Syn ma 21 lat, bierze narkptyki, jak mu pomoc, wplyw na niego ma tylko kolega narkoman, kkory siedzi

Dzień dobry.
Syn aktualnie może nie być gotowy na skorzystanie z pomocy od jakiejkolwiek osoby. W takich wypadkach najskuteczniejsza formą pomocy dla Was jest poproszenie o pomoc dla samej siebie. Gorąco zachęcam do kontaktu z osobami zajmującymi się terapią osób współuzależnionych (poradnie leczenia uzależnień, lub prywatne usługi terapeutów/psychoterapeutów) lub skorzystania z grupy wsparcia np:
Al-anon, grupy wsparcia dla matek dzieci uzależnionych "powrót z u" (takie grupy działają także online).
Zachęcam do zaopiekowania się sobą, w tej trudnej dla Pani sytuacji. Pozdrawiam serdecznie, Natalia Jeleń

Dzień dobry. To oczywiste, że jest Pani zaniepokojona i bezsilna wobec uzależnienia syna. Jednak jeśli syn nie znajdzie własnej motywacji do leczenia to Pani wysiłki nie przyniosą rezultatu. Jedyne co może Pani zrobić to zadbać o siebie, porozmawiać ze specjalistą , nauczyć się specyfiki tej choroby i adekwatnego wspierania osoby uzależnionej. Proponuję konsultację ze specjalistą psychoterapii uzależnień, który zaproponuje Pani terapię opartą na programie wspierania osób współuzależnionych. Każda trudność w naszym życiu potraktowana jako zaproszenie do rozwoju może przynieść korzystne zmiany w życiu i poprawę komfortu funkcjonowania. Pozdrawiam.

Dzień dobry. Jako specjalista terapii uzależnień powiem Pani otwarcie: sytuacja, w której syn się wyprowadził i odciął od Państwa wpływu, jest paradoksalnie momentem, w którym paradoksalnie zyskuje Pani szansę na odzyskanie sprawstwa nad własnym życiem. W tej chwili syn znajduje się w fazie silnej negacji i fascynacji toksycznym środowiskiem, a Pani próby „dotarcia do niego” słowami będą traktowane jak atak. Uzależnienie 21-latka to choroba, która na tym etapie wygrywa z autorytetem rodzica, zwłaszcza gdy jedynym punktem odniesienia jest kolega z przeszłością kryminalną.

Proszę zrozumieć, że w tej chwili nie ma Pani realnego wpływu na decyzje syna, ale ma Pani pełny wpływ na to, jak zareaguje Pani, gdy on - prędzej czy później - zgłosi się po pomoc (finansową, mieszkaniową czy prawną). Najskuteczniejszą formą pomocy uzależnionemu dziecku, które opuściło dom, jest konsekwentne nieułatwianie mu życia w nałogu. Oznacza to brak dofinansowania, niepłacenie jego długów i nieinterweniowanie w jego problemy z prawem czy pracodawcą. Dopóki syn nie odczuje bolesnych skutków swoich wyborów na własnej skórze, wpływ kolegi i narkotyków będzie silniejszy niż jakiekolwiek prośby matki.

Najważniejszym krokiem, jaki może Pani teraz zrobić, jest zadbanie o siebie i przepracowanie mechanizmów współuzależnienia. Zachęcam do udania się do poradni leczenia uzależnień na terapię dla rodzin lub dołączenie do grupy wsparcia. To tam nauczy się Pani, jak wyznaczyć bezpieczny dystans i jak mądrze zareagować, gdy syn wróci, by ta pomoc nie stała się jedynie paliwem dla jego dalszego brania. Jeśli czuje Pani, że potrzebuje wsparcia w przygotowaniu się na taki scenariusz lub chciałaby Pani omówić zasady ewentualnego powrotu syna do domu na twardych warunkach, zapraszam do kontaktu i umówienia wizyty. Jako terapeuta pomogę Pani przejść przez ten niezwykle trudny proces odcinania pępowiny, która w tym momencie podtrzymuje destrukcję syna.

Dzień dobry,

rozumiem, że to dla Pani/Pana bardzo trudna i obciążająca sytuacja. Niestety przy dorosłym, 21-letnim synu nie ma możliwości zmuszenia go do leczenia, jeśli sam nie wyrazi takiej chęci.

Warto jednak starać się utrzymywać kontakt, unikać ostrych konfrontacji, a jednocześnie stawiać jasne granice – szczególnie w kwestiach finansowych i wsparcia. Często pomocne jest także skorzystanie z konsultacji dla rodzin osób uzależnionych, aby lepiej zrozumieć mechanizmy uzależnienia i dowiedzieć się, jak reagować w takiej sytuacji.

Jeśli będzie taka potrzeba, zapraszam do kontaktu – podczas rozmowy można spokojnie przyjrzeć się sytuacji i poszukać możliwych rozwiązań.