mgr Tomasz Sawiński

Powiem to wprost, bo łagodne słowa nic tu nie zmienią:
problemem nie jest to, że jesteś „przegrywem”. Problemem jest to, że uwierzyłeś w tę historię i zacząłeś według niej żyć.
To, co opisujesz, to klasyczny mechanizm: coś nie wyszło (prawo jazdy), pojawił się wstyd, a potem z tego jednego doświadczenia zbudowałeś całą tożsamość:
„jestem nikim”, „kobiety są lepsze”, „będę sam”.
To nie jest rzeczywistość. To jest interpretacja, którą powtarzasz tak długo, aż zaczyna wyglądać jak fakt.
Zwróć uwagę na jedną rzecz: unikasz kobiet, bo czujesz się gorszy. A potem mówisz: „będę sam całe życie”.
To nie jest przepowiednia. To jest konsekwencja Twojego unikania.
I teraz ważna rzecz: wstyd nie znika od myślenia. Wstyd znika od działania.
Nie zdałeś prawa jazdy 8 razy. To nie jest wyrok. To jest trudność.
Wyrokiem staje się dopiero wtedy, gdy mówisz: „już nigdy nie spróbuję”.
Mieszkasz z rodzicami w wieku 23 lat. To nie jest „koniec jako facet”. To jest punkt startowy, który ma tysiące mężczyzn. Różnica polega na tym, co z tym zrobisz dalej.
Najbardziej niebezpieczne w Twoim myśleniu jest to zdanie:
„chcę się przygotować na samotność”.
To brzmi jak strategia, ale w rzeczywistości to jest rezygnacja przed podjęciem próby.
Zamiast tego potrzebujesz czegoś innego: małych, konkretnych działań, które odbudują poczucie wpływu. Nie całe życie naraz. Jedna rzecz.
– wrócić do prawa jazdy (albo zdecydować świadomie, że nie jest Ci potrzebne – ale wtedy przestać się tym biczować)
– wyjść do ludzi, nawet jeśli jest niezręcznie
– zrobić coś, co zwiększa Twoją samodzielność (praca, ruch, odpowiedzialność)
Nie dlatego, żeby „zaimponować kobietom”.
Tylko dlatego, żebyś przestał czuć się bezradny wobec własnego życia.
I jeszcze jedna rzecz: kobiety nie są „mądrzejsze od Ciebie”. To kolejna historia, którą sobie opowiadasz, żeby mieć powód do unikania. Relacje nie opierają się na tym, kto jest „lepszy”. Opierają się na tym, czy ktoś jest obecny i autentyczny.
Piszesz, że terapia „nic by nie dała”.
To wygodne założenie, bo pozwala nic nie robić. Prawda jest taka, że nie wiesz, czy by pomogła, bo nie spróbowałeś. Wstyd przed pójściem na terapię jest dokładnie tym samym mechanizmem, który blokuje Cię w innych obszarach.
Nie musisz dziś zmieniać całego życia.
Ale możesz przestać powtarzać zdanie: „jestem przegrywem”.
Bo to zdanie nie opisuje Ciebie.
Ono Cię ogranicza.
I dopóki w nie wierzysz, będziesz żył tak, jakby było prawdą.
Jeśli chcesz zacząć to zmieniać w sposób konkretny i uporządkowany, warto to zrobić z kimś, kto pomoże Ci wyjść z tego schematu krok po kroku — również w moim gabinecie w Bielsko-Biała, gdzie pracujemy właśnie nad takimi mechanizmami wstydu, unikania i budowania poczucia własnej wartości.

Powiem Panu coś ważnego:
na ten moment największym błędem byłoby rzucenie się w desperacką walkę o żonę.
Bo bardzo wielu mężczyzn w takiej sytuacji robi dokładnie to samo: – błagają,
– tłumaczą się,
– obiecują zmianę,
– kontrolują,
– zasypują wiadomościami,
– próbują „udowodnić miłość”.
I efekt jest zwykle odwrotny do zamierzonego.
Z tego, co Pan opisuje, zrobił Pan jedną dobrą rzecz:
nie narzuca się Pan.
Nie wydzwania.
Nie urządza scen.
To daje jeszcze przestrzeń do normalnego kontaktu między Wami.
Ale teraz najważniejsze:
Pan chce ją odzyskać, a jednocześnie cały Pana świat kręci się wokół niej.
Czeka Pan na wiadomości.
Analizuje każde „hejka Waldi”.
Każdy sygnał daje nadzieję.
To jest bardzo ludzki odruch, ale też niebezpieczny.
Bo jeśli cała Pana energia pójdzie w „jak ją odzyskać”, to znowu stanie się Pan emocjonalnie zależny od jej reakcji.
A kobiety bardzo szybko wyczuwają, kiedy mężczyzna przestaje stać na własnych nogach.
Druga rzecz:
Pan mówi „zaniedbałem żonę”.
Dobrze, że Pan to widzi.
Ale proszę uważać, żeby nie wejść w rolę faceta, który teraz będzie próbował „odpokutować” wszystko i zasłużyć na miłość.
To nie działa.
Zmiana nie polega na: – kupowaniu kwiatów w panice,
– byciu „idealnym”,
– chodzeniu wokół niej na palcach.
Zmiana polega na tym, że zaczyna Pan być mężczyzną, który: – bierze odpowiedzialność za swoje błędy,
– ale nie traci przy tym szacunku do siebie,
– wraca do własnego życia, celów, siły i stabilności.
Bo proszę spojrzeć uczciwie: czy żona ma wrócić do mężczyzny, który siedzi w domu i czeka na znak od niej?
Czy do faceta, który przeżył kryzys, wyciągnął wnioski i zaczął naprawdę dojrzewać?
To ogromna różnica.
I jeszcze jedno: na ten moment ona jest emocjonalnie gdzie indziej.
Im bardziej będzie Pan próbował ją „przekonać”, tym bardziej może się oddalać.
Dlatego paradoksalnie najlepsze, co może Pan teraz zrobić, to: – przestać gonić,
– zachować spokój i klasę,
– nie robić scen,
– nie wypytywać o tamtego mężczyznę,
– nie błagać o uczucie.
A zamiast tego: – zadbać o siebie fizycznie i psychicznie,
– wrócić do relacji z ludźmi,
– odbudować własne życie poza nią.
Bo nawet jeśli ona wróci, to nie wróci dlatego, że Pan cierpiał najmocniej.
Tylko dlatego, że zobaczy zmianę, spokój i siłę.
I ostatnia ważna rzecz: niech Pan nie walczy „o żonę”.
Niech Pan zacznie walczyć o to, żeby stać się mężczyzną, którego sam będzie szanował.
Dopiero z tego miejsca można budować cokolwiek dalej – z nią albo bez niej.