się sytuacją. Kiedy np. idziemy w jakimś kierunku z grupą znajomych, nagle (z mojego punktu widzenia) okazuje się że chwile temu postanowiono że idziemy jeszcze do sklepu a ja nic nie wiem. (albo idziemy gdzieś a ja nawet nie pytam gdzie teraz będziemy szli, bo boję się że znowu walnę czymś głupim)
Zastanawiałam się czy opisane tutaj objawy mogą być wynikiem ADD (zespół deficytu uwagi) czy po prostu mojej mentalności i tego że wiecznie chodzę poddenerwowana (a z czego zauważyłam właśnie wtedy opisane zachowania się nasilają co potęguje błędne koło). Albo wogóle już mi się jakiś Alzheimer rozwija i za 3 lata z łóżka nawet wstawać nie będę. Albo przez okres tych 4 lat znacznie spadł mi wynik IQ, mimo że w dzieciństwie z badań wynikało że jestem powyżej średniej. Jest to również powód dla którego boję się iść do psychologa, boję się że nagle mogę mieć wynik gdzieś w granicach 93 (a z czego czytałam w okresie dorastania wartość IQ może się diametralnie zmienić). Szukając informacji w Internecie zauważyłam też że dużo moich zachowań łączy się z osobami WWO (wysoko wrażliwymi), ale nie chce wysuwać niepotrzebnych diagnoz.
Ogólnie to jak przeanalizuje swoje zachowanie z dzieciństwa, to nie widzę żadnych podobnych objawów. Wszystko zaczęło się gdzieś w 7/8 klasie (wtedy zaczęłam uchodzić za tą zawsze zakręconą "chaotyczną"). Objawy o których piszę nasilają się również podczas roku szkolnego (dookoła mnie jest więcej hałasu, więcej się dzieje). Nawet mój chłopak powiedział że to moje "chaotyczne" zachowanie jest charakterystyczne właśnie podczas trwania szkoły, lepiej jest w wakacje czy ferie.
Nie wiem jednak czy powinnam iść z tym do psychologa, boję się że babka stwierdzi że sobie coś ubzdurałam i przychodzę do niej z byle czym. Jednak mimo wszystko, jak bardzo błahe byłoby to o czym piszę to cały czas czuję coś w rodzaju napięcia emocjonalnego. Nie wiem do końca kim jestem, jakie mam zasady, jakbym zupełnie nie kontrolowała swojego życia.
Chcę jeszcze dodać że od około 4/5 lat mam dość intensywne przemyślenia dotyczące sensu życia (chodzi bardziej o coś w rodzaju kryzysu egzystencjalnego "po co żyjemy jak i tak umrzemy") czasem również myśli samobójcze, jednak do tego raczej mi daleko.
Zależy mi na ocenie całej sytuacji kogoś z zewnątrz, rodzice lekceważą mój problem a znajomi zauważają go, jednak nikt nie sądzi że powinnam iść z tym do psychologa. Zresztą, głupio mi trochę żalić się wszystkim że czasem się zapominam.