Dlaczego dzieci wolą spędzać czas w świecie gier niż na podwórku i jak psycholog tłumaczy to zjawisk

Dlaczego dzieci wolą spędzać czas w świecie gier niż na podwórku i jak psycholog tłumaczy to zjawisko?

5 odpowiedzi


Dzien dobry,czasy nam wspolczesne wyraznie wskazuja,ze od 2008 roku mamy rozwoj cyfryzacji i nasze dzieci nie przebywaja juz w gronie rowiesnikow na podworkach bo sa uczone innych zabaw i innej socjalizacji w mediach spolecznosciowych czy w swiecie cyfrowym.Jednak wychowanie i opieka doroslych , wychowawcow ma zapobiegac nadmiernej koncentracji na grach i przebywaniu w swiecie wirtualnym.Internet prawdziwie nie zastapi spotkan i komunikacji z rowiesnikami i grupa spolecznego wychowania jak klasa szkolna. Dzieciom pozwala sie na swobodne korzystanie z rozrywki w wirtualnych grach.Czesto nie poswieca sie im czasu na rozmowe w domu z rodzicami badz nie maja gdzie zyc i nie maja z kim byc. Psycholodzy nazywaja to utrata wiezi z dziecmi. Zapraszam do kontaktu Tamara Bogdanowicz Psycholog , Krakow Tamara Bogdanowicz psycholog , Krakow

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

Dzieci coraz częściej wybierają świat gier zamiast podwórka, bo gry oferują to, czego realne otoczenie nie zawsze potrafi dać: natychmiastową gratyfikację, poczucie sprawczości, jasne zasady i szybkie nagrody. W grach każde działanie ma efekt – zdobywa się punkty, awansuje na kolejny poziom, od razu widać postępy. W życiu codziennym dzieci często muszą długo czekać na rezultat swojej pracy, a frustracja przychodzi szybciej niż satysfakcja. Gry to też bezpieczne środowisko – wirtualne „podwórko”, gdzie można eksperymentować z rolami, być silniejszym, odważniejszym, mieć kontrolę. W dodatku dają możliwość kontaktu z rówieśnikami, nawet jeśli brakuje przestrzeni do spotkań „na żywo”. Z perspektywy psychologa ważne jest nie demonizowanie gier, ale przyjrzenie się, co one zastępują w życiu dziecka: – czy zapewniają mu więcej poczucia kompetencji niż szkoła, – więcej akceptacji niż relacje z rówieśnikami, – więcej radości niż czas spędzany offline. Jeśli gry stają się jedynym źródłem satysfakcji, to sygnał, że w świecie realnym brakuje dziecku czegoś bardzo ważnego. Wtedy zadaniem rodzica i specjalisty nie jest tylko „ograniczenie gier”, ale pomoc dziecku w odnalezieniu podobnych wartości w życiu poza ekranem. W ESC Ośrodku Leczenia E-Uzależnień w Warszawie pracujemy z dziećmi i młodzieżą, które spędzają coraz więcej czasu w świecie gier. Terapia pomaga im zrozumieć, co w grach tak przyciąga, i jak odnaleźć równowagę – by podwórko, szkoła czy relacje w realu znów były atrakcyjne. W razie pytań zapraszam do kontaktu. Pozdrawiam, Marcin Okoński psycholog, psychoterapeuta ESC ośrodek leczenia e-uzależnień Radosław Helwich ul. Boguckiego 6/3, 01-502 Warszawa (esc123(.)net)


Dzieci częściej wybierają gry niż podwórko, ponieważ gry oferują szybkie nagrody, jasno określone zasady i poczucie osiągnięć, które trudno znaleźć w realnym świecie. Świat gier daje im kontrolę – mogą decydować, próbować wiele razy i doświadczać sukcesów bez większych konsekwencji. Dodatkowo gry są atrakcyjnie zaprojektowane: barwna grafika, muzyka i dynamiczna akcja silnie stymulują układ nagrody w mózgu. Na podwórku dzieci muszą radzić sobie z niepewnością, rywalizacją twarzą w twarz i czasem nudą. Współczesne dzieci mają też mniej okazji do swobodnej zabawy na zewnątrz – ograniczają je obawy rodziców, brak bezpiecznych przestrzeni czy napięty grafik zajęć. Gry online dają im także poczucie przynależności do społeczności, co wcześniej oferowała paczka podwórkowa. Psychologowie widzą w tym nie tylko zagrożenie, ale i naturalną adaptację do nowych warunków społeczno-technologicznych. Kluczem jest równowaga: gry mogą być rozwijające, jeśli dziecko ma też okazję do kontaktów w realnym świecie. Rolą dorosłych jest wspieranie tej równowagi i uczenie dzieci świadomego korzystania z technologii.


Dzień dobry, To pytanie zadaje sobie wielu rodziców i opiekunów – dlaczego dzieci tak bardzo ciągnie do świata gier, a coraz rzadziej chcą wychodzić na dwór, bawić się na podwórku czy spotykać się „w realu”. Z psychologicznego punktu widzenia świat gier komputerowych i mobilnych jest dla dziecka wyjątkowo atrakcyjny, bo oferuje dokładnie to, czego naturalnie poszukuje młody umysł: – natychmiastową gratyfikację (szybkie nagrody, poziomy, punkty) – poczucie wpływu i kontroli (dziecko „rządzi” w grze, może coś osiągnąć) – jasne zasady i struktury, które dają poczucie bezpieczeństwa – możliwość ucieczki od trudnych emocji i codziennych problemów – społeczność i akceptację – w grach online dziecko często czuje się częścią grupy Tymczasem świat offline bywa dla dziecka bardziej wymagający: – nie zawsze daje szybkie efekty – wymaga cierpliwości, wytrwałości – bywa pełen ocen, presji, niezrozumienia Nie oznacza to jednak, że dziecko jest „leniwe” czy „uzależnione z natury”. To znak, że warto przyjrzeć się: – co takiego dziecko znajduje w grach, czego nie ma na co dzień – jak wygląda jego życie emocjonalne, relacje, szkoła, dom – czy jest miejsce na nudę, kreatywność i odpoczynek poza ekranem W Ośrodku ESC specjalizujemy się w pracy z dziećmi i młodzieżą uzależnioną od technologii – pomagamy zrozumieć, co naprawdę kryje się za ucieczką w gry i jak budować z dzieckiem zdrową relację z ekranami. Czasem wystarczy rozmowa. Czasem potrzebna jest dłuższa terapia. Zawsze warto zacząć od empatii i pytania: co moje dziecko próbuje mi tym zachowaniem powiedzieć? Pozdrawiam, Martyna Miszczak Psycholog ESC ośrodek leczenia e‑uzależnień Radosław Helwich ul. Boguckiego 6/3, 01-502 Warszawa (esc123(.)net)


Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że dzieci często wybierają gry nie dlatego, że są „leniwe” albo że podwórko już ich nie interesuje, tylko dlatego, że świat gry bardzo skutecznie odpowiada na kilka podstawowych potrzeb psychicznych. W grze dziecko zazwyczaj dokładnie wie, co ma zrobić. Dostaje natychmiastową informację zwrotną, zdobywa poziomy, punkty, przedmioty, widzi postęp. Jeśli coś mu się nie uda — może spróbować ponownie. W realnym świecie nagroda często przychodzi dużo później: trzeba miesiącami trenować sport, długo uczyć się czegoś nowego albo zaryzykować, że grupa rówieśnicza nas nie zaakceptuje. Gry bardzo łatwo dają też trzy ważne doświadczenia: kompetencję, wpływ i przynależność. Dziecko może pomyśleć: „jestem w czymś dobry”, „ode mnie zależy wynik”, „mam swoją drużynę”. Jeśli w szkole czuje się słabsze, jest nieśmiałe, doświadcza odrzucenia albo ma trudności z nauką, świat gry może być miejscem, w którym po raz pierwszy czuje się naprawdę skuteczne. Dlatego zdanie: „Wyłącz komputer i idź pobawić się na dworze” z perspektywy dorosłego brzmi logicznie, ale dla dziecka może oznaczać: „Zostaw miejsce, w którym mam znajomych, cel i dobrze sobie radzę, i idź gdzieś, gdzie właściwie nie wiadomo, co masz robić.” Podwórko też się zmieniło Warto pamiętać, że dzieciństwo dzisiejszych dzieci wygląda inaczej niż dzieciństwo wielu rodziców. Dzieci mają więcej zorganizowanych zajęć, często mieszkają dalej od kolegów, rodzice bardziej obawiają się samodzielnego wychodzenia, a część rówieśniczych kontaktów przeniosła się do internetu. Dla nastolatka wspólna gra online może więc być realnym spotkaniem z kolegami, a nie wyłącznie samotnym siedzeniem przed monitorem. Nie oznacza to oczywiście, że dziesięć godzin gry dziennie jest zdrowe. Chodzi o zrozumienie, dlaczego samo odebranie urządzenia często powoduje ogromny opór. Gry są też projektowane tak, żeby chciało się wracać Kolejna rzecz to konstrukcja samych gier: szybkie nagrody, codzienne zadania, rankingi, wydarzenia ograniczone czasowo, możliwość zdobywania kolejnych poziomów i grania ze znajomymi sprawiają, że łatwo powiedzieć: „jeszcze tylko jedna runda”. Nie sprowadzałabym jednak tego do popularnego hasła „dziecko uzależniło się od dopaminy”. Dopamina jest normalnym neuroprzekaźnikiem zaangażowanym m.in. w uczenie się i motywację. Problemem jest raczej utrwalony wzorzec zachowania, który staje się coraz trudniejszy do kontrolowania. Kiedy gry zaczynają być problemem? Nie patrzyłabym wyłącznie na liczbę godzin. Bardziej niepokojące jest, gdy: dziecko regularnie nie potrafi przerwać mimo ustaleń; granie wypiera sen, szkołę, jedzenie, higienę, ruch i wcześniejsze zainteresowania; przestaje spotykać się z ludźmi poza grą; ukrywa czas grania albo gra nocami; reaguje skrajną złością lub rozpaczą na każdą próbę przerwania; mimo wyraźnych konsekwencji nadal nie potrafi ograniczyć grania; gra stała się praktycznie jedynym sposobem na smutek, stres, nudę lub samotność. Wtedy warto sprawdzić nie tylko „jak zabrać grę”, ale również co dziecko dzięki niej dostaje, czego brakuje mu poza nią. Czasami pod nadmiernym graniem znajdujemy samotność, ADHD, lęk społeczny, depresję, niską samoocenę, problemy szkolne albo konflikt w domu. Jeśli nie zajmiemy się przyczyną, dziecko może po zabraniu konsoli po prostu przenieść ten sam mechanizm na telefon czy inną aktywność. Co rodzic może zrobić? Najskuteczniejsze jest zwykle nie prowadzenie wojny z grami, tylko odbudowanie konkurencji dla świata cyfrowego. Dziecko potrzebuje realnego życia, które również daje relacje, sukces, ruch, ciekawość i poczucie sprawczości. Warto zainteresować się tym, w co gra, poznać ludzi, z którymi gra, ustalać przewidywalne godziny korzystania i chronić szczególnie sen, szkołę, posiłki oraz aktywność fizyczną. Jednocześnie trzeba stworzyć coś atrakcyjnego poza ekranem — sport, wspólne wyjścia, kolegów, hobby, projekt czy nawet regularny czas sam na sam z rodzicem. Jeżeli jedyna propozycja brzmi: „odłóż komputer i znajdź sobie coś” gra niemal zawsze wygra. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z dziećmi, młodzieżą i rodzicami w obszarze nadmiernego grania, internetu, telefonu, ADHD, trudności społecznych i problemów emocjonalnych, które często ukrywają się pod wielogodzinnym korzystaniem z ekranów. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online. Na Instagramie EMITBERG będziemy również omawiać, dlaczego gry są dla dzieci tak atrakcyjne, kiedy intensywne granie zaczyna być problemem i jak wprowadzać zasady ekranowe bez codziennych awantur. Najważniejsze: zamiast pytać tylko „dlaczego moje dziecko tyle gra?”, warto zapytać „co ono znajduje w grze, czego obecnie brakuje mu w prawdziwym życiu?”. Bardzo często właśnie tam zaczyna się sensowna pomoc.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.