mgr Anna Gałka-Ruciak

Dzień dobry, mam pytanie do psychoterapeutów psychodynamicznych.

Jak to jest, że terapeuci czują przywiązanie do pacjentów i interesują się tym co się dzieje u nich w życiu, czują do nich sympatię, szacunek i inne miłe uczucia, widzą i podziwiają ich starania i pracę itd. ale jednocześnie ci sami terapeuci nie chcą rozmawiać z pacjentami poza gabinetem i nie ciekawi ich np. to, gdzie w przeszłości mieszkał pacjent czy jaki jest jego ulubiony kolor oraz nie czują potrzeby, żeby w najmniejszym stopniu uczestniczyć w życiu pacjenta (np. nie mają potrzeby zobaczyć jak wygląda dopiero co urodzone dziecko pacjenta, czy uczestniczyć w weselu pacjenta).

Ja rozumiem, że to jest relacja profesjonalna i niesymetryczna, a ten brak ingerencji w życie prywatne służy obu stronom relacji, ale nie potrafię i tak pojąć takiej postawy, co czuje i widzi taki terapeuta faktycznie, ponieważ dla mnie jest to oksymoron w zachowaniu. Budzi to we mnie wielką sprzeczność, wygląda to nieprawdziwie i sztucznie. Jak można pogodzić tak bardzo dwie skrajne postawy? Jednocześnie być ciekawym kogoś i mieć w czterech literach jego życie prywatne. Jednocześnie przejmują się losem pacjenta, ale też nie gra on dla nich żadnej roli. Jednocześnie mają z pacjentem bliską więź i jednocześnie ten sam pacjent nie istnieje dla nich poza gabinetem. Interesują się pacjentem, ale poza gabinetem myślą o nim mniej niż o powietrzu, które ich otacza. Wiem, że terapeuci są szkoleni, żeby tak pracować, ale to wciąż ludzie. Która ich część jest wtedy tą prawdziwą - ciepłe ludzkie zainteresowanie, czy jednak chłodna mechaniczność i obojętność, ponieważ nie wiem jak te obie części mogą być prawdziwe i szczere. W jednym z tych aspektów (albo w obu po części) terapeuta musi udawać, robić coś przeciwko własnej woli, albo ja tego nie rozumiem.

Stąd moje pytanie - jak to jest i jak taki terapeuta się z tym czuje i co jest dla niego prawdziwe, a co nie w tym wszystkim? Czy jakby pacjent miał ochotę pokazać zdjęcie ze swojego wesela, to terapeuta myśli sobie coś w stylu "nie obchodzi mnie to", czuje obojętność, niechęć czy co? Proszę o wytłumaczenie tej wielkiej sprzeczności.

Hej, mam już prawie 18 lat i czuję, że moje życie zaczyna mnie chyba przerastać. Ale chyba tak zawsze było. Od jakiegoś czasu jestem totalnie uzależniony od grania i w bonisie wydaję na to mnóstwo pieniędzy, które oczywiście nie są moje (3,5-4,5k miesiecznie), podkradając pieniądze z kart rodziców. Do tego ciągle kupuję różne rzeczy w internecie, na które mnie tak naprawdę nie stać, i robię to bez pytania. Czuję, że to już dawno wymknęło się spod kontroli. Problem w tym, że niby mam dziewczynę i ona czasami namawia mnie na różne rzeczy, na które nie jestem gotowy. Seks przez kamerki z innymi parami gdzie jest ich ponad 30 osob to chyba nie dla mnie, ale.nje potrafię sie jej przeciwstawić. Czasami czuję się przez to zagubiony i nie wiem, jak się zachować. Nie potrafie jej odmówić. Nie chce wyjśc na frajera wiec wymyślam różne dziwne powody, żeby tego nie robić. Spotykamy się w tajemnicy przed moją Mat-Ulą, bo wiem, że by była afera na trzy fajery.
Czuję, że to wszystko już dawno zaczęło mnie przerastać – z jednej strony szkoła, z drugiej życie prywatne i uzależnienie od smartfona, pornografii, masturbacji, gier oraz zakupów. Mam wrażenie, że nie potrafię już nad tym zapanować i boję się, że wszystko się posypie. Mam swoją psycholożkę, ale ona wogóle tego nie rozumie. Mówi mi, że to normalne, że teraz młodzież tak ma i trzeba to jakoś przejść.
Jakoś jej nie wierzę i też nie czuję się bezpiecznie w tej relacji, bo ona jest dla mnie obiektem. Często fantazjuję na jej temat w trakcie masterbacji, ale nie mam odwagi jej o tym powiedzieć. To dziewczyna tylko po studiach, atrakcyjna, nie wiem dlaczego wydaje mi sie ze wysyła mi ciagle sygnały i mnie uwodzi. Sama chyba nie przerobiła swoich problemów a chce pomagać mi. To jakaś farsa. Stalcuje ją na socialach i widzę ile ona czasu spędza w lansie na INT czy TT. Czy to normalne, czy ze mną jest coś nie tak? Czy są jakieś sprawdzone, szybkie sposoby, żeby zacząć nad tym panować? Chciałbym, żeby ktoś mi anonimowo pomógł i nie oceniał mnie od razu i wciskał jakichś bzdur z przestarzałych podręczników akademickich, bo jak tego pożałowała prostu nie kupuję. Dzięki za konkretne wskazówki a nie reklamówki.