Życie tzw. przeciętnego człowieka - takiego jak ja - nie ma żadnego sensu ani żadnej wartości: to ty

Dziękuję za to pytanie. Nie sądze jednak abym Pania/Pana przekonał, czy aby ktokolwiek jest do tego zdolny. Samo pytanie w czesci dotyczące sensu lub jego braku i nieuchronności śmierci jednak ma głęboki sens, którym zajmuje sie w psychoterapii nurt humanistyczny, pomijam przy tym błędy w odniesieniu do oskarżeń wobec koncepcji nurtów CBT czy psychodynamicznych (byc moze z racji niewiedzy). Zachecam do lektury pozycji Irvina Yaloma, ważnej postaci w psychologii i psychoterapii poruszajacej wspomniane kwestie, natomiast mowienie o "oszukiwaniu ludzi" jest nad wyraz nie na miejscu, psychiatria, psychologia i psychoterapia pomaga milionom ludzi na calym Świecie, moze kiedyś pomoże i Pani/Panu.

Polecam Integrowanie emocji przez ciało w Fundacji Forum Integracji Alchemia w Krakowie.

To bardzo smutne, że Pan/ Pani stracił wiarę w skuteczność terapii. Badania jednakże jasno pokazują, że psychoterapia jest skuteczną metodą leczniczą (mówię o CBT bo ta jest zbadana, inne mają pojedyncze badania więc trudno udowodnić ich skuteczność). Proszę sprawdzić bazy publikacji naukowych jak choćby Pubmed. Są pełne danych statystycznych w tym temacie.

No dobrze, to pójdźmy za tym, co Pan mówi – ale do końca, bez półśrodków.
Życie jest bez sensu.
Wszystko jest iluzją.
Człowiek to tylko biomaszyna.
Psychoterapia to ściema.
Świetnie. To teraz mam pytanie:
to po co Pan to wszystko tak szczegółowo analizuje?
Bo jeśli to naprawdę wszystko jest tak kompletnie bez znaczenia, to równie bez znaczenia jest to, czy Pan się nad tym zastanawia, czy nie. A jednak Pan się zastanawia. Intensywnie. Dokładnie. Z zaangażowaniem.
Czyli coś jednak ma dla Pana znaczenie.
Może nie „sens życia” w wielkim, filozoficznym wydaniu…
ale choćby to, żeby nie żyć w iluzji.
I tu zaczyna się ciekawa sprawa.
Bo bardzo często za takim totalnym „wszystko jest bez sensu” stoi coś jeszcze:
ogromna potrzeba sensu – tylko tak wysoka, że nic nie jest w stanie jej spełnić.
Więc rozwiązanie jest proste:
skoro nie ma sensu idealnego → to wszystko jest bez sensu.
Trochę jakby powiedzieć:
„skoro nie mogę mieć idealnej relacji, to żadna relacja nie ma wartości”.
To nie jest filozofia.
To jest bardzo sprytna strategia umysłu, żeby nie ryzykować rozczarowania.
Zobaczmy jeszcze jedną rzecz.
Pan krytykuje „zwykłe życie”: zakupy, rozmowy, pracę.
A jednocześnie to właśnie w tym „bezsensie” ludzie znajdują momenty, które dla nich coś znaczą.
Nie dlatego, że są głupi.
Tylko dlatego, że nie próbują z życia zrobić wielkiej, ostatecznej odpowiedzi na wszystko.
Pan chce odpowiedzi absolutnej.
Życie daje odpowiedzi cząstkowe.
I teraz ma Pan wybór:
albo dalej udowadniać, że wszystko jest bez sensu (co, nawiasem mówiąc, robi Pan całkiem konsekwentnie),
albo sprawdzić, co się stanie, jeśli dopuści Pan możliwość, że sens nie jest czymś, co się „ma”… tylko czymś, co się tworzy lokalnie, chwilowo, niedoskonale.
A co do psychoterapii – ma Pan rację w jednym:
ona nie da Panu „ostatecznego sensu życia”.
Ale może zrobić coś innego:
pomóc zobaczyć, co Pan robi ze swoim myśleniem i jak to wpływa na Pana doświadczenie życia.
Bo na razie wygląda to tak:
– świat jest bez sensu →
– więc ja też nic nie robię, co mogłoby mieć sens →
– więc dostaję dowód, że świat jest bez sensu
Zamknięte koło. Bardzo eleganckie.
Tylko pytanie:
czy ono Panu służy?
Bo może Pan mieć rację filozoficznie… i jednocześnie przegrywać własne życie praktycznie.
I to jest moment, w którym nie chodzi o to, kto ma rację.
Tylko o to, czy chce Pan dalej żyć w ten sposób.
Jeśli tak – proszę bardzo, ten system jest spójny i będzie działał.
Jeśli nie – to trzeba będzie zaryzykować coś bardzo niewygodnego:
że sens nie przyjdzie jako objawienie,
tylko będzie się pojawiał w rzeczach, które dziś wydają się Panu „bez sensu”.
I to jest dopiero prawdziwy eksperyment.