W jaki sposób poradzić sobie z lękiem i nakręcaniem swoich lęków przez samą siebie?

Trudno będzie Pani poradzić sobie samej. Opisane objawy mogą sugerować zburzenia lękowe. Ale tego rodzaju objawy, dość rozpowszechnione obecnie, są leczalne. Bez sprecyzowanej diagnozy nie sposób udzielić porady. Tak czy owak lepiej zgłosić się do lekarza.

Dzień dobry! Powodem dla którego w obecności innych osób drżenie rąk nasila się paradoksalnie niepotrzebne zwiększenie działań zabezpieczających przed kompromitacja. Konkretnie polega to na silnym napięciu mięśni ramienia i dłoni. Polecam technikę desensytyzacji lęku (mogę emeilem nadesłać ) w połączeniu z treningiem relaksacujnym Jacobsona .pozdrawiam Piotr Znamirowski

Witam,

opisane przez Panią objawy wskazują na fobię społeczną, jako najbardziej prawdopodobną dolegliwość.

Fobia społeczna (zespół lęku społecznego) należy do najczęściej występujących zaburzeń psychicznych i dotyka około 5–10% populacji. W jej przebiegu występuje narastający lęk m.in. przed oceną i ośmieszeniem, poniżeniem, „zbłaźnieniem się” przed innymi ludźmi w sytuacjach społecznych, w których według pacjenta uwaga innych jest skoncentrowana na nim. Pacjent obawia się, że w sytuacjach społecznych będzie miał zupełną pustkę w głowie, nie będzie w stanie nic powiedzieć lub też to co powie, będzie nieodpowiednie, śmieszne, niemądre i nieatrakcyjne. Często pojawia się również obawa przed utratą kontroli nad sobą w tych sytuacjach.
Lękowi towarzyszą ponadto często nieprzyjemne objawy somatyczne, m.in.: kołatanie serca, uczucie braku tchu, gorąca, pocenie się, czerwienienie się, drżenie rąk i mięśni. Już samo wyobrażenie sobie takiej sytuacji może wywoływać silny lęk (antycypacyjny). Osoba dotknięta fobią społeczną jest zwykle przekonana, że wspomniane objawy są dla wszystkich widoczne i ją kompromitują i ośmieszają.
Osoby te zazwyczaj nie mają problemu z przebywaniem w „anonimowym” tłumie ludzi. Natomiast mogą odczuwać lęk np. przed przebywaniem w małej określonej grupie osób (z wyjątkiem najbliższej rodziny), przed wystąpieniami publicznymi, spożywaniem posiłków w miejscach publicznych, korzystaniem z publicznych toalet, przed przebywaniem w obecności osób przeciwnej płci.
Objawy najczęściej rozpoczynają się w okresie dorastania i bez odpowiedniego leczenia mogą przyjmować postać przewlekłą, znacznie upośledzając codzienne funkcjonowanie społeczne i zawodowe. Nierzadko mogą współwystępować z nimi inne zaburzenia lękowe, afektywne (np. depresja) lub nadużywanie substancji psychoaktywnych. Osoby dotknięte fobią społeczną są narażone na większe ryzyko uzależnień – mogą za pomocą np. alkoholu próbować radzić sobie z przykrymi objawami, „dodawać sobie odwagi”. Takie działanie jest jednak nieskuteczne, a nawet może nasilać i utrwalać objawy.

Skuteczne leczenie osób cierpiących na fobię społeczną obejmuje farmakoterapię i/lub psychoterapię. Czasami korzystne może być łączne zastosowanie tych metod.
Niestety, osoby z fobią społeczną rzadko poszukują profesjonalnej pomocy, tkwiąc w przekonaniu że „taka już moja natura i nic się z tym nie da zrobić”.

pozdrawiam
lek. Seweryn Segiet, specjalista psychiatra, psychoterapeuta gabinetspectrum.pl

Witam serdecznie, na wstępie cytat z mojego artykułu na ten temat
„Najważniejszym symptomem zaburzenia lękowego jest trudny do zdefiniowania lęk, który permanentnie obciąża naszą psychikę i towarzyszy nam w sytuacjach, które właściwie i logicznie nie powinny napawać nas lękiem. „Nie ma się przecież, czego bać”. Możemy to powtórzyć 100 razy i przytoczyć argumenty statystyczne i logiczne np. osobie, która ma na lęk przed lataniem, z pewnością bez skutku ponieważ lęk wyłącza racjonalne myślenie.
Lękowi towarzyszą najczęściej symptomy somatyczne, takie jak: tachykardia ( częstoskurcz) serca skurcze żołądka, pocenie się, bóle głowy, żołądka, mięśni, kurcze, trzęsionka, bezsenność, a więc cała masa objawów. Oczywista diagnoza – Nerwica lękowa. Tylko skąd się ona wzięła ? Z powietrza ?
Na podstawie mojego wieloletniego doświadczenia uważam, że te objawy są spowodowane przez stres - tzw. distres, kumulowany przez dłuższy okres czasu, często chroniczny, wzmacniany krótkotrwałymi falami . I dopiero te objawy wywołuję lęk, wpadnięcie w spiralę lękową i rzeczoną nerwicę lękową. Ale jak wygląda leczenie ? Pacjent udaje się do lekarza domowego i jeżeli ma pecha dostanie pigułki, które , lub zostanie skierowany skierowany na badania : EKG, CT Mózgu, EEC, gastroskopię, kolonoskopię, badanie krwi itd trwające miesiącami ..."
Nie oznacza to, że jestem przeciwny tym badaniom, powinno się je zrobić aby wykluczyć inne choroby. W Pani przypadku np. badania krwi, badania poziomu magnezu i wapnia nawet CT głowy, mogłoby by być wskazane.
Odrazałbym też na razie przynajmniej wizyty u psychiatry aby uniknąć leczenia objawowego, farmakologicznego.
Radziłbym wybrać się do mnie lub innego psychoterapeuty lub psychologa klinicznego, którzy chcieli by się zajęć
przyczynami zaburzenia. Sugerowałbym też aby przeczytała Pani mentalpower24.blogspot.de
Doraźnie może Pani stosować : prowadzenie pamiętnika - dzienniczka lub pisać listy do siebie z opisem swojego stanu, stosować trening relaksujący, pić dużo wody ( 2 litry dziennie), uprawiać sport, oglądać filmy komediowe,
ale to nie zastąpi wizyty i to jak najszybszej u psychoterapeuty. Pozdrawiam i życzę zdrowia, bo to największe z błogosławieństw...krzysztof dudziński