mgr Tomasz Sawiński

To, co Pani opisuje, wygląda jak sytuacja, w której jedno zdarzenie dotknęło bardzo głębokiego miejsca w relacji, a ono do dziś nie zostało naprawdę przeżyte ani przez Panią, ani przez Pani męża. Przytulenie innego mężczyzny – nawet jeśli było impulsywne, nawet jeśli związane z alkoholem – mogło dla męża oznaczać pęknięcie poczucia wyjątkowości i bezpieczeństwa. Od tamtej pory on funkcjonuje tak, jakby wciąż był w stanie zagrożenia.
Z perspektywy emocjonalnej nie wygląda to na brak uczuć z jego strony, lecz na zamrożenie czułości. Jest fizyczność, bo ona jest bezpieczniejsza – nie wymaga odsłaniania się. Ale kiedy pojawiają się Pani łzy, potrzeba wsparcia czy rozmowa o brakach, on się wycofuje, bo to uruchamia w nim lęk, wstyd i poczucie bycia „gorszym”. Wtedy każde Pani słowo może być przez niego odbierane jak atak, nawet jeśli Pani mówi spokojnie i z troską.
W takich sytuacjach wstyd i zranienie często maskują się jako oskarżenia, podejrzliwość i dystans. Kiedy mąż mówi, że „idzie Pani do innych facetów” albo że czuje „paranoję”, może to być sposób radzenia sobie z nieustającym lękiem przed ponowną utratą. To nie znaczy, że Pani faktycznie robi coś złego – to znaczy, że on wciąż nie odzyskał wewnętrznego poczucia bezpieczeństwa.
Jednocześnie bardzo ważne jest to, co Pani czuje: trzy lata skruchy, poczucie winy i próby naprawy nie przyniosły ulgi ani bliskości. To ogromnie wyczerpujące. Bliskość nie może się odbudować tam, gdzie jedna osoba wciąż nosi winę, a druga – niewypowiedziane zranienie. W takiej dynamice oboje są samotni.
To, że czuje Pani, iż „nie może się zbliżyć”, jest zrozumiałe. Bliskość wymaga miejsca, w którym można być kruchym bez bycia oskarżanym. Tu tego miejsca zabrakło. Rozmowy między Wami nie przynoszą ulgi, bo to, co najważniejsze – jego ból i Pani wstyd – nigdy nie zostały naprawdę nazwane i przeżyte razem.
Nie jest to kwestia tego, że Pani „źle mówi” albo „się czepia”. To raczej znak, że ta relacja potrzebuje bezpiecznej przestrzeni, w której oboje będziecie mogli opowiedzieć o tym, co się w Was wydarzyło po tamtym zdarzeniu – bez oskarżeń, bez obrony, bez udowadniania winy. Bardzo często taką przestrzeń może stworzyć terapia par, bo samodzielnie trudno wyjść z kręgu lęku, winy i dystansu.
To, co się dzieje, nie oznacza końca miłości. Oznacza, że coś bardzo delikatnego zostało zranione i do dziś nie znalazło ukojenia. I dopóki to nie zostanie zaopiekowane, czułość będzie się pojawiać tylko fragmentarycznie, a rozmowy będą ranić zamiast łączyć.
Pani załamanie jest zrozumiałe. Nie dlatego, że zrobiła Pani coś „nie do wybaczenia”, ale dlatego, że od lat próbuje Pani być blisko w relacji, która utknęła w bólu sprzed trzech lat.

To, co Pani przeżywa, jest bardzo bolesne, ale warto zacząć od nazwania rzeczy po imieniu, bez usprawiedliwiania i bez złudzeń.
Fakty są takie:
– mąż od lat nadużywa alkoholu,
– wielokrotnie Panią zdradzał,
– deprecjonuje Panią w rozmowach z innymi kobietami,
– zaprzecza, wypiera się i nie bierze odpowiedzialności,
– Pani nie czuje się kochana ani szanowana.
To nie jest problem „jak reagować”, tylko w jakiej rzeczywistości Pani żyje.
Bardzo dużo cierpienia powoduje tu jedno przekonanie:
„Powinnam znaleźć sposób, żeby on mnie szanował i przestał mnie ranić.”
To przekonanie brzmi logicznie, ale w praktyce nie ma pokrycia w faktach, bo mąż:
nie chce się zmienić,
nie przyznaje się do zachowań,
nie uznaje Pani uczuć,
a alkohol i zdrady są stałym elementem relacji.
Nie ma racjonalnego sposobu reagowania, który sprawi, że ktoś taki nagle zacznie być lojalny, empatyczny i odpowiedzialny. To nie jest kwestia Pani reakcji. To jest kwestia jego wyborów.
Kiedy Pani unika seksu, to nie jest „problem w relacji intymnej”. To jest zdrowa reakcja organizmu, który nie chce bliskości z kimś, kto rani, poniża i zdradza. Seks nie jest obowiązkiem małżeńskim — jest formą kontaktu, która wymaga minimum bezpieczeństwa emocjonalnego.
Nazwanie go „narcyzem” może przynosić chwilową ulgę, ale nie rozwiązuje Pani sytuacji. Ważniejsze pytanie brzmi:
czy Pani chce nadal żyć w relacji, w której zdrada, alkohol i pogarda są normą?
Z perspektywy racjonalnej warto oddzielić dwie rzeczy:
Pani nie ma wpływu na to, czy on przestanie pić i zdradzać,
Pani ma wpływ na to, czy będzie dalej godzić się na życie w ciągłym upokorzeniu.
Najbardziej destrukcyjne nie są jego zachowania same w sobie, ale przekonania, które trzymają Panią w tym układzie, np.:
– „Muszę to znosić, bo jesteśmy małżeństwem”,
– „Powinnam być bardziej wyrozumiała”,
– „Może jeśli będę reagować inaczej, on się zmieni”.
Żadne z nich nie jest faktem. To są przekonania, które podtrzymują Pani cierpienie.
Rozsądnym krokiem nie jest kolejna próba rozmowy z nim — skoro wiadomo, że zaprzeczy — lecz zajęcie się sobą: swoim bezpieczeństwem psychicznym, granicami i realnymi możliwościami wyjścia z tej sytuacji (emocjonalnie lub formalnie). W tym bardzo pomaga indywidualna terapia, szczególnie dla osób żyjących z alkoholikiem.
Na koniec najważniejsze:
to, że zaczęło Pani „przeszkadzać”, nie oznacza, że stała się Pani trudna czy roszczeniowa. Oznacza, że zdrowa część Pani psychiki przestała godzić się na bycie ranioną. I to jest racjonalne.